یک شبانهروز کامل، آنقدر زخمی بدحال با خونریزی شدید داشتیم که گاهی مجبور میشدیم خونها را با خاکانداز از کف اتاق عمل جمع کنیم. فضای بیمارستان ساکت و آرام بود. همهجا را نظافت و جمعوجور کردیم.
با سطل آب آوردیم و زمین را شستیم.
با هر سطل آبی که روی زمین میپاشیدیم، تکهای از غرور و گردن فرازیهایمان از جا کنده و شسته می شد. اصلا از ما دور می شد تا یادمان بماند هر نفس راحتی که جهان اسلام می کشد، خونبهایی دارد و دستهایمان آغشته به خون شیرمردانی است که توفیق مرهم گذاشتن بر زخمهایشان را داشتهایم.
ما در آن یک شبانهروز دانستیم که بازگشت آرامش به سرزمین شام مدیون خونهایی خواهد بود که معلوم نیست تا چند سال دیگر قرار است زمین بیمارستان های سوریه را گلگون کند.
بالاخره ساعت هشت صبح، ما شانزده نفر نیروی دربوداغان از شدت خستگی، هریک گوشهای از استراحتگاه افتادیم!
دکتر حمیدرضا نام این حالت خستگی و خواب عمیق بچه های بهداری را گذاشته بود:«خواب فرشتگان!»
مشکلات زیاد است، اما من تقریبا مشکلی ندارم، چون برایم اهمیتی ندارد که روی خاک بخوابم یا روی تشک ابری، حتی اهمیتی ندارد که بخوابم یا نخوابم. شاید دلیل اینکه معمولا مسئول راهاندازی بیمارستان های میدانی هستم، همین است. برای ذائقه من جای راحت مناسب نیست.
روزی که راهی شدم با خودم عهدی بستم که به دنبال جمع خیرات برای آخرت باشم، نه جمع امتیازات برای دنیا.
کاش بیست سال بعد که این نوشته ها را می خوانم، به خودم بگویم خیرات جمع کرده ام نه امتیازات.
چند وقتی است فکر می کنم ایکاش تیر نخورم، ایکاش صدمه ای به من وارد نشود.
نه برای اینکه از جانم ترس دارم یا...، نه، برای اینکه دشمنی که مرا میکشد، خوشحال خواهد شد.
دوست دارم شهید شوم، ولی نه با گلوله، دوست دارم این قدر در راه اسلام زحمت بکشم که بمیرم. باقی باشد برای فردا.
بریده ای از کتاب «دلم پرواز میخواهد» (صفحه 133 تا 136، با تلخیص و تصرف)
نویسنده: پریسا محسنپور
انتشارات: روایت فتح
