حریم حرم: خداوند در سوره آل عمران میفرماید: «وَلاَتَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللَّهِ أَمْوَ َتَا بَلْ أَحْیَآءٌ عِندَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُون»
ای پیامبر! هرگز گمان مبر کسانی که در راه خدا کشته شدند، مردگانند! بلکه آنان زندهاند و نزد پروردگارشان روزی داده میشوند.
پر واضح است که مراد از حیات شهیدان غیر از حیات برزخی انسانها است زیرا در آن صورت حیات شهیدان امتیازی برای آنان نخواهد بود، در صورتی که در این آیه به صورت ویژه حیات پس از شهادت آنان را متذکر شده است و البته که چگونگی آن از نظر ما پنهان است.
اگر زبان به سخن گفتن از آسمان آبی باز کنیم به مرور، اسیر دست تکرار میشویم. حتی اگر هم از زمین خاکی بگویم بازهم میشود،همان چیزهایی که بارها به چشم دیده ایم، اما آنچه که من در طول دوره خدمتم برای امدادرسانی به رزمندگان مقاومت دیدم، هیچ گاه رنگ تکرار به خود ندیدند.
شک ندارم که تا به حال همهمان خون سرخ رنگ را به چشم دیدهایم و حتی بوی آن هم به مشام خیلی از ما آشناست؛ اما قصد دارم برای شما از کسانی بگویم که با دنیای ما و قوانین ثابتش غریبه اند؛ همانهایی که آنقدر جسم و جانشان را از قید و بندهای دنیوی رهانیدهاند که خون توی رگهایشان هم با خون ما زمینیها فرق کرده است.
بگذارید اول خودم را معرفی کنم. من را «حاج ربیع» صدا میزنند؛ در عملیاتهای مختلفی که نیروهای مقاومت علیه تروریستهای تکفیری در سوریه انجام دادهاند، وظیفه امداد رسانی را بر عهده داشتهام. به یاد می آورم که یکبار زمانی که تلاش میکردیم به تعدادی از رزمندگان کمک کنیم، همکارم ناگهان از من خواست تا دستهایش را که با خون یکی از شهدای حزب الله سرافراز رنگین شده بود، ببویم.
ابتدا از انجامش سرباز زدم و اینکار را نکردم اما او کماکان اصرار داشت که دستانش را ببویم. دو دستش آغشته به رایحه بی نظیر بود که تا آن زمان به مشامم نخورده بود و تا ابد الدهر هم از خاطرم نخواهد رفت؛ گویی دستانش آغشته به عنبری بهشتی بود.
اما معجزه این شهید فدایی اهل بیت (ع) بدینجا ختم نشد؛ بعد از آن روز بارها و بارها دست هایمان را با آب و صابون شستیم اما این مشام معطر تا مدتها بر رویشان باقی مانده بود و هربار که بویش را حس میکردم، یاد و خاطره آن روز برایم زنده تر میشد.
از شهدا تنها معجزه عطرآگینشان نبود که آن روزا دلم را قرص و ذهنم را سرشار از جنونی عاشقانه ساخته بود. هر روز برایم معجزهای جدید خلق میکردند و نشانههای این معجزات را در درخشش چشمها و سیمای پر نورشان بارها و بارها به چشم خویشتن دیده بودم .
شهدای مقاومت رنگ و نشانی از یک انسان مرده ندارند؛ این را خود بارها و بارها دیده و با همه وجود لمس کردهام. ایشان زندهتر از هر شخصی بر روی زمین هستند، فرشتههایی زمینی که با لبخند مهربانشان رازهایی را نقل میکنند که در هیچ کجای دنیا شنیده نمیشود و چشمان نیمه بازشان، انتظار نگاهداری راهشان را برایمان دیکته میکنند.
تصویری که بیشتر از همه در مخیله ام رسوخ کرده و از ذهنم نمیرود، تصویر شهید «سید علی الموسوی» از روستای «شیث نبی» بود که در عملیات «القصیر» از ناحیه شکم مورد اصابت واقع شده بود و این درحالی بود که دو دستش را بالای سرش قرار داده بود و بر سیمای زیبایش لبخندی منحصر به فرد نقش بسته بود که تا آن زمان ندیده بودم، گویی که راحت خوابیده باشد، در حالی که دو چشمانش باز بود.
شهدا همه و همه آیات مهر و محبت خداوند بر روی زمین هستند و هرکدام به نحوی، آیت بودنشان را با فریاد میزنند و این ما هستیم که بنا بر سخن خداوند باری تعالی، به دلیل سنگینی بار گناههایمان گوشها و چشمهایمان به روی حقایق بستهاند و از این روست که نور شهدا و کلام پر عشقشان بر دلهای زنگار گرفته ما اثر نمیکند.
شهید مجاهد سید علی الموسوی
***
آنچه از نظر گذشت روایتی مستند و بازنویسی شده از شهادت رزمندگان حزب الله لبنان از جمله «سید علی حسن الموسوی» است که توسط یکی از امدادگران حاضر در میدان نقل شده است.
