حریم حرم - محدثهسادات نبییان : برای ما دهه هفتادی ها که هیچ ندیده ایم از انقلاب و جنگ، حتی درک دفاع مقدس از چند دهه پیش از تولدمان هم دشوار است! چه رسد به تامل در واقعهی عاشورا، به سر بریدنها و اسارتها!
اما «آقا محسن حججی» شده است تمثال مجسم تمام سالهایی که هیچ کدام از دهه هفتادیها مجال تجربهاش را نداشته اند. او خودش هم یک دهه هفتادی بود، جوانی زادهی تابستان گرم سال 70 که هنوز 30 بهار را به چشم ندیده بود اما ...
مینشینم و لحظههای زیستن و رفتن شهید حججی را مرور میکنم و هر آنچه که در این چند روز از او دیده، شنیده و خوانده ام را همچون قطعهای یک پازل کنار هم میگذارم تا به راز وجود او برسم!
در یک خانوادهی مومن نجف آبادی متولد می شود، سالهای مدرسه اش را مثل هر دهه هفتادی دیگری در همهمهی سرو کله زدن با یک مشت علم دکارتی سر میکند تا به نوجوانی میرسد! نمیتوان به نان حلال سر سفرهی پدرش شک کرد، نانی که شباهتی به رزق و روزی بعضی از آقا زاده های این مرز و بوم ندارد. به سن نوجوانی میرسد و دنبال گمشدهای میگردد! حیران است تا راهش را پیدا کند و از همین جا زندگیاش راه متفاوتی را از تمام سیاهی لشکرهای قیام قائم آل محمد(ص) سر میگیرد.
وارد جهاد فرهنگی میشود؛ از جنس اردوهای جهادی رفتن ها، کتاب فروختن ها...
لابد چقدر حرف شنیده است از اطرافیان که : آقا محسن! دست بردار از این حواشی و به متن زندگی بپرداز! با این کارهای فرهنگی که نان نمیشود در آورد!
شاید وقتی به سپاه پیوست هم عدهای به شماتتش پرداخته بودند که: محسن جان! دست بردار از این کار ها و فکر زن و زندگی باش که از این لباس سبز پاسداری، چیزی عایدت نمیشود!
چه کسی می داند وقتی «زهرا» خانم، همسر آقا محسن مهریه اش را تعیین کرد چه حرفها که شنید؟ چه سرکوفتها وجودش را آماج حمله قرار دادند و بابت کم توقعی و قناعتش سرزنشش کردند؟ وقتی همسرش را روانهی سپاه می کرد، در گوشش می خواندند که زندگی این شعارها را بر نمی تابد...
اما این دو جوان ِ مومن شده به غیب، هیچ گوششان به این حرفها توجهی نداشته است که چه بسا با شنیدن ِ این ملامتها قدم هایی استوار تر از همیشه در راه زندگی مهدویشان بر میداشته اند...
محسن و زهرای امروز، یادآور وهب و همسر جوانش در صحرای کربلای سالهای 60 هجری اند! تکرار تاریخ جوانان پر شور دهه ی 60 انقلابند و این دو همت کرده اند برای ظهور و چه نیک سرانجامی نصیب مرد قصهی ما میشود و چه مردادی رقم می زند برای اهالی غرق غفلت زمین!
همان زمان که نمایندگان مجلس مشغول بازبینی تصاویر سلفیشان بودند، که اهالی چهارشنبههای سپید در پی کشیدن نقشههای جدید برای نه گفتن به حجاب به زعم خودشان اجباری در جمهوری اسلامی ایران بودند، وقتی علی کوچولوی محسن در خواب ناز بود یا شاید هم داشت برای پدر دلتنگی میکرد، وقتی زهرایِ همسر در دل برای عاقبت نیک محسن دعا دعا میکرد، عملیاتی کیلومترها آن سو تر از خاک ایران اسلامی مقابل داعشیان انسان نما به وقوع پیوست و صفحه ای نو در تاریخ بشریت گشود! صفحه ای به نام «شهید محسن حججی» که تا پیش از آن، گمنامِ گمنام در گوشه ای از نجف آباد کتاب میفروخت و عوایدش را خرج اردوهای جهادی می کرد، به ماموریتهای سپاه می رفت و همسر و فرزندش انگِ حکومتی بودن و سپاهی بودن و حقوق نجومی بگیر می خوردند و دم نمیزدند.
تصویری در سراسر دنیا پخش شد و از بچه هیئتی تا یک جوانک خداناباور را مبهوت خویش کرد؛ نگاه پر صلابت یک اسیر به زعم داعشیان، «مرتد» ِ ایرانی در کنار یک داعشی حرام زاده با خنجری در دست!
تمام معادلات زمینیان به هم ریخت! عاشورا مجسم شد! هر کس که دم از شعار زدگی این جماعت میزد سر در جیب شرمندگی فرو برد؛ هر چند عده ای با گستاخی هر چه تمام تر باز هم به تکفیر سپاه و متولیان امنیت ایران پرداختند، به سخره گرفتند وصیت شهدا را به حجاب، به همسر مدافع شهید ِ حرم ناروا گفتند و باز از «پول» گرفتن ها گفتند و باز خنجر بر قلب رنجورشان کشیدند! اما بودند کسانی که روزها به فکر محسن فرو رفتند، تصویرها خلق کردند، پوسترها طراحی کردند، همه به تکاپو افتادند و از «حججی» گفتند که حجتی را بر اهل زمین تمام کرد...
که لحظه به لحظهی شهادتش را نادیده در وصیتنامه تصویر کرد، با نصیحتهای پدرانهاش داغ بر دل هر آزادهای نشاند، انگار که حرف به حرف جملهی شهید چمران را به تصویری مجسم کشیده باشد: «آنگاه که عقل عاشق می شود، عشق عاقل می شود و شهید می شوی!»
محسن حججی مجسمهی مردم حق طلب روایات آخر الزمان شد! به نمایندگی از همه ی همراهان شهیدش در دفاع از حرم عمهی سادات که به زعم عده ای نادانِ نان به نرخِ روز خور، بسته به مسافتهای زمینیست، اما کیست که نداند از نظر محسن و هم رزمانش، حریم حرم اهل بیت، وسعتی دارد به اندازه ی تمام جهان! حرم آل الله هر جاییست که ندایی از سر دادخواهی از مستضعفی بلند شود و این است ادبیات نابِ انقلاب روح الله!
قرن های گذشته، آن زمان که حبیب خدا خطاب به روح و جانش، امیر المومنین، علی ابن ابی طالب(ع) از مستحکم ترین ایمانها خبر میداد، زمین تصورش را هم نمی کرد روزی امثال محسنها رویش قدم بگذارند، نقس بکشند و در آخر جایی نزدیک صحرای عاشورایی کربلا، خونشان ریخته شود و عهد ازلی و ابدی خویش را با جوهرهی جانشان امضا کنند!
محسن حججی بی شک از یاران آخر الزمانی حضرت حجت است، تجسم روایات اهل بیت از امدادگران ظهور سلالهی نهم حضرت سید الشهدا(ع)! همانها که به گواه احادیث تشنه ی شهادتند: «یاران مهدیعلیه السلام در میدان رزم، گرد او میگردند و با جان خود، از او محافظت میکنند. آنان که خدا و امام را شناختند، نهایت آرزویشان، شهادت در راه خدا و در رکاب امام است.»
چند صباحی میگذرد و یاد محسن حججی هم در هیاهوی روزمرگیهایمان گم میشود و ما میمانیم و ارثیه ای که در بینمان به امانت گذاشته شده است! ما میمانیم و صیانت از راهی که پیش رویمان گذاشتند و رفتند تا به سفره ی ابدی خالقشان در بهشت برسند!
