حریم حرم: بالاخره اصرارهایشان نتیجه داد؛ کسی نمیدانست چطور اما مسئولین دانشگاه را راضی کردند که کنارهم درس بخوانند. اصلا وقتی حسن و یاسر باهم بودند کاری نبود که نتوانند انجام بدهند. وسایلشان را جمع کردند و راهی تهران شدند. شاید توسل به امام حسین (ع) راز رسیدنشان به دانشگاه امام حسین بود. حالا دوباره دو رفیق شانه به شانه هم بودند. قلب یاسر در سینه ستبرش جانی دوباره گرفته بود و لبخند دلنشین حسن بازهم به چهره ملیحش بازگشته بود. پیش هم که بودند اشتیاقشان به یادگیری بیشتر میشد.
بخوانید: رفاقت تا آخر خط (قسمت اول)
سخت تمرین میکردند و در رشته هوافضا به خوبی رو به پیشرفت بودند. یک روز وقت استراحت، حسن موبایلش را روشن کرد و گذاشت روی دوربین سلفی، با یاسر شروع کردند مداحی خواندن به زبان فارسی؛
کبوترم هوایی شدم
ببین عجب گدایی شدم
دعای مادرم بوده که
منم امام رضایی شدم
پنجره فولاد تو، دوای هرچی درده
کسی ندیدم اینجا، که ناامید برگرده...
آن روزها که هردو برای درس خواندن سخت تلاش میکردند و هدفشان مدام جلوی چشمشان بود از پایان کار بی خبر بودند. البته که نمیشد فکر مخاطرات راه مهمی که در پیش گرفته بودند، به سراغشان نیاید. اما مردهای نبرد قبل از ورود به میدان مبارزه، خود را برای لحظات سخت آماده میکنند؛ برای جانبازی، اسارت و... شهادت.
فکر اینکه یکیشان شهید شود و آن یکی بماند هم گاه گداری به قلب هایشان نیشتر میزد اما آنها در راه خدا از همه چیز خود گذشته بودند. ابراهیم همدیگر بودند و حالا اسماعیل همدیگر شده بودند. کسی چه میدانست خدای ارحم الراحمین چقدر عاشق آنهاست! درسشان که در ایران تمام شد راهی وطن شدند.
برای حسن که تک فرزند بود، بازگشت به لبنان رنگ و بوی خاصی داشت. در دل مادرانشان هم هیاهو بود. اما جدایی از آنها برای دوستانشان در دانشگاه امام حسین، خیلی سخت بود. همه به شوخی و خنده و اذانهای زیبای دو رفیق خو گرفته بودند. یاسر و حسن هم به خون گرمی و محبت دوستان ایرانیشان عادت کرده بودند. ولی این راهی بود که رفتن لازمه رسیدنش شده بود. پس هرطور شده دوستان از هم جدا شدند اما همدیگر را فرآموش نکردند. حسن و یاسر حالا آماده خدمت در صفوف محکم مقاومت بودند تا نه تنها در مرزهای لبنان که برای آزادی مظلومان در هر سرزمینی با الگوگیری از حضرت عشق، امام حسین(ع)، حماسه و دلاوری بیافریند.
حسن و یاسر باهم قراری گذاشتند تا بصورت ناشناس به بیماران نیازمند کمک مالی کنند. آنها قرار دیگری هم داشتند، تنها قراری که از هم پنهان میکردند. اینکه نیمه شبها نماز شبشان قطع نشود و این عبادت عارفانه را حتی دور از چشم پدر و مادر خود انجام میدادند.
چند سالی بود که آتش فتنه داعش در سوریه برپا شده بود. در عرض تنها چند سال تروریستهای تکفیری - صهیونیستی، با سلاحهای غربی در دل شام شروع به جنایات وحشتناکی کردند؛ تکه تکه کردن مادرها جلوی چشمان کودکان، ربودن دختران پیش چشم پدران و بریدن سر پسران مقابل ضجه های بیقرار مادران! حسن و یاسر حالا عضو نیروهای حزب الله بودند و نمیتوانستند درمقابل این همه ظلم و جنایت آن هم وقتی همه این فتنهها از اسرائیل آب میخورد و به نام اسلام تمام میشود، ساکت بمانند. آن همه تلاش و درس خواندنشان هم برای همین بود که بتوانند بهتر با شیاطین زمانه بجنگند. آنها با همه وجود درک کرده بودند که بیتفاوتی با انسانیت یکجا جمع نمیشود. پس باید از عزیزانشان دل میکندند و راهی بلاد بلا میشدند.
اما چطور باید به مادرانشان میگفتند؟! (پایان قسمت دوم)
