حریم حرم: خداوند به هر یک از بندگانش که بخواهد منت میگذارد و هر کدام از آنان را که بخواهد بر میگزیند؛ همانانی که شعله نور در آنان به خاموشی نمیگراید. «ماهر» اینگونه بود...
یککلام و پای بند به خط قرمزها
بچه روستا بود؛ روستای «ایعات» در منطقه «بعلبک» لبنان. در بین پنج فرزند خانواده چهارمین فرزند بود. از آغازین سالهای عمر میدانست که از چه روی پای در این دنیا گذاشته است و این خودشناسی و آگاهی زود هنگام وی، برای اطرفیان هم جالب توجه بود. از همان آغاز، پایبندی «ماهر» به مسائل دینی جالب توجه بود. حجاب وقداست آن، برایش خط قرمز به شمار میآمد و در مورد آن هرگز مجادله نمیکرد. معتقد بود اهمیت حجاب به هیچ عنوان جای بحث ندارد.
هیچگاه به هیچ کس تکیه نکرد؛ حتی برای درخواستها و نیازهای کوچک. «ماهر» هنوز مقطع دبیرستان را به پایان نرسانده بود که در «بیروت» مشغول به کار شد. پس از مدتی به «بعلبک» بازگشت و در یک رستوران مشغول به کار شد. به محض اینکه از محل کار به منزل بازمیگشت پدرش را در کار یاری میکرد. روابطش با پدر آمیخته با احترام بود تا اینکه ناگهان پدر را از دست داد.
به دلیل این که روابط محکمی بین آنها برقرار بود، پس از وفات پدرش بسیار تغییر کرد. با این وجود خیلی زود بار مسئولیتهای خود را بر دوش گرفت و مادرش را در تحمل این غم یاری کرد. «ماهر» مسئولیت اداره منزل را به عهده گرفت و تقریبا به مدت یک سال و نیم برای گذران زندگی مادر و برادرانش کار کرد.
آرزوی شهادت توسط مادر
در همین دوران یک تحول اساسی در زندگی «ماهر» بوجود آمد؛ او به نیروهای مردمی مقاومت پیوست و تحت آموزشهای نظامی وفرهنگی قرار گرفت. اولویتهای زندگیاش تغییر کرد ونگاهش به امور متفاوت شد. با اصرار مدیرش که او را به دلیل اخلاق نیکو و وارستگیاش دوست میداشت، به کار در رستوران بازگشت اما به سرعت تصمیمش را قطعی کرد و کار را رها کرد. زمانیکه مادر علت این تصمیم را پرسید پاسخ داد: «من نقشه راه زندگیام را کشیدهام و آن چه را که میخواهم انتخاب کردهام.»
پیوستن ماهر به مقاومت اسلامی کمی قبل از شروع عملیاتهای تروریستی در برخی مناطق امن لبنان بود. مادر از این تصمیم قطعی «ماهر» که راهی بی بازگشت بود، ترسیده بود. «ماهر» طریقت حزب الله را برگزیده بود و تمام! دیگر صحبت کردن درباره این موضوع با او فایده نداشت. اما زمانی که انفجارهای تروریستی در لبنان آغاز شد و امنیت این کشور در خطر قرار گرفت، مادر به اهمیت کار فرزندش پی برد و به انتخاب او رضایت داد. هرچند برای دل عاشقش یک سنگدلی محسوب میشد، اما با تمام وجودش آن چه که «ماهر» دوست داشت را برایش آرزو کرد؛ شهادت.
او میشنید که چگونه فرزندش در نماز با تضرع از خداوند میخواهد که شهادت روزیاش شود و این، اثر عمیقی بر روی او گذاشت و روحش را متزلزل ساخت. مادر میشنید و میدید که «ماهر» فرصت را چگونه غنیمت میشمارد تا به نبرد در جبههها ملحق شود.
غم و درد دوری از یاران شهید
«ماهر» به میدان دفاع از مقدسات رفت و شهادت یارانش را به چشم میدید؛ صحنههایی که بند دلش را از هم میگسلاند. غم فراق بر او مستولی میشد و تنها شفای آن لقای ابدی بود.
هر زمانی که مادرش در رابطه با ازدواج با او صحبت میکرد، «ماهر» با محبت وعذرخواهی پاسخ او را میداد. دیگر با دو چشمانش غیر خدا را نمیدید. گویا دیگر در بین مردم جز با جسدی که به دنبال روح جدا شدهاش است، زندگی نمیکرد.
هر بار که به ماموریت میرفت احساس میکرد که لحظه قرار فرا رسیده است و چقدر برایش ناراحت کننده بود وقتی که بین او و همرزمش، دیگری انتخاب و در آن میدان شهید میشد. در یکی از روزهای بازگشت از ماموریت، در حالیکه آثار غم بر چهرهاش هویدا بود به نزد مادر رفت و او را از غم دل خود باخبر ساخت. مادر با محبت بر شانه او زد و گفت: «پسرم اگر کسی عمری به دنیا داشته باشد، سختیها او را نمیمیراند، اگر خداوند برای توعمری بیشتر نوشته باشد تو زنده خواهی ماند واگر نه، به شهادت خواهی رسید.»
به سوی مرگ با عزت
در دوماه آخر وصیتهای زیادی را با جمله «اگر شهید شدم» به دیگران یادآور میشد. مدام به مادر و برادرانش میگفت اگر شهید شدم چنان کنید، چنان نکنید، به فلان کار توجه کنید و .... شرایط به گونهای شده بود که دیگر همه منتظر شنیدن خبر شهادتش بودند.
عید قربان بود، عید ذبح عظیم. در آن روز «ماهر» به همراه جمع دیگری از رزمندگان مقاومت عازم یکی از مناطقی شده بودند که مورد هجمه تروریستهای داعش قرار گرفته بود. رزمندگان مقاومت با شجاعت مسیر تروریستها را بستند و دشمن را وادار به عقب نشینی کردند اما تنی چند از آنان به فیض شهادت نائل آمدند. «ماهر» نیز از جمله آنان بود.
چه شرفی بالاتر از شهادت فرزند
اخباری مبهم و ناواضح بود به گوش مادر «ماهر» میرسید. نگرانیِ مادر را چیزی جز دعا آرام نمیکرد. پس از آنکه نماز را به جای میآورد، دستش را بر روی قلبش میگذاشت و میگفت: «هر چه از جانب خدا آید خوش آید وعمر فقط به دست خداوند است.»
میدانست که نمیتوان مانع قضا و قدر شد. هنگامی که پیکر شهیدش را از میدان نبرد آوردند، نَفَسش آرام گرفت. میدانست سعادتمند است کسی که عشق خداوند او را از همه چیز دنیا حتی خودش بریده است.
و چه شرفی بالاتر از این که فرزند رشیدش، از جرگه بهترین صلحا و سعداست.
.jpg "معصومیت کودکانهای که هیچگاه از دست نرفت!")
