حریم حرم: حرف از جهاد که باشد، فرقی نمیکند مرزهای سوریه باشد یا قلب افغانستان؛ حرف از جهاد که باشد، سنت مردان خدا سر دادن است.
شغلش آزاد بود؛ مثل خیلی از افغانستانیهای مقیم ایران. سنگ بُری و بنایی انجام میداد. ۱۲-۱۳ ساله بود که با فوت پدر، تامین مخارج خانواده را برعهده گرفت.
از دروان نوجوانی تا سن بیست و هفت سالگی، چند بار در جنگ داخلی افغانستان شرکت کرده بود؛ به همین دلیل تجربه و توان جنگی بالایی داشت. حس مسئولیت نسبت به دین، از او مردی با صلابت و شجاعت ساخته بود و الگوی تمام عیارش، امام حسین (ع) بود.
زمان آشنایی ما هم، بر می گردد به همان بیست و هفت سالگی «ظاهر»! خرداد ۸۸ ازدواج کردیم. یک ازدواج کاملا سنتی با معرفی خانوادهها. اوایل ازدواج، اصفهان زندگی میکردیم اما از آنجا که مراقبت از من برای «ظاهر» از هر چیز مهمتر بود، با شروع بارداری اولم بین اصفهان و مشهد در رفت و آمد بودیم چون خانوادهام ساکن مشهد بودند.
خصوصیات اخلاقی خاصی داشت. مثلا همیشه شست و شو بر عهده «ظاهر» بود. میگفت: «تو دستات ظریفه، حیفه که ظرف بشوری» یا اینکه جایگاه مرا در خانوادهها بالا میبرد و برایم بسیار احترام قائل میشد. همیشه میگفت: «تربیت «نازنین زهرا» با مادرشه، فقط مادرش اجازه داره امر و نهی کنه».
خیلی برای خرید لباس بچهها نظر نمیداد اما همیشه موقع خرید لباسهای من حضور داشت. نقطه ضعفش هم این بود که بیرون از خانه قهر کنم! خیلی ناراحت میشد. میگفت: «اگه بیرون از خونه از دستم عصبانی شدی، خونه که رفتیم منو بزن. اصلا لهم کن ولی جلوی مردم چیزی نگو. دوست ندارم زنم جلوی بقیه قهر کنه». به چشم پاک بودن بین خانوادهها مشهور بود و از این بابت همیشه احساس خوبی داشتم. به نماز اول وقت هم بسیار مقید بود. حتی زمانی که از سر کار بر میگشت، با صدای اذان ابتدا نمازش را اقامه میکرد.
سال ۹۴ بود که «امیرعلی» به دنیا آمد. با تولد «امیرعلی» به طور کامل در مشهد ساکن شدیم. آن زمان «نازنین زهرا» سه ساله بود و ظاهر به تنهایی برای کار به اصفهان می رفت.
شهریور سال ۹۴ هم مثل دفعات قبل به اصفهان رفته بود اما بعد از چند روز که تماس گرفت، بجای اصفهان سر از سوریه درآورده بود و به جای گچ و سیمان، اسلحه به دست گرفته بود. هر روز تماس میگرفت که شرایط را توضیح دهد و مرا قانع کند. اوایل آرام و قرار نداشتم و با هر تلفن، تمام وجودم آشوب میشد. ناراحت میشدم از بی خبر رفتنش، از در معرض خطر بودنش، از احتمال بی پدر شدن فرزندانش. اما حرفهایش، آرامم میکرد. از اسارت زنان و دختران مسلمان میگفت. از مظلومیت حضرت زینب میگفت. از مبارزه با ظلم جهانی میگفت. از وظیفه شرعی که بر عهده من بود میگفت و... کار به جایی رسید که دفعات بعد، نیازی به اجازه و قانع کردن من نداشت؛ خود من مشوق و همراه همسرم می شدم.
مهر سال ۹۵ همزمان با اول محرم، برای سومین بار اعزام شد. از نهم محرم به بعد خبری از همسرم نشد. مدتی مفقود بود و بعد از شش ماه بیخبری، زمانی که مناطق تحت نفوذ داعش به دست نیروهای مقاومت افتاد، پیکر بی سرش را در خاکهای حلب تفحص کردند. طبق اطلاعاتی که بعد از خاکسپاری به دست آمد، همسرم و شش نفر دیگر در محاصره داعشیها قرار گرفتند که بعد از اتمام مهمات، به دست داعش سربریده شدند و پیکرهایشان یکی پس از دیگری به آغوش خانوادههایشان بازگشت.
نگاهی کوتاه به زندگی رزمنده لشکر فاطمیون شهید «ظاهر آشوری» به روایت همسر
به قلم: سیده مریم حسینی
