در راهِ رفتن به سوی معشوق

حریم حرم: «خط مشی ما خط مشی امام حسین علیه السلام است»؛ با این کلمات بود که شهید «علی سیف الدین» راهش را در زندگی مشخص کرد. نه به دنبال مال و مقام بود و نه راحتی و آسایش؛ بلکه مهمترین مسئله‌ای که برای آن تلاش می‌کرد رضایت خداوند و رسیدن به آن بود.

همواره در سخن گفتنش پیام‌هایی به یادگار می‌گذاشت که در قلب مخاطبش جاودانه می‌شد. با اینکه بالغ بر چهار سال از پر کشیدنش می‌گذرد، در بین خانواده و اطرافیان او هیچ موضوعی مطرح نمی‌شود مگر آنکه نظر و نصیحت «علی» هم در آن ذکر می‌شود... و این چه سفری است که در هر زمان بقا و ماندگاری از آن تراوش می‌شود.

الگوی ایثار

«علی» نمونه کسی بود که دنیا را به عنوان معراجی برای آخرت می‌خواست. با آن دو چشم آرامی که آرامش بخش اطرافیانش بود، روزها را می‌گذراند و در هر گوشه‌ای، خاطره‌ای از خود به جا می‌گذاشت. به اطرافیانش عشق می‌بخشید و برای کمک به آن‌ها تلاش می‌کرد. با همین رفتار، خود را الگوی ایثار دیگران ساخته بود. منیّت و خودخواهی حتی تا آخرین لحظات زندگی‌اش نزد او هیچ جایی نداشت.

«علی»  فرد دوست داشتنی‌ای بود که از کسی چیزی طلب نمی‌کرد بلکه خود کمر به خدمت دیگران می‌بست. از آب و غذا یا یک تکه شیرینی چیزی در دهانش نمی‌گذاشت مگر بعد از آنکه دوستانش بچشند؛ حتی اگر چیزی از آن غذا یا آب باقی نمی‌ماند. او به حق هیچ چیزی را برای خودش نمی‌خواست.

دوستِ نزدیک مادرش بود. مدام به او توصیه می‌کرد که رضای خداوند برای او در اولویت باشد چرا که آن، اساس زندگی است. هروقت «علی» با مادرش صحبت می‌کرد غمی بر قلب مادر سنگینی می‌کرد؛ غمی که به او خبر می‌داد روزی از روزها فرزندش دیگر نخواهد بود تا هم صحبتش شود.

عصای دست پدر

پدرش به دلیل کاری که در بیروت داشت، در طول هفته در کنار خانواده نبود و آخر هفته‌ها به خانه و نزد خانواده اش باز می‌گشت تا وقت استراحتش را در کنار فرزنداندش بگذراند. «علی» به خوبی خستگی پدر را درک می‌کرد و حواسش بود در غیاب پدر برای برادرانش مربی و راهنما باشد؛ آن‌ها را راهنمایی و نصیحت می‌کرد. توجه آن ها را به مسائل شرعی معطوف می‌ساخت و همان‌گونه که در وصیتش به نماز توصیه کرده، برادرانش را همواره به این امر سفارش می‌کرد. پدرش در او انعکاسی از خود می‌دید. «علی» بار سنگین نبودن پدر را که ممکن بود تأثیر منفی بر تربیت فرزندانش بگذارد، از دوشش برداشت.

آرزویی که محقق شد

آرزوی «علی» مدت کوتاهی بعد از پایان خدمت سربازی‌اش محقق شد؛ او به صفوف رزمندگان حزب الله پیوست. پیوستن به مقاومت، آرزویی بود که«علی» از زمانی که خود را شناخته بود، آن را در سر می‌پروراند. برای محقق ساختن این آرزو بر تربیت دینی خود کوشش کرد. ارتباط روحی‌اش با خدا بود که صفای خاصی در چهره اش هویدا کرده و احترام را در رفتار و زیبایی را در آنچه که انجام می داد، منعکس می‌کرد. گویی هر کار مخلصانه او ظرفی بود که جرئه‌هایی از عشق را در آن می‌ریخت. «علی» خود در وصفی عارفانه گفته بود: «من با خدا بیعت کرده‌ام». یعنی که  نه شکایتی است و نه درخواستی؛ بلکه تنها نظر او به خداوند و آروزی دیدار است.

«علی» دوره های نظامی و فرهنگی بسیاری را پشت سر گذاشت به همین دلیل هم دوران نامزدی او سال‌ها طول کشید. در طول این سال‌ها خانه کوچک و محقری را برای خودش و همسرش آماده می‌کرد. با آغاز دفاع مقدس در سوریه، از اولین کسانی بود که به سوی جبهه‌های نبرد راهی شد. بعضی وقت‌ها راه تماس با او قطع می شد تا دل اعضای خانواده با شنیدن صدایی که از کیلومترها دورتر از او به گوش می‌رسید، معلق بماند. پژواک صدایش همواره در قلب مادر و نامزدش منعکس می‌شود: «این جنگ کربلای دوم است ... ما همیشه می‌گوییم ای کاش با شما بودیم.»

نوبت درخشیدن در جبهه‌ها

«علی» در اولین نبردها در «القصیر» حضور داشت. در نبرد «القصیر» بسیاری از دوستان همرزمش به شهادت رسیدند. اما پیروزی در این نبرد راه را برای تمامی پیروزی‌های بعدی فراهم کرد. «علی» از آنجا به به جبهه شام رفت. به محض اینکه با گروهی از دوستانش به «غوطه شرقی» رسید، بیش از چهار روز محاصره شدند. آن روزی که به آنجا رسیدند گلوله همچون بارش تند باران بر سر آن‌ها می‌بارید. برخی از آن‌ها به شهادت رسیدند و مابقی به همراه «علی» محاصره شدند. کار برایشان سخت شد. در خانه‌ای پنهان شدند و در آنجا ماندند تا به بررسی وضعیت‌شان بپردازند. ناگهان شخصی آمد و از آن‌ها خواست تا به سرعت با او خارج شوند؛ آن‌ها هم به دنبال او به راه افتادند و به خانه دیگری رفتند. سپس آن‌ها را به مکانی برد که کسی در آنجا نبود. به آن‌ها گفت: ـبروید ، الان شما در پناه خداوند هستید.» آن‌ها رفتند اما هیچ کدامشان باور نمی‌کردند که توانستند از چنگال مرگ که گریبان آن‌ها را گرفته بود خارج شوند. خارج شدن آن ها از آن مهلکه بیشتر به معجزه شباهت داشت.

در راهِ رفتن

 بالاخره آن روزی که اهل خانه ودوستان انتظارش را می‌کشیدند، فرا رسید. عروسی زیبایی برای او برپا شد؛ عروسی‌ای که شادمانی و اندوه را توامان با هم داشت. تمام سکنات «علی» خبر از رفتن و شهادتش می‌دادند. «علی» هر روز تغییر می‌کرد. سکوت و حواس پرتی‌اش زیاد شده بود. در میان مردم می‌نشست اما گویی در سیری درونی به سر می‌برد. هیچ کس نمی‌دانست که کشتی او کجا لنگر انداخته است.

 عروج و دیدار با «حوراء»

 «علی» متوجه بارداری همسرش شد؛ به محض اینکه فهمید بچه دختر است نامش را «حوراء» گذاشت و به انتظار آمدنش ماند. این سربازِ سلحشور زینب (س) در میدان نبرد مدام از جایی به جایی دیگر در نقل و مکان بود. از شام تا «یبرود» و «رنکوس» که خاکش به انتظار خونش نشسته بود. «علی» مدتی قبل از شهادتش ، در خواب صاحب الزمان (عجل الله تعالى فرجه الشریف) را دید که حضرت نزد او آمد و دستش را گرفت و به او بشارت دیدار داد. او همان زمان متوجه شد که موعد مقرر فرا رسیده است.

 رویارویی با تکفیری ها در «رنکوس» بسیار سخت و دشوار بود. «علی» با همان شجاعتی که شناخته شده بود می‌جنگید. در میان صدای غرش گلوله صدای دوستش را شنید. به او نگاه کرد؛ مجروح شده بود. در زیر رگبار گلوله و سنگ و غبار، برای نجات او شتافت اما یک گلوله، نقطه پایانی بر آن عمر سرتاسر محبت و ایثار علی قرار داد. شهادت «علی» جنینی را که تنها هفت ماهه پا به این دنیا گذاشته بود یتیم کرد. «حوراء»، دخترش در روز اربعین پدر به دنیا آمد اما فردای آن روز به سوی او کوچ کرد و در آغوش پدرش چون فرشته ای در بهشت آرام گرفت.

 آن لبخند زیبا و پر از معنایی که «علی» همیشه در دوران حیات نیز بر لب داشت، در کفن نیز بر چهره‌اش نقش بسته بود. لبخندی که تشویش‌ها را از قلب می‌زدود و دل‌ها را آرام می‌کرد.