«مهدی» 17 ساله با نگاهی به آسمان اذن شهادت گرفت

حریم حرم: شب پرده سیاهش را همه جا پوشانده بود، «مهدی» جوان پشتش را به سنگهایی تکیه داده بود که آن روزها تنها مونس لبخندهایش بودند. به آسمان نگاه می‌کرد و به چیزهایی فکر می کرد که هیچ کس از آنها خبر نداشت. در یک لحظه تبسمی ناشی از خجالت بر چهره‌اش نقش بست و سعی  کرد تا آن لبخند را با دستانش مخفی کند. دیگران هم از لبخند او به خنده افتادند؛ لحظاتی که از یاد هیچ یک از آنها فراموش نمی‌شود. این تبسم‌ها و خنده‌ها اما زیاد طول نکشید؛ ناگهان آن نقطه را آتش و باروت فرا گرفت.

لحظاتی طول نکشید که همرزمان «مهدی» کم سن و سال دیدند که او در حال رقم زدن یک حماسه است. او به دشمن حمله ور شد و سعی در شکار آنها داشت. «مهدی» دلیرانه و بی توجه به کثرت دشمن، به سمتشان حمله کرد و تعدادی از آن ها را به هلاکت رساند؛ وقتی هم که عقب نشینی حقیرانه آنها را دید، برای سد کردن راه دشمن مردانه می جنگید.

چهره اش لحظه به لحظه نورانی تر می‌شد. عباراتی را زیر لب زمزمه می‌کرد: «یا زهرا (س) مرا به عنوان شهید بپذیر». در میانه درگیری یکی از رزمندگان به سمت «مهدی» رفت تا چیزی به او بگوید. هنوز سرش را برنگردانده بود که گلوله ای در سرش جای گرفت. «مهدی» در آن لحظات عاشقی، تنها لبخند می‌زد، گویی تمام هفده سال عمرش در یک لحظه از مقابل چشمانش گذر کرده می‌کرد.

«مهدی» جوان که تنها 17 بهار از عمرش را دیده بود، فنون و قابلیت‌های جنگی و البته قبل از آن «عشق» را به خوبی آموخته بود. دوستانش نقل می‌کنند در «مهدی» صفاتی بود که در بسیاری از بزرگسالان یافت نمی‌شد.

شهید «مهدی منیف عطوی» با نام جهادی «نور الحسین» در تاریخ 93/6/4 در دفاع از حریم حرم حضرت زینب (س) همچون پرنده‌ای از قفس دنیا پر کشید و در آغوش مادرش حضرت زهرا (س) جای گرفت.

بعد از شهادت «مهدی»، مادر شهید در مقابل صدها تشییع کننده فرزندش با صلابت و استوار ایستاد و با حسی لبریز از غرور و یقین گفت: «یا سید حسن (دبیر کل حزب الله لبنان)! محمد و مهدی من، و تمامی ما فدای تو و خط مقاومت».

مادر شهید از همرزمان و دوستان فرزند شهیدش خواست تا برای تشییع مهدی و داماد کردنش بهترین عکسش را انتخاب کنند. اشک از چشمانش جاری شد اما سریع آنها را پاک کرد و به حاضران در خانه‌اش که برای تبریک و تسلیت شهادت «مهدی» به آنجا آمده بودند گفت: الحمد لله همه شما «مهدی» و فرزندان من هستید.

این مادر شهید غیر از «مهدی»، فرزند دیگرش «محمد» را نیز در راه اسلام فدا کرده است. او پس از تشییع پسر 17 ساله‌اش با تبسم و افتخار وارد گلزار شهداء شد و بین مزار دو ثمره ی عمرش نشست. گاهی بر روی مزار محمد که در جنگ سال 2006 لبنان با اسرائیل به شهادت رسید و گاهی بر مزار مهدی که در «سوریه» و در جنگ با تروریستهای وهابی برای دفاع از حرم حضرت زینب (س) به جمع شهدا راه یافت.

مادر «مهدی»، شش ماه بعد در هجدهمین سالروز میلاد فرزند شهیدش، در خانه اش در روستای «شقرا»، برای او جشن تولدی تدارک دید و همرزمان او را دعوت کرد.