از ابتدای ازدواج همیشه برنامهریزیهای روزانه، هفتگی، ماهانه و حتی سالانهٔ سعید را میدیدم. خیلی تعجب میکردم. همیشه کارهایی را که باید در طول روز انجام میداد، روی کاغذی مینوشت که فراموش نکند و واقعاً هم تمام سعیاش بر این بود که انجام بدهد. خیلی مدیریت زمان زیبایی داشت. اگر به سعید میگفتند چرا سخت میگیری؟! همیشه میگفت: «وقت طلاست ما باید به خوبی ازش استفاده کنیم که بعداً افسوس نخوریم.» البته نه اینکه زندگی خشکی داشته باشد، برعکس! برای بازی با بچهها و نیازهای تفریحی بچهها هم زمان میگذاشت. با علی بازی کامپیوتری و با محمدحسین هم بازیهای موردعلاقهٔ کوچکترها را داشت. اصرار داشت که بازی داشته باشند. به من هم میگفت: «دوست دارم از بودنم لذت ببرن، همسن خودشون میشم تا من رو قبول کنن. فکر کنن کسی هستم که کاملاً درکشون میکنم نه یه آدمبزرگ.»
به این نحو و با این برخوردها بیشترین تأثیر را خودش بر فرزندانش داشت تا بقیه!*
*راوی:خانم رباط جزی، همسر شهید
بریدهای از کتاب «فقط برای خدا»؛ خاطرات مدافع حرم شهید «سعید سامانلو» (صفحه 49 و 50)
نویسنده: سیده هدی بتول موسوی
انتشارات: شهید کاظمی
