شوق حمید به بچهدار شدن من را خیلی امیدوار میکرد، حس میکردم زندگی ما شبیه یک نهال نوپاست که میخواهد شاخ و برگ بدهد و ما سالهای سال کنار هم زندگی خواهیم کرد...
حمید برای یک مأموریت پانزده روزه، سمت لوشان رفت. معمولاً از مأموریتهایش زیاد نمیپرسیدم، مگر اطلاعات کلی که با زیرکی چند تا سؤال میپرسیدم تا اوضاع چند روزی که مأموریت بود، دستم بیاید. شده با شوخی و خنده از حمید اطلاعات جمع میکردم. به شدت قلقلکی بود. بیاندازه! این بار هم که از لوشان برگشته بود با قلقلک سراغش رفتم. قلقلک میدادم و سؤال میپرسیدم. گفتم: «حمید! تو دست داعش بیفتی، کافیه بفهمن قلقلکی هستی، همه چی رو دقیقه اول لو میدی!»
البته حمید هم زرنگی کرد، وقتی با قلقلک دادن از او پرسیدم: «فرمانده سپاه کیه؟» گفت: «تقی مرادی!» گفتم: «فرمانده اطلاعات کیه؟» گفت: «تقی مرادی!» هر سؤالی میپرسیدم اسم پدرم را میگفت. با خنده گفتم: «دست پدرم درد نکند با این داماد گرفتنش. تو باید اسم پدر زنت رو آخرین نفر لو بدی نه اولین نفر!» حمید هم خندید و گفت: «تا صبح قلقلک بدی من فقط همین یه اسم رو بلدم!»
بعضی اوقات هم خودش از آموزشهایی که دیده یا نکاتی که در آن مأموریت یاد گرفته بود، صحبت میکرد. دوره لوشان بهشان گفته بودند: «اگر گاوی را دیدین که به سمتی میره بدونین، اونجا چیز مشکوکیه؛ چون گاو ذاتاً حیوان کنجکاویه و هر طرف حرکت میکنه اون سمت لابد چیز خاصیه. بر عکس گاو، گوسفندها هستن. هر وقت گوسفند از جایی دور بشه، باید به اونجا شک کرد؛ چون گوسفند ذاتاً حیوان ترسوییه و با کوچکترین صدایی که بشنوه یا چیزی که ببینه از اونجا دور میشه.»
بعد از کلی احوالپرسی عکسهایی که طی مأموریت لوشان انداخته بود را نشانم داد. این اولین باری بود که میدیدم حمید این همه عکس در مدلهای مختلف مخصوصاً با بادگیر آبی انداخته است. داخل عکسها چسب اتوکلاوی که بعد از مسابقه کاراته به انگشت پایش بسته بودم، مشخص بود. غرق تماشای عکسها بودم که با حرف حمید دیگر نتوانستم باقی عکسها را ببینم. به من گفت: «این عکسها رو برای شهادتم گرفتم. حالا که داری نگاهشون میکنی، ببین کدوم خوبه بنر بشه؟»
دلم هُری ریخت. لحن صحبتهایش نه جدی بود نه شوخی، همین میانه صحبت کردن من را اذیت میکرد. نمیدانستم جوابش را چه بدهم. از دوره نامزدی هر بار که عکسهای گالری موبایلش را نگاه میکردم از من میپرسید کدام عکس برای شهادتم خوب است، زیاد جدی نمیگرفتم. هر بار با شوخی بحث را عوض میکردم ولی این بار حسابی جا خوردم و دلم لرزید.
دوست نداشتم این موضوع را ادامه بدهد، چیزی به ذهنم نمیرسید، پرسیدم: «پات بهتر شده، آب و هوا چطور بود؟ سوغاتی چیزی گرفتی؟» کمی سکوت کرد و بعد با لبخندی گفت: «آنقدر آنجا دویدیم که پام خوب خوب شده، تا من برم به مادرم سر بزنم تو از بین عکسها یکی رو انتخاب کن ببینم سلیقۀ همسر شهید چه شکلیه!»
وقتی برای دیدن عمه رفت، با پدرم تماس گرفتم و گفتم: «بابا جون! حمید تازه از مأموریت برگشته، خسته است. امروز باشگاه نمیاد، خودتون زحمت تمرین شاگردا رو بکشید». این حساسیت من روی حمید شهره عام و خاص شده بود. همه دستشان آمده بود. پدرم از پشت گوشی خندید و گفت: «حمید خواهرزاده منه، اون موقعی که من اسمش رو انتخاب کردم، تو هنوز به دنیا نیومده بودی؛ ولی الان انگار تو بیشتر هواشو داری! کاسه داغتر از آش شدی دختر!»
خداحافظی که کردم، دوباره رفتم سراغ عکسها، با هر عکسی کلی گریه کردم. اولین باری بود که حمید را این شکلی میدیدم. نور خاصی که من را خیلی میترساند. همان نوری که رفقای پاسدار و هم هیئتی به شوخی میگفتند: «حمید نوربالا میزنی، پارچه بنداز روی صورتت!» آن قدر این حالات در چهره حمید موج میزد که زیر عکسهایش مینوشتند: «شهید حمید سیاهکالی» یا به خاطر شباهتی که چشمهای با حیایش به شهید «محمد ابراهیم همت» داشت او را «حمید همت» صدا میکردند. یکی از دوستانم که حمید را میشناخت، همیشه میگفت: «نمیدونم چه موقعی، ولی مطمئنم شوهر تو شهید میشه. اگر شهید نشه، من به عدالت خدا شک میکنم!» خودش هم که عاشق این کارها بود ولی من میگفتم خیلی زود است. خیلی زود است حتی بخواهی حرفش را بزنیم. بعد از مأموریت لوشان کمکم زمزمههای رفتن سوریه و عراقش شروع شد. میگفت: «من یا باید برم عراق یا برم سوریه. اینجا موندنی نیستم». بعد از هفت سال عضویت قراردادی تازه در سپاه نیروی رسمی شده بود، در جواب این حرفها فقط به زبان پاسخ مثبت میدادم که خیالش راحت باشد ولی ته دلم نمیتوانستم قبول کنم. ما تازه داشتیم به هم عادت میکردیم، تازه همدیگر را پیدا کرده بودیم.
بریدهای از کتاب «یادت باشد» ؛ شهید مدافع حرم حمید سیاهکالی مرادی به روایت همسر شهید (صفحات 103 تا 107)
نویسنده: محمدرسول ملاحسنی
ناشر: شهید کاظمی
چاپ نهم؛ بهار 1397
