صادق در کنار دورههای آموزشی سپاه، ورزش را هم بهصورت تخصصی دنبال میکرد. از کوهنوردی تا راگبی، اسبسواری و داوری فوتبال و چتربازی، پاراگلایدر و ورزشهای رزمی، فوتبال، شنا و غواصی و ... . بین دوستانش معروف بود که صادق متخصص رشته و غیرهٔ ورزش است. در بیشتر رشتهها حکم قهرمانی داشت. این حرفش را خیلی دوست داشتم که میگفت: «من نمیدانم امام زمان (عج) کِی ظهور میکند! نمیدانم هم که در دستگاه حضرت پذیرفته میشوم یا نه. نمیدانم اگر قابل بودم و امام قبولم کرد، چه کاری در سپاهش بهم محول میکند. برای همین است که دوست دارم همه کار از دستم بربیاید که وقتی امام ظهور کرد و انشاءالله ما را در دستگاهش راه داد و کاری بهمان سپرد، آن روز سرخ و سپید نشوم جلوی حضرت که؛ بلد نیستیم این دستور شما را اجرا کنیم. زشت است آدم جلوی امامش کم بیاورد و بگوید ازم برنمیآید. آنوقت امام نمیگوید اینهمه سال که هی صبح تا شب، داشتی دعای فرج میخواندی، بهتر نبود کنارش میرفتی کار هم یاد میگرفتی که وقتی آمدم، عصای دستم باشی؟!» میگفت: «دوست دارم برای وقتیکه امام ظهور کرد، همه کاری ازم بربیاید و برای هر کاری توی دمودستگاه حضرت داوطلب بخواهند، بتوانم دستم را بالا بگیرم.»
***
[در مراسم تشییعش] رفتم پشت تریبون. گفتم: «جای صادق اینجا در میان شما خالیست. تا قبل امروز، هیچ مراسم تشییع شهیدی نبود که صادق در آن حضور نداشته باشد» و گفتم: «صادق با افتخار لباس سپاه را تنش کرد و پاسدار شد و با افتخار میگفت که نان سپاه را میخورد و یقین داشت صاحب و فرمانده اصلی سپاه، امام زمان (عج) است.» و تشکر کردم از همهٔ کسانی که آمده بودند و از خدا خواستم قربانیمان را به کرمش بپذیرد. وصیتنامهٔ صادق را خواندند. یک خط بیشتر نبود. نوشته بود سلامش را به رهبرش برسانیم و بگوییم: «از صادق راضی باش و حیف که یک جان بیشتر نداشتم که فدای اسلام و انقلاب کنم.»
بریدهای از کتاب «آخر شهید میشوی»؛ مدافع حرم شهید «صادق عدالت اکبری» به روایت مادر (صفحات 86، 87 و 135)
نویسنده: حسین شرفخانلو
ناشر: روایت فتح
