حریم حرم - میلاد نظری: زنان داعشی را همه با چادرهای سیاه و روبندهایی میشناسند که تنها چشمانی نافذ و خشن از آنها پیداست. چشمانی که گاه میتوان با خیره شدن در آن، کشته شدن حس زنانه و مادری را دید و در مقابل چه بسیار زنانی که توسط داعشیان به عنوان غنیمت جنگی به اسارت گرفته شدند، با کمترین پوشش به سران و بزرگان داعش هدیه داده شدند، به شیوخ منطقه فروخته شده یا بین سربازان با اندک قیمتی مبادله شدند. مثل همیشه برهنگی از لوازم بردگی است. در تمام عکسهای این زنان، زیبایی و وحشت در هم عجین شده. زنانی که حتی وقتی از دستان داعش، به طور معجزهوار فرار میکنند، تا آخر عمر درگیر آسیبهایی هستند که در زمان اسارت متحمل شدهاند.
بسیاری از مدافعان حرم وقتی ظلم به زنان، برداشتن حجاب آنها و تجاوز به حریمشان توسط داعش رسانهای شد، نتوانستند طاقت بیاورند. غیرت علوی آنها نمیگذاشت که در امنیت و آسایش در کنار خانواده خود روزگار بگذرانند و زنانی دیگر در رنج و عذاب و تجاوز باشند. چگونه میتوانستند طاقت بیاورند وقتی مرام امیرشان این است که وقتی شنید خلخال از پای زن یهودی کشیدهاند و هیچ کس به دادخواهی او برنخواسته، فرمود: «اگر مرد مسلمانى پس از این رسوایى از اندوه بمیرد، نه تنها نباید ملامتش کرد بلکه مرگ او سزاوارتر است.»
بسیاری از خانوادههای ایرانی، بی پسر، زنان ایرانی بی سرپرست و فرزندان ایران بیپدر شدند تا مردان غیور این سرزمین، مانع ادامه جنایت علیه زنان در نقطهای از زمین شوند و در این میان فرقی میان سوریه، عراق، لبنان و یا هرجای دیگر نیست، هر جا ظلم باشد مردان غیرتمند ایرانی آمادگی مقابله با ظلم را دارند چرا که حفظ حریم انسانیت از ارزش والایی برخوردار است. وقتی شنیدند تهدیدهای داعشیان را که به ایران میآییم و زنانتان را به بردگی میکشیم، رفتند و چشم حرامیانی که به خاک و ناموس این سرزمین دوخته شده بود را از کاسه درآوردند. چه فرقی میکند؛ مدافعان حرم بخوانیمشان یا مدافعان حریم شرف و انسانیت.
داعش با همه خوابهایی که برای مردم این سرزمین دیده بود به زبالهدان تاریخ پیوست اما حامیان اصلی داعش این روزها قصد دارند با ابزار رسانه و با به میدان فرستادن تروریستها و پیاده نظام فرهنگیشان، اهداف دست نایافتهشان را بازیابند. فرهنگ برهنگی را با هزار رنگ و لعاب ترویج میکنند تا عفت و حیا را سر ببرند و زنان ایرانی را به بازار بردگی بکشانند. عدهای میخواهند نقشها را به هم ریزند، دیالوگها را تغییر دهند و پوششهایی متفاوت ارائه دهند و زنان و مردان جامعه را با برهنگی، از نقش انسانیشان بازدارند. زن و مردی که برهنگی و بیحیایی را انتخاب کند، نمیتواند انسانی زندگی کند، انسانی بیندیشد و رفع ظلم از عالم آرمانش باشد.
اما مشکل اینجاست که این بار دشمنِ رو به روی ما تروریستهایی در شمایل دهشتناک و رعب انگیز نیستند که با انتشار فیلمهایی از وحشیگری های خود در دل هر انسانی رعب و وحشت ایجاد کنند؛ فیلمهای اعدامهای دسته جمعی و سربریدنهای چندش آور منتشر کنند تا حس ناامنی، همه وجود انسانیت را در بربگیرد.
بالعکس؛ تروریستهای فرهنگی که امروز با آن مواجه هستیم، جوری بزک میشوند و مظلوم جلوه میکنند که بتوانند در دل هر قشری از جامعه جا باز کنند. در شبکههای مجازی، کوچه و خیابان، ترویج فحشا میکنند و با قدرت شبکه رسانهای وابسته، در قامت یک مظلومِ بی گناه، تقدیس میشوند. و چه سخت است ایستادگی و مقاومت در برابر این حجم از هجمه میدانی و رسانهای تروریستهای فرهنگی که در بین مردم عادی سنگر گرفته و جا خوش کردهاند.
به هر روی این میدان نیز همچون عرصه نبرد نظامی با تروریستهای تکفیری مجاهدت میطلبد. به یاد داشته باشیم، دفاع از آرمان مقاومت محدود به عرصه نظامی نیست و گاه مثل امروز باید عزمها را جزم کرد و برای مقاومت فرهنگی به پا خواست. و صد البته یادمان نرود شهدا و اسطورههای مقاومت را که در این زمینه نیز الگو بودند و به ما آموختند که با توجه به حساسیتهای این حوزه، چگونه با شناخت موقعیت و شرایط به سمت بهترین نتیجه و اثرگذاری میبایست پیش رفت.
وقتی از الگو صحبت میکنیم منظورمان شهید حسن قاسمی دانا است که در شهر حلب، با چشمانی بسته موتور سواری میکرد که چشمانش نامحرمی را نبینند یا نوع مواجهه شهید همدانی با همسفر آمریکایی مسلمانش که با ناخنهای لاکزده و حجاب اندک در مراسم حج حاضر شده بود. به یاد آریم برخورد شهید مجید زینالدین که میان روز پشت چراغ قرمز اذان گفت تا نگاه مردم از عروس زیبای کم حجاب داخل یکی از ماشینها را به سوی خود پرت کند و بدانیم و بخوانیم که شهید محمد سخندان چگونه مخالفت خود را با کم حجابی دیگران با زبان گویا، مستدل و مهربان به دیگران گوشزد میکرد ولو لازم بود از وسیله نقلیهاش پیاده شود و به آرامی دعوت به حجاب کند.
و زندگی شهیدان ما پر است از این آرمان که جلوهاش را در وصیتنامه آنها نیز میتوان دید. گرچه دفاع و شهادت آنان خود بزرگترین گواه بر پایداری آنان بر این آرمان است.
