حریم حرم - علی رافع: صبح شنبه بود که سیلی از پیامهای دوستان و آشنایان و همکاران به تلگرامم روانه شد که «صفحه یک روزنامه قانون را دیدهای؟»، «دیدی چگونه به خون شهدا بی احترامی کردند؟»، «دیدی چگونه زحمات مدافعان حرم را زیر سوال بردند؟»، «دیدی چگونه به بوق داعش در ایران تبدیل شدند؟» و ...
در مقابل تمام سوالها و پیامها و بعضا عتابهای غریبه و آشنا، تنها این پاسخ را داشتم که «هنوز متن کامل گزارش روزنامه قانون را نخواندهام تا بتوانم قضاوت کنم. انشاالله بعد از مطالعه کامل گزارش، با هم صحبت خواهیم کرد.»
شنبه این هفته نیز مانند تمام شنبههای دیگر به قدری سرم شلوغ بود که تا پایان کار نتوانستم فرصتی پیدا کرده و نگاهی به گزارش «قانون» بیاندازم. حوالی ساعت 9 که از دفتر بیرون زدم، در مسیر بازگشت به خانه و به لطف خیابانهای همیشه ترافیک پایتخت، فرصتی یافتم تا گزارش اول روزنامه قانون را مطالعه کنم.
این گزارش که بنا بر تیتر انتخاب شده مدعی ارائه پشت صحنه شهادت دلخراش «شهید محسن حججی» به دست نیروهای تکفیری داعش است، در سطور اول تلاش کرده بود تا با حفظ موضع بیطرفانه، تصویری از جزئیات نبرد میدانی در سوریه و عراق را به مخاطب ارائه کند. بنده به عنوان یک مخاطب از پاراگرافهای اولیه این گزارش نسبتا بلند، چیزی جز تأیید عدم پایبندی واشنگتن بر تعهدات و پیمانها و غیرقابل اعتماد بودن آمریکا دریافت نکردم، اما متاسفانه هرچه به پایان این گزارش نزدیک شدم، رنگ و بوی نگاه جناحی و ادبیات رسانههای فارسی زبان خارج نشین بیشتر بر این گزارش حاکم شد و از حد و مرزهای انصاف و استدلال عبور کرد، تا جایی که در بند پایانی با توسل به مغلطهها و سفسطههای مرسوم جریانی خاص، تقصیر شهادت «محسن حججی» را بر گردن رقیب سیاسی خود انداخت و تلاش کرد از آب گلآلود، ماهی بگیرد! متاسفانه روزنامه قانون در شماره روز گذشته و در پاسخ به واکنشهای کاربران فضای مجازی و حامیان مدافعین حرم نیز، نه تنها از لحن گزنده و غیر حرفهای گزارش روز شنبه عذرخواهی نکرد، بلکه با «عقده گشا»، اهل «تزویر» و «مومننما» خواندن منتقدان خود، مدعی شد که مخالفانش کسانی هستند که «از میانشان جاسوس و مفسد پیدا می شود»
گرچه برای بنده به عنوان شخصی که از نزدیک با اعتقادات و رویکرد این جریان سیاسی آشنایی دارم، برنتابیدن نقد و تهمت زدن به مخالفان خود، چیز دور از ذهنی نبود، اما این حجم از عقدهگشایی و بد دهانی به اسم «روزنامهنگاری» و کار فرهنگی، مایه تأسف و شرمساری است!
اما مسئلهای که به نظر من از مطلب روزنامه قانون اهمیت بیشتری دارد، ناتوانی منتسبین به این جریان سیاسی در ایجاد مرز میان «امنیت و منافع ملی» با «رقابتهای جناحی و سیاسی داخلی» است.
متاسفانه تحلیلگران این جریان سیاسی که مدعی «آزادی بیان» و «تحمل مخالفان» میباشند، بیش و پیش از آنکه صاحب تحلیل و نظرات مستقل باشند؛ تحت تأثیر رسانههای فارسیزبان خارجنشین و کانالهای تلگرامی وابسته به معاندان و منافقان هستند و ناگفته پیداست که این رسانهها، بودجه خود را از کجا میآورند و نهادهای اطلاعاتی و نظامی کدام کشورها خط مشی آنها را تعیین میکنند.
در انتها بنده به عنوان یک شهروند عادی که دل در گروی امنیت کشورم در تمامی ابعاد آن دارم به دوستان انقلابی و آزاد اندیش توصیه میکنم خود را بیش از این مشغول پاسخگویی به ادعاهای بعضا سخیف و بی ارزش برخی افراد نکنید. از جریانی که استراتژیست و سیاستمدار اصلی آن درکی از مسائل ژئوپلوتیکی نداشته و سوادش در مسائل سیاسی به حدی پایین است که شرایط سوریه در عصر داعش را با اوضاع افغانستان در دوران طالبان یکسان میداند، بیش از این انتظار نمیرود.
