حجت الاسلام سید زهیر مجاهد، عضو فرهنگی لشکر فاطمیون، خاطره جالبی از حضور اشتباهی یکی از رزمندگان مقاومت میان داعشیها روایت کرده است. «مجاهد» این خاطره را از زبان شهید سرافراز لشکر فاطمیون «سید رضا حسینی آرین» به نگارش در آورده است:
خط ما به خط بچه های حزب الله نزدیک بود. شهر «تدمر» در سوریه شبهای زیبایی دارد، بعضی از شبها میرفتم کنار بچه های حزب الله و باهم قهوه میخوردیم. اون شب داعش حمله سنگینی رو آغاز کرده بود.
خط ما خوب مقاومت کرد و تثبیت بود... یکباره به یاد رفقای حزب الله افتادم، خواستم احوالی از آنها گرفته باشم؛ سلاحم را به پشت سر حمایل کردم و دو جعبه فشنگ کلاش هم برداشتم. در مسیر همیشگی راه افتادم، غیر از صدای گهگاه گلوله دیگر خبری نبود. از پشت تپهای وارد خطشان شدم، هرکسی یک طرف میدوید و مثل اینکه میخواستند استحکامات رو قوی کنند.
جعبهها سنگین بود و از کنار چند نفر از نیروها گذشتم و کنار یک سنگر گذاشتم زمین. روی جعبهها نشستم و به جوانی که با بیسیم صحبت میکرد گفتم: شو اخبار؟(چه خبر؟)
به عربی جواب داد: همشون فرار کردند، چیزی از این لبنانیها نمانده!!
به فکر فرو رفتم؛ یعنی چی که لبنانیها فرار کردند...
***
یکدفعه مثل برق گرفتهها خشک شدم. فقط چشمانم حرکت میکرد، خط را با دقت نگاه کردم، دیدم روی سنگرها از سمت داعش به سمت عقبه ما برگشته!!!
چهرهها و لباسها به بچههای حزب الله شبیه نیست!!
بیسیمهاشون هم فرق میکنه...
وای بر من... با خودم چه کردم...
***
درست فهمیدم، خط بچههای حزب الله سقوط کرده بود و الان من وسطِ وسط داعشیها روی جعبه فشنگ نشسته بودم. چند دقیقه طول کشید تا به خودم مسلط بشم، آهسته سلاحم را از پشت سر بیرون کشیدم و مسلح کردم. چند قدمی بین آن همه نیرو که دائم حرکت میکردند راه رفتم... زیر لب شهادتین میخواندم. هوا تاریک بود، مسیری که آمده بودم را با چشم نگاه کردم تا مانعی نباشد.
سلاح را از روی ضامن خارج کردم، یک تقه به پایین (روی حالت رگبار) و ماشه را چکاندم... تعداد خیلی زیادی درو شدند و خودم را پشت تپه انداختم و شروع کردم به دویدن.
گلوله ها مرا بدرقه می کردند... ولی سالم به عقبه برگشتم.
شهید سید رضا حسینی آرین
