رابطهٔ حاج رضوان با تهران از زمان پیروی انقلاب در سال 1357 آغاز شد. رفتوآمدهای متعددی به ایران داشت و در همین سفرها بود که توانست زبان فارسی را بسیار خوب و با لهجهٔ تهرانی یاد بگیرد، در حدی که هر کس با او حرف میزد فکر میکرد ایرانی است.
یک مسئول ایرانی که از اواخر دهه 50 و اوایل دهه 60 شمسی با شهید مغنیه ارتباط گستردهای داشته میگوید: «هر بار که با او دیدار حضوری داشتم یا تلفنی حرف میزدیم، یاد خدا میافتادم. حاج عماد هر کاری میکرد برای خدا میکرد.» و اضافه میکند: «خوشمشرب، خوشبرخورد و بااخلاق بود. خدا در همه جای زندگیاش حضور داشت. لبخند از صورتش محو نمیشد. در کل عمر، چوبهٔ دارش را به دوش میکشید. همیشه آماده شهادت بود. حاج عماد برای من از کسانی بود که هر وقت آنها را میدیدم یاد خدا میافتادم (امام خمینی و سید عباس موسوی هم همین حالت را برای من داشتند و امروز هم حضرت آقا و سید حسن نصرالله همین حالت را برایم دارند). وقتی با این آدمها هستی فکر میکنی در بهشتی. حاج عماد نمونهٔ بارز تواضع و شکستهنفسی بود. هر وقت درجایی جمع بودیم این او بود که به دیگران خدمت میکرد] و پذیرایی و کارها را به عهده میگرفت[.»
همین مسئول ایرانی اضافه میکند: «در شبهای عملیات طور دیگری به نظر میرسید. هشیارتر بود و افکارش را در یکجهت مشخص متمرکز میکرد، البته کمی استرس هم داشت. میدانید که مجاهدین اصطلاحاً زیرزمینی زندگی میکنند و این از نظر عصبی روی آنها تأثیر میگذارد و باعث میشود استرس بیشتری داشته باشند. خصوصاً با توجه به اینکه ممکن است یک مسئلهٔ غیرمترقبه اتفاق بیفتد و عملیاتی که برای برنامهریزی و تهیه مقدمات آن ماهها وقت صرف شده به شکست بکشاند. مثلاً خود من تحمل 2 ساعت زندگی زیرزمینی را ندارم. یا مثلاً تحمل ندارم همیشه با ماشینهای خاص و آنهم با تدابیر امنیتی پیچیده (که باید هر حرکتی در آن دقیقاً محاسبه شود) جابهجا شوم.»
بریدهای از کتاب «فرمانده در سایه»؛ مروری بر زندگی و شهادت حاج عماد مغنیه (صفحۀ 122 و 123)
گردآوری و ترجمه: وحید خضاب
انتشارات شهید کاظمی
