گاهی ناگهان تصمیم میگرفت، انگار میزد به سرش. اگر از طرف محل کار مانعی نداشت، بیهوا میرفتیم مشهد. بهخصوص اگر از همین بلیتهای چارتر باز میشد. یادم هست ایام تعطیلی بود، باروبنه بسته بودم برویم یزد. آن زمان هنوز خانوادهام نیامده بودند تهران. خانۀ خواهرش بودم، زنگ زد:«الآن بلیت گرفتم بریم مشهد!» من هم ازخداخواسته:«کجا بهتر از مشهد؟» ولی راستش تا قبل از ازدواج هیچوقت مشهد این شکلی نرفته بودم: ناگهانی، بدون رزرو هتل، ولی وقتی رفتم خوشم آمد. انگار همهچیز دست خود امام(ع) بود، خودش همهچیز را خیلی بهتر از ما مدیریت میکرد.
داخل صحن، کفشهایش را درمیآورد. توجیهش این بود که «وقتی حضرت موسی(ع) به وادی طور نزدیک میشد، خدا بهش گفت: " فَاخْلَعْ نَعْلَیْکَ" !» صحن امام رضا(ع) را وادی طور میپنداشت. وارد صحن که میشد، بعد از سلام و اذن دخول گوشهای میایستاد با امام رضا(ع) حرف میزد. جلوتر که میرفت، وصل روضه و مداحی میشد.
***
نمیرفت از خدام تقاضای تبرکی کند. میگفت:«آقا خودشون زوار رو میبینن. اگه لازم باشه خدام رو وسیله قرار میدن!» معتقد بود:«همون آب سقاخونهها و نفسی که تو حرم میکشیم، همه مال خود آقاست!» روزی قبل از روضهی داخل رواق هوس چای کردم. گفتم:«الآن اگه چایی بود چقدر میچسبید!» هنوز صدای روضه میآمد که یکی از خدام دو تا چایی برایمان آورد. خیلی مزه داد.
برنامهریزی میکرد تا نمازها را در حرم باشیم. تا حالِ زیارت داشت در حرم میماند، خسته که میشد یا میفهمید من دیگر کشش ندارم، میگفت:«نشستن بیخودیه!»
خیلی اصرار نداشت دستش را به ضریح برساند. مراسم صحن گردی داشت. راه میافتاد در صحنها دور حرم میچرخید، درست شبیه طواف. از صحن جامع رضوی راه میافتادیم، میرفتیم صحن کوثر و بعد انقلاب و آزادی و جمهوری تا میرسیدیم باز به صحن جامع رضوی. گاهی هم در صحن قدس یا رو به روی پنجره فولاد داخل غرفهها مینشست و دعا میخواند و مناجات میکرد.
اولین دفعه که رفتیم مشهد نمیدانستیم باید شناسنامه همراهمان باشد. رفتیم هتل، گفتند باید از اماکن نامه بیاورید. نمیدانستم اماکن کجاست. وقتی دیدم پاسگاه نیروی انتظامی است، هول برم داشت. جداجدا رفتیم در اتاق برای پرسوجو. بعضی جاها خندهام میگرفت. طرف پرسید:«مدل یخچال خونهتون چیه؟ چه رنگیه؟ شمارۀ موبایل پدر و مادرت؟» نامه که گرفتیم و آمدیم بیرون تازه فهمیدم همین سؤالها را از محمدحسین هم پرسیده بودند.
اولین زیارت مشترکمان را از باب الجواد(ع) شروع کردیم. این شعر را خواند:
«صحنتان را میزنم بر هم جوابم را بده
این گدا گاهی اگر دیوانه باشد بهتر است
جان من آقا مرا سرگرم کاشیها نکن
میهمان مشغول صاحبخانه باشد بهتر است
گنبدت مال همه، باب الجوادت مال من
جای من پشت در میخانه باشد بهتر است.»
اذن دخول خواندیم. ورودی صحن کفشش را کند و سجدهی شکر بهجا آورد، نگاهی به من انداخت و بعد هم سمت حرم:«ای مهربون، این همونیه که به خاطرش یه ماه اومدم پابوستون. ممنون که خیرش کردید! بقیه شم دست خودتون، تا آخرِ آخرش!»
عادتش بود. سرمایهگذاری میکرد: چه مکه، چه کربلا، چه مشهد.
زندگی را واگذار میکرد که «دست خودتون!»
جلوی ورودی صحن قدس هم شعر دیگری خواند:
«دیدم همهجا بر درودیوار حریمت
جایی ننوشته ست گنهکار نیاید»
بریدهای از کتاب «قصۀ دلبری»، شهید محمدحسین محمدخانی به روایت همسر (صفحات 69 تا 74 با تلخیص)
نویسنده: محمدعلی جعفری
انتشارات: روایت فتح
