قهرمانی‌ که دردش را با سجده مداوا می‌کرد

حریم حرم: سفر می‌کنند و عشقی را در زندگی‌مان جاودانه به یادگار می‌گذارند. یادشان عطری را می‌پراکند که هوا را مملو از زندگی می‌کند؛ سرشار از نبض و نفس... برخی چیزها از عشق تغذیه می‌کنند تا مانا بمانند و این چنین بود گل کوچکی که رفیقِ شهیدِ «حسن» کمی قبل از شهادتش به او هدیه داده بود، بدون آبیاری 10 ماه دوام آورد. «حسن» آن را در باغچه کوچکی کاشت و 4 ماه پس از آن خودش نیز به شهادت رسید. آن گل پژمرده که نشد هیچ، سرسبز و باطروات هم ماند. رایحه آن همچون یاد و خاطره «حسن» بجای ماند و فروکش نکرد.

بی‌نیازترینِ انسان‌ها

«حسن» که روحش به لطافت گلبرگ‌های گل بود، علاقه عجیبی به کشاورزی داشت. هر آنچه که می کاشت به سرعت به رشد و بالندگی می‌رسید و ثمر می‌داد؛ به گونه ای که در این کار شهره شده بود. او در نزد پدر ومادری با محبت و خواهر وبرادرانی پرمهر رشد کرد و این فضای پر مهر و محبت خانوادگی روح او را شفاف و رقیق کرده بود. سن زیادی نداشت که چشمانش را بر  قصه قهرمانانی که با شهادت سفر کردند گشود؛ شهدایی که قصه‌هایشان در تاریخ سرزمینش جاودانه شده است. با وجود اینکه سن کمی داشت در جنگ با رژیم صهیونیستی مأمور دیده‌بانی شد تا اولین گام‌های زندگی جهادی‌اش را با اتکا بر روح با صفا و مؤمنش بردارد.

«حسن»، پاک و نیکو سرشت و دارای اخلاق نیکو بود. اشک در چشمان دوست و اشنا حلقه می‌زند وقتی از او یاد می‌کنند و صفاتش را توصیف می‌کنند. در این زمانه پر از نقص و تناقض، او به درخت پرثمری می‌ماند که تنها ارزش‌های والای انسانی او را سیراب می‌کرد. 

ثروتمند نبود ولی هرکه با او زندگی کرد، درک کرد که چقدر او بی‌نیاز است. او هرچقدر هم به چیزی نیاز داشت، دیگری را بر خود مقدم می‌داشت  بدون آنکه احساس کند بذل و بخششی کرده است. بخشش و خدمت به دیگران، مسلک وی بود. هر آنچه در جیبش بود را می‌بخشید، صدقه می‌داد و یقین داشت که تدبیر امورش به دست خداوند است.

«حسن» زندگی‌اش را با تلاش خود آغاز کرد ودر کنار درس در دانشگاه کار هم می‌کرد. اهداف او، واضح و روشن بود و بدون برنامه ریزی هیچ قدمی بر نمی‌داشت. زندگی ساده و بی آلایشی داشت و تنها همّ وغمّش رضایت خداوند بود. اسراف و تبذیر نمی‌کرد و جز بنا بر ضرورت سخن نمی‌گفت. سکوت‌هایی طولانی داشت ولی در سکوتش مفاهیم زیادی نهفته بود.

عاشق نام زینب بود

پس از اینکه فعالیت‌ خود در مقاومت اسلامی را آغاز کرد بسیار تلاش می‌کرد تا با خلوص هر چه تمام‌تر انجام وظیفه کند. با آغاز جنگ در سوریه، در گمنامی تمام در جنگ شرکت می‌کرد اما در عین حال نمی‌توانست شادمانی خود را از این نعمت الهی پنهان دارد؛ از منتی که خداوند به وی ارزانی داشته بود تا از برکت جهاد در دفاع حرم حضرت زینب کبری (سلام الله علیها) بهره‌مند شود. او نام زینب را به حدی دوست داشت که از همسرش خواسته بود تا او را با این نام صدا بزند.

شهید «حسن بلاغی» همسری عاشق و پدری مهربان بود. به محض اینکه از محل کارش بر می‌گشت، برای جبران روزهایی که در منزل و در کنار خانواده و مادرش نبود، تلاش می‌کرد. مدام دست مادرش را می‌بوسید و راه به دست آوردن رضایت او را می‌جست. اما از دست دادن پدرش غم سنگینی بر دلش گذاشته بود و از این بابت، آه و حسرت در کلام او هویدا بود.

در سجده دردش را مداوا می‌کرد

زمانی که «حسن» با همسرش ازدواج کرد اولین و آخرین تلاشش این بود که او را بر انجام تعهدات دینی و عمق بخشیدن به ارتباطش با اهل بیت (علیهم السلام) یاری کند. با وجود اینکه با هم زندگی می کردند و کاملا بر همدیگر شناخت داشتند، اما همسر«حسن» برخی مواقع از رفتارهای او و دیدگاه‌های صحیح‌اش شگفت زده می‌شد. هر گفتارش درسی بود  وبا هر کسی که می نشست توجه او را به خودش جلب می‌کرد.

خداوند در تمام شئون زندگی وی حضور داشت. اگر درد و غمی بر وی مستولی می‌گشت با سجده‌های طولانی آن‌ها را مداوا می‌کرد.

شهیدی در جوار حرم عقیله بنی هاشم

جنگ در سوریه در اوج بود اما پایان مأموریت «حسن» در سوریه به وی ابلاغ شد. سفر آخرش بود و برای همین وسایلش را برای بازگشت جمع آوری می‌کرد اما...

 انگار باقی مانده جانش را در کنار مقام حضرت جا می‌گذاشت. «حسن» مانند کسی بود که قطار سعادت بر او پیشی گرفته و شهدا قبل از او بر آن سوار شده‌اند. چطور می‌شد حال او اینگونه نباشد در حالی‌که چند روزپیش از آن گمان می‌کرد که هرگز به حیات دنیایی هبوط نخواهد کرد.

اما به ناگاه ورق برگشت؛ «حسن» به دوستانش خبر داد که روز نهم محرم خبر خوبی را خواهند شنید در حالیکه شادمانی در چهره‌اش موج می‌زد...

روز نهم محرم فرا رسید؛ عاشورای کربلا برای «حسن» تجسمی عینی یافته بود. او در مقام دفاع از حرم در برابر لشکری از حرامیان قد علم کرده بود. خیلی زود همگان دلیل خوشحالی‌ها و بشارت دادن‌های او را فهمیدند...

در نزدیکی  حرم مطهر عقیله بنی هاشم بود که «حسن» همراه همرزم و همراهش،  شهید «علی محمود»  جام شهادت را سر کشید در حالی‌که همچون شهدای کربلا تشنه کام به دیدار معشوق شتافت.