حریم حرم: بعد از پنج ماه انتظار در دوران بارداری، مادر از ته دل اینگونه دعا کرد که: «خداوندا! فرزند پسری نصیبم بفرما تا نامش را «محمد» بگذارم.» پس خداوند دعایش را مستجاب کرد. «محمد» به دنیا آمد تا دنیای جدیدی برای خانوادهاش رقم بزند. شهید «محمد جهاد یوسف» فرزند نخست خانواده بود و همه چیز با آمدن او تغییر کرد.
دنیای خاص «محمد»
«محمد» در آغوش خانوادهای گرم و صمیمی پرورش یافت. در بین همه اعضای خانواده و نزدیکانش این پدر بود که دوست و رفیق و امانت دارِ اسرار قلبش بود. از زمان کودکی «محمد» بسیار آرام و ساکت بود. او یاور و همراه دیگران و جوانی مسئولیت پذیر بود که میشد به او تکیه کرد. در تمامی امور به اطرافیانش کمک میکرد اما خودش از کسی درخواستی نداشت. او جهان خاص خودش را ساخت و دیوارهای آن را با رضایت و قناعت زینت داد.
او رویای حقیقیاش را در خاک جبل عامل (سرزمین ابوذر غفاری همانگونه که خود شهید همواره از آن یاد میکرد) رویاند. همان رویایی که او را در سن شانزده سالگی واداشت تا مدرسه را رها کند؛ پیوستن به مقاومت اسلامی لبنان. «محمد» از همان ابتدا خود را در صفوف گروه پیشاهنگی امام مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) آماده و مهیای محقق شدن رویای نهاییاش میکرد. او پدرش را از تمامی برنامهها و تصمیماتش با خبر میکرد جز از رازهایی که پایه ثابت واستوار در زندگی شخصی و کاریاش بودند.
اگر زبانت به خیر نمیچرخد پس سکوت کن!
محمد شخصیتی آگاه داشت. تصمیماتش بسیار برنامه ریزی شده بود. در تمامی امور بسیار تفکر میکرد از همین روی به حکمت و خردمندی در گرفتن تصمیماتش معروف شده بود. در امور بی احتیاطی نمیکرد. به ضوابط شرعی در زندگی اهمیت میداد و به مانند یک خط کش، امور شخصی و کاریاش را با آن ها اندازه می گرفت و قیاس میکرد. «اگر زبانت به خیر نمیچرخد پس سکوت کن!»؛ این جملهای است که مدام با خودش تکرار میکرد. سکوت بر «محمد» غالب بود مگر در مواقع امر به معروف و نهی از منکر.
باغبان نهالِ محبت و دوستی میان دیگران
«محمد» در امور نظامی و رزمی آنقدر ورزیده شد تا او را به عنوان مربی برگزیدند. در یکی از دورهها مجبور شد تا سطل آبی را بر روی جوانی بریزد تا خواب از سرش بپرد. بعد از پایان تمرین «محمد» نزدیک او ایستاد و سطل آبی را روی سر خودش خالی کرد. جوان از او علت این کارش را پرسید و او جواب داد: «خواستم تا با تو برابر شوم.» «محمد» اینگونه در قلب شاگردانش بذر محبت و دوستی میکاشت. اگر خداوند برای یکی از دوستان و شاگردانش رزق شهادت را مینوشت، میگفت: «از صدقه جاریه به ما روزی داده شد.»
غمهایش را به دل امواج میسپرد
او به کنار ساحل میرفت تا فکر کند و غمهایش را به دل امواج میسپرد. «محمد» سنگ صبور دیگران بود و قلبش گنجایش دردها و غمهای مردم را داشت. دریا تنها جایی بود که «محمد» شکایتهایش را در آنجا بازگو میکرد. قلب فراخ او مشکلات مردم را حس میکرد و از تمام وجود با صاحبانِ غم همدردی میکرد. بعد از ازدواج با دختر عمویش خداوند به او فرزند پسری عطا کرد. پس نزد پدرش رفت و از او اجازه خواست تا نام «علی» که نام عمویش هم بود بر روی فرزندش بگذارد؛ چراکه عمویش فرزند پسری نداشت.
از جنگ 33 روزه تا دفاع از حرم عقیله بنیهاشم
«محمد» مجاهد صبوری بود که در مأموریتهای بسیاری شرکت کرده بود. از جمله آن مدت بیست روز مأموریت شناسایی به منظور ایجاد آمادگی برای عملیات در جنگ 33 روزه علیه رژیم اشغالگر صهیونیستی بود. هنوز آتش جنگ برافروخته نشده بود که او در روستای «بیت لیف» مستقر شد. آنجا ماند تا جنگ تمامشد و هیبت پوشالی رژیم صهیونیستی فرو ریخت. در آن جنگ یکی از دوستان و همرزمانش به نام «محمد فاخوری» به مقام شهادت دست یافت؛ «محمد» هم وصیت کرد تا پس از شهادت نزدیک او به خاک سپرده شود.
زمانی که جنگ سوریه آغاز شد در دفاع از حرم عقیله بنی هاشم راهی سوریه شد. با رفتن «محمد» نگرانی در قلبهایی که او را دوست داشتند رخنه کرد. مادرش از او خواهش میکرد و پدر و همسر و خاله و برادرانش به او توصیه میکردند تا مراقب خودش باشد. در مقابل «محمد» با صراحت تمام به آنها یادآور میشد که: « بدانید که این نبرد ما از جنگ با اسرائیل خطرناکتر است.»
همسر و 2 فرزندش را به حضرت زهرا (سلام الله علیها) سپرد و رفت. اولین نبردش در ریف «القصیر» نبردی بس سخت و دشوار بود. پس از مدتی خداوند او را صحیح و سالم به سوی خانوادهاش بازگرداند تا قلبشان قبل از آخرین رفتنش آرام گیرد؛ تا اینکه دوباره شیپور نبرد در شهر «القصیر» به صدا در آمد. «محمد» در دوران مرخصی، خانوادهاش را از تهدید تکفیریها و نحوه قتل و ذبح شدن مردم توسط تروریستها با خبر کرد. «محمد» دوباره خیلی زود به همرزمانش ملحق شد. آنان با سلحشوری و دلاوری کم نظیری میجنگیدند. جنگ در «القصیر» حتی برای دقایقی فروکش نکرد تا رزمندگان بتوانند اندکی استراحت کنند.
اگر به شهادت رسیدم به من تبریک بگویید
در میدان جنگ برای آسان شدن کار رزمندگان باید راه نفوذی باز میشد؛ پس «محمد» این کار را قبول کرد در حالی که به دوستان همرزمش گفت: «در صورتی که آنجا شهید شدم به من تبریک بگویید.» اودر رویا صدای رسول اکرم (صلى الله علیه وآله و سلم) را شنیده بود که به او تبریک میگفت: «محمد! مبارک باشد.» «محمد» در زیر گلوله باران دشمن به آنجا رسید و بر اثر اصابت گلوله تک تیرانداز دشمن تکفیری مجروح شد. رزمندگان به دلیل شدت گلوله باران نتوانستند به او برسند و تکفیریها او را به عقب بردند، در ساختمان شهرداری او را به شهادت رساندند و تصویر به شهادت رساندنش را از طریق رسانهها منتشر کردند. مادر «محمد» صحنه به شهادت رسیدن او را از صفحه تلویزیون تماشا کرد؛ اما در همان لحظه نتوانست تشخیص دهد که آن رزمنده «محمد» اوست پس چشم هایش را بست و از خداوند برای مادرش طلب صبر کرد. اما خیلی زود متوجه شد که خود او همان مادری است که فرزندش را از دست داده است.
نبرد القصیرپیروز شد و به برکت این پیروزی درهای پیروزی برای رزمندگان مقاومت در کل سوریه باز شد. بیست روز گذشت و پیکر پاک و مطهر شهید به خانوادهاش بازگشت؛ پیکر قهرمانی از قهرمانان مقاومت که ایثارها و از خود گذشتگیهایش تا روز ظهور به عنوان صدقه جاریه باقی خواهد ماند.
