اما یک روز کودک نیامد. مجاهد عراقی بسیار نگران شد و با یکی دیگر از رزمندگان برای یافتن این کودک به سوی منطقه محل زندگی دختر بچه رفتند اما در راه صحنهای دل خراش قلب این سرباز و رزمنده مقاومت را به درد آورد.
این جوان رزمنده با دیدن جسد این کودک شوکه شد. داعشیها دستان و چشم های کودک را بسته و پیکر بی جان او را در میانه راه رها کرده بودند.
دیدن جسد بی جان این کودک معصوم، تاب و توان رزمنده جوان عراقی را طاق کرد؛ دیدن این صحنه آنقدر بر او سخت آمد که گریبان و لباسش را از هم دردید و مویه کنان جسد پاک این کودک را در دل خاک سپرد و تا مدت ها در قبر این کودک همچون کسی که فرزند عزیز خود را از دست داده باشد ناله از داغ دل سر میداد و از قبر این کودک خارج نمی شد.
گناه این کودک تنها رساندن تکه ای نان و پنیر به سربازان جان بر کف میهنش بود اما سرنوشت تلخش دل هر انسانی را به درد میآورد. واقعیت تلخ تر از داستان مذکور این است که تکفیریانی که به نیابت از اربابان آمریکایی- صهیونیستی خویش به جان مردم مسلمان کشورهای عراق و سوریه افتاده اند، میان کودک و پیر و جوان تفاوتی قائل نیستند و هر آن کس که مخالف با اعتقادات و اهداف شیطانی آن ها باشد، حکمش قتل به شیوه ای وحشیانه است.
