حریم حرم: زمانی که در سال 2000 میلادی در مجاورت نوار مرزی لبنان با فلسطین ایستاد و به سرزمینهای اشغالی چشم دوخت، مطمئن بود که این سرزمینها روزی به فلسطین باز میگردند. هر گام و اقدامش برای فلسطین بود. همان زمان همنسلان و نسلهای بعد از خود را اینگونه درباره پایبندی به آرمان فلسطین اطمینان داد: «در این امر (قضیه فلسطین) جای هیچ بحث و سازشی نیست و ما توجهی به تصمیماتی که جهان در به رسمیت شناختن اسرائیل میگیرد نداریم. ما درباره چیزی غیر واقعی سخن نمیگوییم.»
انتفاضه زنده است حتی بعد از عروج «حاج عماد»
نابودی اسرائیل در نظر شهید «حاج عماد مغنیه» حتمی بود و جای هیچ بحثی هم در نزد او نداشت: «در کنار باورهای دینی، ما دلایل علمی بسیاری داریم که ما را متقاعد میسازد نابودی اسرائیل نتیجه آن چیزی است که ما، مردمان داخل سرزمین فلسطین و اهالی جهان عرب و سرزمینهای اسلامی انجام می دهیم.»
«عماد» مردی بود که حتی عقب نشینیهای پی در پی دشمن نیز او را راضی نمیکرد. او طرحی فراتر از تصورات جهانیان ترسیم کرده بود. او نابودی رژیم صهیونیستی را حتمی میدید. «نابودی موجودیت اسرائیل» آرزویی بود که در برگ برگ صفحات زندگیاش برای آن کوشید. جنبشی که او به راه انداخت حتی پس از عروج او زنده ماند تا او همچنان پیروز بزرگ میدان باشد.
«ابوعماد» و خبر شهادت فرزندش
عکس العمل پدر مسن «حاج عماد» (رحمه الله علیه) در مواجهه با خبر شهادت فرزندش در نوع خود بسیار جالب بوده است. «ابوعماد» زمانی که خبر شهادت فرزند سوم - فرزند آخرش- را شنید، استواری و صلابت در چهرهاش متبلور بود. زمانی که به اوگفتند: «حاج عماد تصادف کرده است» برای مدتی طولانی گریه کرد و گفت: «برای او سرانجامی این چنین آرزو نداشتم.» تا اینکه فرد دیگری خبر شهادت را به طور کامل به او ابلاغ کرد: «عماد در پی انفجار خودرواش در دمشق به شهادت رسید.» پدر «عماد» در جواب گفت: «خدا به شما آرامش دهد که به من اطمینان خاطر دادید.»
تواضع در برابر مادر
مادر می دانست. سالها قبل از ترور «عماد» منتظر شهادتش بود؛ یعنی همان زمانی که هفده سال داشت. اما دشمن علیرغم تمامی طرحها و نقشههایش بسیار ضعیف و شکست پذیر و از هم گسیخته بود. عماد از راه دریا از مکانی به مکان دیگر میرفت. فرزندان «عماد» همیشه منتظرش بودند. دخترش «فاطمه» میگوید: «مادرم کار پدرم را برایمان توصیف کرد. ما با اشتیاق حضورش را رصد میکردیم. زمانی که یک نفر از ما از نبودنش شکایت میکردیم پدرمان به او میگفت کجاست انتظار ما برای امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف)؟»
در روز آزادسازی جنوب لبنان، مادرش را در سفری کوتاه در مرز همراهی کرد. مادر تنها این سؤال را از او پرسید: «فکر می کنی بتونی الان از راه دریا بری؟» از مادرش خواست تا در آن روز شاد و خوشحال باشد و به این چیزها فکر نکند. در طول آن سفر «حاج عماد» توضیحاتی درباره جغرافیای منطقه و وجود نیروهای اشغالگر به مادرش میداد. مادرش از او خواست تا بایستد: «از کجا این اطلاعات رو به دست آوردی؟» عماد جواب داد: «جوانها برایم توضیح دادهاند!»
شخصیتی بزرگ اما معمولی
نزدیکان او و کسانی که او را دیدند و او را شناختند همگی اعان دارند که برای «عماد مغنیه» مهم نبود که دیگران درباره او چه میگویند و در مورد او چه فکری میکنند. همّ و غم او مقاومت و فلسطین بود. به شخصیتی که دیگران برای او ساخته بودند توجهی نمیکرد؛ نه در داخل محیطی که بود و نه در حزب الله و ونه حتی در سطح جامعه. مثل سایر مردم عادی به مکانها، جشنها و اجتماعها وارد میشد. سوار تاکسی می شد و برای خرید مایحتاج خود از مغازهها منتظر کسی نمیماند. برای جابهجایی و رفت وآمد به هیچ نوع تشریفات خاصی نیاز نداشت. هر زمان که حزبالله بزرگتر و مسئولیت او بیشتر میشد، ناشناس بودنش زیادتر میشد.
با «من» بیگانه بود
همه بر این اعتقادند که «من» نزد «عماد مغنیه» جایی نداشت. با اخلاص برای میهن و قضیه فلسطین کار میکرد. از همین روی اسطورهای شد نسلها مختلف از او با احترام یاد میکنند. سردار دهقان وزیر اسبق دفاع ایران در وصف «عماد مغنیه» میگوید: «در حقیقت باید بگویم که او فردی بود که به معنای واقعی کلمه بر خود مسلط بود. به آسانی قبول میکرد که مجری بالاترین و قویترین تدابیر باشد بدون اینکه این اقدامات به او نسبت داده شود یا اینکه طوری رفتار کند که به دیگران اینگونه القا شود که او با اجرای آن در ارتباط است.»
متواضعِ عزتمند
کسانی که «عماد مغنیه» را به دو اصطلاح «مغز نظامی» و «مغز امنیتی» محدود میکنند، کاملا در اشتباهند چراکه او دارای خرد «همهشمول» بود. تلاش او بر این بود برای نیل به اهداف والای خود تمامی ظرفیتها، تواناییها و فرصتهای فرهنگی و اجتماعی استفاده کند.
«ابراهیم امین السید» رئیس شورای سیاسی حزب الله لبنان درباره «حاج عماد» میگوید: «اگر بین حجم مأموریتها و دستاوردهای «عماد مغنیه» با میزان ظهور و بروز اسم او در کارها مقایسهای انجام دهیم، ما در برابر آن دستاوردهای بزرگ با ظهور صفر و اندک «عماد» روبرو هستیم؛ او مردی بود که خودش را با مأموریت هایش مخفی میکرد. عقده جایگاه نداشت؛ این چیزی است که درباره «حاج عماد» می دانم.»
«ابراهیم امین السید» همچنین در توصیف دیگر وجوه شخصیتی «حاج عماد» می افزاید: «جنبه دیگر از شخصیت «عماد» که بسیار هم مهم است این است که فرض کنید اگربا من به مشکلی برمیخورد و من در خانه مینشستم، «حاج عماد» غیابی برمن حکم نمیکرد. تمام تلاشش را برای حل مشکل انجام میداد. امکان حل هر امری را میدید. این نشانه ذات نیک او و به معنای حقیقی نشانه نیروی ذاتی او بود زیرا تواضع توانمندان عزت است. زمانی که قوی به ضعیف کمک میکند آن خفت و خواری نیست، بلکه نشانه مسئولیت و عشق است.»
دشمن درباره او سخن میگوید
حتی بعد از شهادت «عماد مغنیه»، دشمن همچنان از او میترسد و همچنان شخصیتش را تحلیل میکند و برای رمزگشایی شخصیتش تلاش میکند. این نیز در حد خود پیروزی بی سابقهای است. «دیوید برکای»، مسئول بلندپایه سابق سازمان جاسوسی رژیم صهیونیستی میگوید: «نگاه کردن به تصویر این شخص همچنان من را میترساند. او یک خرابکار نبود بلکه یک فرد استراتژیست ودارای ایده بود که توانست خواب را از چشمان ما برباید.»
«آمنون شاحاک» رئیس سابق ستاد ارتش رژیم صهیونیستی نیز میگوید: «عماد مغنیه فردی بیباک و زیرک بود. او یک خطر واقعی برای اسراییل به حساب میآمد. به این حقیقت اعتراف میکنیم... مغنیه نابغه بود. امکان ندارد این را نفی کرد. کسی در لبنان نیست که بتواند در حد او برسد.»
«یکی از امور شگفت آور وعجیب، تصاویر اوست که بر روی سایتهای بسیاری در اینترنت وجود دارد. در واقع این اولین باری است که این مرد را در اینترنت میبینم که خود را در معرض دوربینها و در برابر آنها قرار داده است، عینکهای جدید میپوشد، اصلاح موی زیبا دارد، ریشش مرتب است و به دوربین نگاه می کند؛ گویی میگوید من الان فرد مشهوری هستم و این ابدا شباهتی به آن عماد مغنیهای که من میشناختم ندارد.» اینها حرفهای «دیوید بار» مسئول سابق سازمان جاسوسی رژیم صهیونیستی است.
پیروز بزرگ
معنی اینکه دشمن توانست یک نفر را بعد از 25 سالی که در به در به دنبال او بود ترور کند چیست؟ «عماد مغنیه» یک نفر بود. میچرخید، در جادهها راه میرفت و منتظر حضورش در میدانهای نبرد علیه دشمن صهیونیستی بود. او مردی تنها بود اما آنها لشکریانی بودند که میلیونها دلار پاداش برای کسی تعیین کردهبودند که خبری از «حاج عماد» به آنها بدهد. اما مادرش ازخداوند خواست تا او شهید شود. پس خداوند دعایش را اجابت کرد. حتی در شهادت، «مغنیه» دانست چگونه از دشمنش استفاده کند تا برای او پل عبور به سوی راحتی و آسایش ابدیاش شوند... شهید «عماد مغنیه» یک پیروز بزرگ و همیشگی است که حافظه ابدی تاریخ هرگز او را فراموش نخواهد کرد.
