حریم حرم: خداوند انسانهای صاحب قلب پاک و خالص را از دوران طفولیت بر میگزیند؛ مثل شهید «عباس حیدر ریّا». «عباس» نوجوانی سیزده ساله بود که برای کمک به خانواده درس و مدرسه را رها کرد اما این مهمترین اتفاق زندگی او نبود. او در همان سن تصمیم مهم دیگری گرفت که مسیر زندگیاش را تغییر داد.
نوجوانی که می دانست به کجا میخواهد برسد
چگونه می شود نوجوانی کم سن و سال همه چیز را رها کند تا به دنیای جهاد و مقاومت بپیوندد؟! او نه شیفته سلاح و گلوله بود و نه به دلیل هیجانات نوجوانی مسیر مقاومت برگزیده بود؛ او به خوبی جوانب تصمیمش را سنجیده بود و میدانست که به کجا خواهد رسید. هنگامی که پدر و برادران بزرگترش در کنارش نشستند تا او را به لیل سن کمش از تصمیمی که گرفته بود، منصرف کنند به آنها گفت: «این سرنوشت من است و هرگز از این تصمیم خود کنار نخواهم کشید.» و خطاب به مادرش که به دلیل انجام تمرینهای سخت برایش دلسوزی میکرد، میگفت: «بچه که نیستم؛ باید تمرین کنیم تا به آمادگی لازم برسیم.»
یک مجاهدِ جدی و آگاه
«عباس» بالاخره توانست پدر و برادرانش را قانع کند و مسیر درستی که در زندگی برگزیده بود را به خوبی برای آنها ترسیم کند. او هر آنچه در خصوص سیاست و امور نظامی دریافته بود را با خانواده خود در میان میگذاشت. به واسطه میزان آگاهی که در سن کم به آن دست یافته بود و اصراری که بر ساختن یک شخصیت جهادی آگاه و جدی از خود داشت، به یک مجاهد تمام عیار در عرصه نظامی وسیاست تبدیل شده بود. «عباس» در یادگیری علم جدیت و پشتکار داشت و حتی به علوم نظامی که در طول زندگیِ پر از جهاد و فداکاریاش آن را فراگرفته بود اکتفا نمیکرد و تلاشش بر این بود در حیطههای جدیدی از علم و آگاهی قدم بگذارد.
یک دشمن سرسخت برای رژیم منحوس صهیونیستی
«عباس» تنها یک فرزندِ فرمانبردار برای والدینش نبود بلکه ادب و رفتار پسندیدهاش را نثار همه اطرافیانش میکرد. او از تمام زوایا به امور نگاه می کرد و افراد دیگر را به این نگاه تشویق میکرد.همه خوبیها در او جمع بود؛ بزرگ منش بود و عزت نفس داشت. در کنار حیا و خجالت فوق العاده، شجاعت و دلیری بی نظیرش او را از دیگران متمایز میکرد. دفتر روزهای زندگیاش پر از کارهای سخت کوشانه است. «حاج عباس» یک دشمن سرسخت برای رژیم منحوس صهیونیستی بود تا جایی که دشمن صهیونیستی او را به اسم میشناخت و جزء افراد تحت تعقیب این رژیم قرار داشت. «عباس» طی یک عملیات نظامی عملیاتی در سال 2000 دچار مجروحیت شده بود. در همان عملیات یکی از فرماندهان مقاومت اسلامی حزب الله به اسم «حسین محمد علی» به شهادت رسیده بود. در نبرد 33 روزه در سال 2006 «حاج عباس» در روستای «بیت لیف» حضور داشت. چون به او اجازه شرکت در نبردها و ترک محل خدمتش داده نشده بود دندانهایش را از حسرت به هم میفشرد؛ مأموریتش شکار هواپیمای صهیونیستها بود. پیش از پایان نبرد هم بلاخره موفق شد تا یکی از بالگردهای رژیم صهیونیستی موسوم به «یسعور» را ساقط کند.
اهتمام شهید به تعظیم شعائر و احیای مناسبتهای اهل بیت (ع)
شهید «عباس ریّا» نسبت به احیای مناسبتهای مختلف برای اهل بیت (ع) به ویژه ایام محرم و عاشورا توجه و اهتمام ویژهای داشت به طوری که برای فضاسازی و آماده سازی مقدمات مجالس هر طور شده خود را از کار و ماموریت میرساند؛ امکان نداشت او فرصت خدمت به مجالس اهل بیت (ع) را از دست بدهد. زمانی که در اعتراض به توهین به رسول اکرم (ص) مردم لبنان تظاهرات گستردهای با عنوان تظاهرات کفن پوشها به راه انداختند، «عباس» با گروهی از دوستان در حالی که کفن بر تن داشتند پیاده از بقاع برای شرکت در این تظاهرات به سمت بیروت رفتند و در طول مسیر سایر مردم هم به آن ها ملحق شدند. این فرمانده مقاومت زمانی هم زمانی هم که برای دفاع از حرم حضرت زینب (س) در سوریه حضور داشت با وجود آنکه آنکه بسیار مشغله داشت، زیارت حضرت زینب (س) را از دست نمیداد تا جایی که بعضی اوقات نیمه شب حتی برای دقایقی هم که شده برای زیارت به حرم حضرت زینب (س) و سپس به محل ماموریت خود برمیگشت.
مرد نبردهای سرنوشت ساز
«حاج عباس» خود برای رفتن به مسجد جهت ادای نمازها اهتمام داشت و دیگران را نیز به رفتن به مسجد برای نماز اول وقت دعوت میکرد. او هر زمان که تصویر امام خامنه ای (حفظه الله) را می دید و یا نام ایشان که برده میشد صلوات میفرستاد.
در هر شرایطی مراقب امور خانوادهاش بود؛ اجازه نمیداد غیاب طولانی مدتش کمترین تاثیر سوئی بر زندگی خانوادگیاش بگذارد. فرزندانش را از همان کودکی آماده کرده بود که فرزند شهید باشند. خانوادهاش به اولویت داشتن کار او وغیبت مستمرش به دلیل حضور در دورههای نظامی و مشارکت در جهاد عادت کرده بودند. این فرمانده شهید از اولین رزمندگانی بود که برای دفاع از حریم اهل بیت (ع) راهی سرزمین شام شده بود. او تمرینات نظامی حضور مستمر داشت و قبل از شهادتش در نبردهای سرنوشت ساز زیادی حضور داشت؛ از قصیر گرفته تا دمشق و از غوطه شرقی گرفته تا حلب.
فرمانده «عباس» در هنگامه شکست محاصره دو شهر «نبل» و «الزهرا» درست زمانی که میخواست راه نفوذی به این دو شهر باز کند بیست و شش گلوله به جان خرید و به درجه رفیع شهادت نائل شد. هدف «عباس» از همان کودکی مشخص بود و سرانگشتی از آن هدف عقب نکشید. عباس به آنچه که با خداوند عهد بسته بود وفا کرد و آنگونه که دوست داشت به شهادت رسید.
