مهرماه 88 خیلی ساده و با برگزاری یک مراسم کوچک، عقد کردیم و 18 تیر 89 مصادف با عید سعید مبعث مراسم عروسی ساده و بدون هرگونه تجملی گرفتیم. مراسم در منزل پدرم بود و برای کم کردن مخارج، جشن حنابندان که از رسوم خانوادگیمان بود را با عروسی در یک شب برگزار کردیم. خبری از آهنگ و رقص و معصیت هم نبود و میثم شرایط را طوری فراهم کرد که بستر گناه گسترده نشد.
گوسفندی که برای عروسی ذبح کردند را نفهمیدم چهکار کرد! تا به خودمان آمدیم متوجه شدیم چیزی از گوسفند باقی نمانده! خودش گفت: «دادم به خیریه.» مادرش گفت: «آقا میثم! حداقل یه بخشی از گوسفند رو به همسایهها میدادی.» سرش را به نشانهی تأیید تکان داد و گفت: «حق با شماست.»
با کمک پدرش طبقهی بالا را ساختند و قدم در زندگی با کسی گذاشتم که تمام آرمانها و معیارهایش را در بالاترین سطوح مسلمانی قرار داده بود. میثم پیرو مکتب علوی و فاطمی بود و برای اینکه مطابق منش اهل بیت (ع) رفتار کند، سعی میکرد در مورد ائمه اطهار (ع) مطالعهی زیادی داشته باشد.
به من توصیه میکرد از همین ابتدای زندگی الگویی مناسب و از همه لحاظ جامع و کامل برای خودت انتخاب کن و همه اعمال و رفتارت را مطابق با آن الگو انجام بده. من شاهد بودم که این موضوع در همه اعمال و رفتارش وجود داشت. هیچ وقت بهوضوح به من نگفت که چه کسی را برای خود الگو قرار داده، اما من منش زندگی اهل بیت (ع) را در رفتارش میدیدم. به همین جهت من نیز حضرت فاطمه زهرا (س) را برای خود انتخاب کردم. هر چند که از رفتار من تا رفتار حضرت فاصله از زمین تا آسمان است، اما به قول مولانا: «آب دریا را اگر نتوان کشید، هم به قدر تشنگی باید چشید.» میثم اهل حرف زدن در رابطه با مسائل اعتقادی نبود، ولی در اعمال و رفتارش همان ایدهها و اعتقاداتش را عملی نشان میداد.
به نقل از همسر شهید
بریده ای از کتاب «حلمای حرم»، شهید مدافع حرم «میثم نجفی» به روایت مادر و همسر (صفحات 22 و 23)
نویسنده: مهدی گودرزی
انتشارات تقدیر
