حریم حرم: 1.مقاومت و ایستادگی مثل خون در رگهای این ملت جاری است. این ما بودیم که الهام بخش دیگران بودیم؛ ما بودیم که مقاومت را در قلب مردم منطقه رسوخ و نفوذ دادیم. این مهم با ثروت کلان به دست آمد یا قدرت سخت و سلاحهای مدرن و پیچیده؟ هیچ کدام. انقلاب اسلامی با قدرت نرم خود به قلب مردمان آزادیخواه منطقه نفوذ کرد و گمشدهشان را به آنها بازگرداند. به آنها مقاومت آموخت و آزادمردی را به یادشان آورد. نهال مقاومت را ما کاشتیم و شد همین درخت تنومندی که امروز از ایران تا یمن و بحرین، از عراق تا سوریه و فلسطین و لبنان ریشه دوانده است. غیر از این است که ما از مقاومت هستیم و مقاومت از ماست؟
2.این روزها مردم عزیز و مقاوم ایران در مضیقه اقتصادی هستند. در همین روزها کاسبان بازار تهران برای اینکه صدای اعتراض خود را به گوش مسئولان برسانند، اعتصاب میکنند و تجمعی اعتراض آمیز برگزار میکنند. اعتراض صنفی است با شعارهای مطالبهگرانه معقول. ناگاه همه چیز به هم میریزد و صداهای ناآشنا به گوش میرسد. «فلسطین، سوریه، عامل بدبختیه»...«سوریه رو رها کن، فکری به حال ما کن»...«نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران»...«مرگ بر سوریه»... نه این شعارها، شعارهای کاسبان تهرانی نیست و نسبتی با یک اعتراض صنفی و اقتصادی ندارد. اصلا این شعار از بازاریان تهران بعید است؛ هرچه باشد کاسب بازار سرش در حساب و کتاب است و خوب میداند الزام و ملزومات بودجه ریزی کشور را. کاسبان بازار مطلع اند ازاینکه دفاع و امنیت سهم خودش را دارد و اقتصاد و بازار هم سهم خودش را. پس این شعارها از کجا آمده است؟ یک جای کار میلنگد. گویا نفوذیها در مصادره شعارها موفق عمل کردهاند. حال همه خبرگزاریها، کانالها و تلویزیونهای معاند و ضد انقلاب تصاویری از تهران مخابره میکنند که در آنها علیه مقاومت شعار سر داده میشود. باور کردنی نیست؛ از کل ایران، تنها در چند خیابان محدود در پایتخت آن هم توسط عدهای قلیل و اندک که معلوم است آبشخورشان کجاست، شعارهایی سر داده میشود تا تصاویری ضد مقاومت از ایران به کل جهان مخابره شود. نتیجه این موج سواریِ برنامه ریزی شده و مزورانه چه خواهد بود؟
3.در روزهای اخیر بیانیهای تامل برانگیز از سوی یکی از گروههای فلسطینی منتشر شد. جنبش فتح که نسبتی با مقاومت ندارد، قطعه دیگری از پازل جبهه دشمن را تکمیل کرد. سخنگوی این جنبش در واکنش به شعارهای شنیده شده از تهران گفت: « بسیار شرمآور است که برخی گمان میکنند دلیل بحران اقتصادی ایران حمایت آن از ملت فلسطین است، ایران حتی یک ریال به ملت فلسطین کمک نکرده است!!» قطعات پازل خوب کنار هم چیده شده است؛ عدهای سازماندهی شده یک اعتراض صنفی در تهران را با شعارهای ضد مقاومت به آشوب میکشند؛ صدای این شعارها در رسانههای وابسته به دشمن میپیچد و در ادامه یک جنبش واداده فلسطینی اعلام میکند، خیر! دروغ است، ایران به ما کمکی نمیکند! اینگونه است که ایرانیان، هم خسته از مقاومت به جهانیان نشان داده میشوند و هم اینکه کمکهای خالصانهشان به مردم مظلوم منطقه نادیده گرفته میشود. اما جدا از اینها مردم فلسطین به واقع انقدر قدر ناشناس اند؟
4.سخنگوی کمیتههای مقاومت فلسطین به صحنه میآید. در دفاع از حیثیت ایران و ایرانی بر هم وطن قدرناشناساش میتازد که کوچک و بزرگ میدانند ایران چه حمایتهایی از ملت و مقاومت فلسطین کرده است. «ابو مجاهد» به سخنگوی فتح و امثال او یادآور میشود که آنها از درد و رنج و مشقات مردم غزه چیزی نمیدانند و به طریق اولی نمیدانند که چه کسی در این رنجها کمک حال مردم مظلوم غزه بوده است. «ابو مجاهد» نشان داد سخنگوی یک جنبش سازشکار و واداده مثل فتح، نماینده مردم و مقاومت فلسطین نیست. اما... ما چه؟ آیا در این چند روز سعی کردیم به مظلومین یمن و فلسطین، به آزادگان حزب الله لبنان که در بذل جان و مال خود در راه آرمانهای مقاومت هیچ دریغی ندارند، به مردم رنج دیده سوریه که به تقاصِ در کنار مقاومت بودن، سالهاست اسیر غول تروریسم هستند، ثابت کنیم آن شعارها از آنِ ما نبود؟ آیا فریادی از ما بلند شد که به مردم و آزادگان جهان و منطقه بفهمانیم آن چند نفری که در خیابانهای تهران شعار مرگ بر فلسطین و سوریه سردادند، هیچ نسبتی با مردم ایران نداشته و ندارند؟
