از خواستگاری تا عقد، دوبار با هم حرف زدیم. یک بار توی حیاط زیر درخت انار. یادت هست؟! پرسیدم:
- چه چیزی برای شما از همهٔ چیزها مهمتر است؟!
گفتی:
- رضایت امام زمان.
با تعجب نگاهت کردم و پرسیدم:
- پس رضایت خدا چه؟!
لبخندی زدی و گفتی:
- رضاییت امام زمان همان رضایت خداست.
از همان ابتدا اسم امام زمان و اهلبیت با تو بود تا روز آخر. پرسیدم:
- زندگی با آخوندها سخت است؟!
سرت پایین بود. لبخندی زدی و گفتی:
- نمیدانم. شاید سخت باشد؛ اما رضایت شما هم برایم شرط است. نمیگذارم توی زندگی با من اذیت شوید.
همین حرفت خیلی آدم را آرام کرد. دیگر خجالت کشیدم دربارهٔ آرزوهای دخترانهام حرف بزنم. تمام آن آرزوها با چند دیدار بعدی فراموش شد. آنقدر خوب و مهربان و دوستداشتنی بودی که دیگر انگار به چیزی غیرازآن نیاز نداشتم. حرف که میزدی صدایت آرامم میکرد. با هم که راه میرفتیم حس خوبی داشتم. مهربان بودی. مَرد بودی. باوقار بودی. خالهام به شوخی میگفت:
- خانم زهرا بیچاره شد رفت! بیستوچهارساعته باید دعا بخواند و گریه کند و روضه و مجلس سینهزنی و پیراهن مشکی و ایام فاطمیه و محسنیه و ماه محرم و صفر واین چیزها.
خیلیها اینجور فکر میکردند؛ اما تو به من نشان دادی باوجود تمام این مراسمها، دینِ خدا نیمهٔ بزرگ دیگری هم دارد که انگار مردم از آن بیخبرند!
توی شستن ظرفهای غذا کمکم میکردی و میگفتی:
- دستور امام معصوم است.
خانه را جارو میزدی و میگفتی:
- حدیث است! امام فرموده!
توی میدان ترهبار که آن میوهفروش بیادب مسخرهات کرد و بعد فحش داد، من با ناراحتی نگاهت کردم و گفتم:
- آقا اسماعیل، کاش جوابش را میدادی دلم خنک شود!
گفتی:
- کاری را کردم که امام حسن مجتبی کرد!
توی آن ماجرای تصادف برای برادرم از دوستانت پول قرض کردی و گفتی:
- به نیت خشنودی امام زمان این کار را کردم!
پشتبام خانهای را دیدی و دربارهٔ شهادت امام جواد حرف زدی. گوشوارهٔ دختری را توی راه پیدا کردی و ماجرای حضرت رقیه را تعریف کردی. در چوبی نیمسوختهای به چشمت خورد و با بغض ماجرای کتک خوردن حضرت فاطمه را روایت کردی. طناب به دستت آمد و دربارهٔ بیعت اجباری و سقیفه حرف زدی.
اسماعیل جان! تو به من آموختی دین خدا یعنی «معرفت امام معصوم»؛ یعنی معرفت «امام زمان» و نه هیچچیز دیگر.
بریدهای از کتاب «من سرباز بشار نیستم» (صفحات 33 تا 35)
نویسنده: مجید پورولی کِلِشتری
ناشر: شهید کاظمی
