شهیدِ فتنه جوکرها

حریم حرم: «احمد مهنا اللامی» جوانی بود با چهره‌ای ملکوتی، چشمانی سرشار از مهربانی و لبخندی بزرگ‌منشانه. باوجود مشقت‌ها و سختی‌هایی که روزگار بر او تحمیل کرده بود، هر کسی او را می‌دید، گرمی و آرامش را از وجود او وام می‌گرفت. جوانی مؤمن و در منتهای ادب و اخلاق و وفاداری بود. خوبی کردن به دیگران را دوست داشت و تا آنجا که در توانش بود، به هر کسی که احتیاجی داشت کمک می‌کرد. با رفتارش بذر محبت را در قلب هرکسی که با او آشنا می‌شد، می‌کاشت. در یک کلام، یک انسان مهربان، ساده و وارسته بود.

روزهای سخت زندگی در کانکس

«احمد» در سال 1995 میلادی (1375 شمسی) در خانواده‌ای مذهبی و مبارز در منطقه «ابوغریب» در غرب «بغداد» متولد شد. او و خانواده‌اش در سال 2005 به دلیل ناامنی و حضور عناصر حزب بعث در منطقه، مجبور به ترک آنجا شدند. ابتدا به منطقه «حی النصر» و سپس به محله «شعله» بغداد نقل مکان کردند. «احمد» و خانواده‌اش در ابتدای حضور در محل جدید، در یک کانکس زندگی می‌کردند.

«احمد» در شرایطی چنین، بزرگ شد. خانواده‌اش از مخالفان حزب بعث و مبارزان علیه این حزب بودند. یکی از عموهایش در زمان حکومت حزب بعث بر عراق به شهادت رسید و عموی دیگرش، بعد از سقوط این حزب و بر اثر حملات تروریستی به شهادت رسید. «احمد» که از کودکی مهر و محبت به اهل بیت (علیهم السلام) در وجودش کاشته شده بود، در همان خانه ساده و محقرشان از زائرانی که از خارج عراق می‌آمدند استقبال و به آن‌ها خدمت می‌کرد.

تفریح او در نوجوانی و جوانی عکاسی و فوتبال بود؛ همیشه برای گرفتن عکس به مراقد مطهر ائمه می‌رفت و آخر هفته‌ها هم با دوستانش سرگرم فوتبال می‌شد.

تجربه هولناک داعش

زندگی عادی او مثل خیلی دیگر از مردم عراق ادامه داشت تا اینکه یکی از هولناک‌ترین دوران‌های تاریخ این کشور آغاز شد؛ در سال 2014 در پی خیانت‌ها و توطئه‌های پر دامنه، به ناگاه نصف عراق به دست تروریست‌های تکفیری افتاد. داعشی‌ها، بدتر از همه قوم‌های بدنام تاریخ به مناطق مختلف عراق هجوم بردند و همین امر موجب آوارگی بسیاری از شهروندان این کشور شد. بحرانی که دامن‌گیر عراقی‌ها شده بود، فقط به قتل و غارت و آوارگی محدود نبود بلکه تروریست‌ها اقتصاد این کشور را نیز به سمت نابودی پیش می‌بردند. بیمارستان ها، اماکن عمومی، مدرسه‌ها و بسیاری از خانه‌های مردم عادی در مناطق تحت سلطه تروریست‌ها تخریب شد. قربانیان این حوادث بیشتر مردم عادی و بیگناه بودند. اوضاع روز به روز وخیم‌تر می‌شد تا جایی که حتی مسئولین حاکمیتی هم کم کم از نجات این کشور نا امید شده بودند.

ترس از کشته شدن و آوارگی به دست داعشی‌ها در قلب مردم رخنه کرده بود تا اینکه ناجی بزرگ عراق به میدان آمد. آیت الله «سید علی سیستانی» با صدور یک فتوای شرعی کاملا ورق را در عراق برگرداند. پس از صدور این فتوا بود که سازمان حشد الشعبی تاسیس شد و جوانان و مردان مقاوم عراقی، زیباترین تصاویر مردانگی را با خون پاک خود ترسیم کردند.

عکاسی به دنبال شهادت

«احمد» یکی از هزاران جوانی بود که به مرجعیت دینی لبیک گفت و به عنوان عکاس و خبرنگار جنگی، به نیروهای حشد الشعبی پیوست. او در بسیاری از نبردهای مهم و سرنوشت ساز علیه تروریست‌ها مشارکت کرد تا داستان پهلوانی، مردانگی و شجاعت مردان حشد را به ثبت رساند. او علاوه بر اینکه در نبردها و عملیات‌ها، وقایع جنگ را ثبت و ضبط می‌کرد، توجه ویژه‌ای بر انعکاس خدمت رسانی نیروهای بسیح مردمی به مردم آسیب دیده از جنگ داشت. «احمد» سعی داشت زندگی در جبهه‌ها و سنگرها را روایت کند؛ زندگی که پر بود از قناعت و وفاداری و ایثار.

بعد از محقق شدن پیروزی‌ها بر تروریست‌های داعش، «احمد» و دوستانش گروهی از جوانان مجاهد و رزمنده را دور هم جمع کردند و هر شب جمعه برای قرائت قرآن به منزل یکی از خانواده‌های شهدای حشد می‌رفتند و یا در فعالیت‌های فرهنگی مختلفی مثل برپایی نمایشگاه‌ها و جشنواره‌های ویژه بزرگداشت شهدا، مشارکت می‌کردند. «احمد» عاشق شهادت بود و آرزو داشت تا به دوست شهیدش «علی بشیر الرکابی» بپیوندد. پس از فروکش کردن شعله‌های جنگ با تروریست‌ها، همچنان «احمد» سعی داشت حال و هوای شهادت را در خود نگه دارد تا مبادا مثل خیلی‌ها در ورطه وابستگی‌های پست دنیا، فرو افتد. این توصیه را همیشه به دیگران داشت که: «نسبت به دیدار از خانواده‌های شهدا کوتاهی نکنید».

آغاز فتنه جوکرها

فتنه داعش در عراق به خاموشی می‌رفت و محبوبیت مردان مقاومت و مرجعیت دینی روز به روز فزونی می‌یافت. شهرهای عراق داشت آرام آرام رنگ آرامش و امنیت می‌گرفت که فتنه جدید در این کشور شروع شد؛ این‌بار از نوع نرم آن. آمریکا، سعودی و همه عمّال ریز و درشت شیطان صف کشیدند تا افکار را علیه اهل مقاومت بشورانند؛ همان‌هایی که هنوز خون جراحت‌شان خشک نشده بود و داغ دلشان از شهادت همرزمان‌شان تازه تازه بود. ابزار فتنه؛ شبکه‌های تلویزیونی و اجتماعی. هدف؛ تغییر افکار مردم و شستشوی مغزی آن‌ها. فتنه آنقدر عمیق و سنگین بود که خیلی‌ها ایمان‌شان لغزید و افکارشان را تسلیم کردند. تنها کسانی که ذهن روشنی داشتند از این فتنه در امان ماندند و حقیقت ماجرا را درک کردند.

«احمد» که به واسطه بصیرتش، درک خوبی از عمق و ابعاد فتنه جدید داشت، همه همّ و غمش را گذاشته بود روی روشنگری و آگاه‌سازی مردم در فضای حقیقی و مجازی. این جمله «احمد» که در آن ایام در یکی از صفحات شخصی‌اش منتشر شده بود، برای همیشه جاودانه شد: «آمریکا بیش از هر دولت دیگری بر عراق تسلط دارد و لشکرهای سایبری حامی‌اش هستند. باید ارتش آمریکا را از عراق اخراج کنیم تا بتوانیم بگوییم ما امتی آزاده‌ایم. تا اخراج آخرین سرباز آمریکایی از عراق، هرگز آزاد نخواهیم بود».

همه سعی «احمد» بر این بود تاریکی‌ها را روشن کند، درست در زمانی که بسیاری از مردم در تاریکی فتنه به کورهای مادرزاد می‌ماندند.

فتنه نرم، آرام آرام رخ بیرونی به خود گرفت. با آغاز اعتراضات 25 اکتبر در میدان التحریر، «احمد» به مانند سایر هم وطنان آگاهش، در تظاهرات‌ اصلاح طلبانه و ضد فساد شرکت کرد تا مبادا این تظاهرات توسط اغیار مصادره شود. او جریان مسالمت آمیز اعتراضات را ثبت و ضبط می‌کرد. او به مانند همه دلسوزان عراق، با خرابکاری، آشوب، اغتشاش و تعدی به اموال عمومی مخالفت می‌کرد و خواستار احترام به نیروهای امنیتی بود. «احمد» تاکید می‌کرد پلیس و نیروهای ضد شورش برای حمایت از تظاهر کنندگان و دفاع از آن‌هاست نه سرکوب و درگیری. «احمد» در پست‌هایی که در شبکه‌های اجتماعی منتشر می‌کرد، درباره دخالت‌های وابستگان آمریکا و تلاش آنان برای سوار شدن بر موج اعتراضات، افشاگری می‌کرد.

حضور «احمد» در دل اعتراضات و فعالیت‌های موثر رسانه‌ای او بسیاری از توطئه‌های یاغیانِ هدایت شده یا همان جوکرهای امریکایی را خنثی کرد. حضور روشنگرانه او در دل حوادث، جوکرها را به وحشت انداخته بود...

آرزویی که رنگ حقیقت گرفت

آخرین ماه میلادی سال 2019 در یکی از شب‌های تاریک بغداد، درگیری‌هایی میان معترضان و گروه‌های نقابدار درگرفت. نقاب‌داران با شلیک گلوله و تیراندازی مردم را قلع و قمع می‌کردند. «احمد» نتوانست نسبت به این جنایت‌ها بی‌تفاوت بماند و تصمیم گرفت تا با آن دوربینی که همیشه همراهش بود، به شکار لحظه‌های ناب و روشنگرانه برود.

درست چند روز قبل بود که از سوی یکی از شبکه‌های معاند وابسته به آمریکا به او پیشنهاد شده بود در قبال فروش عکس‌هایش پول خوبی دریافت کند؛ با آنکه نیاز مالی داشت و قرار بود دو ماه دیگر ازدواج کند اما دلارهای آمریکایی را رد کرد. اعتقاد داشت دریافت آن پول حرام و قبولش خیانت به خون شهداست. دشمن این رفتار او را دیگر برنتافت. نفوذی‌ها در تمام طول اعتراضات «احمد» را زیر نظر داشتند.

آن شب، در میانه سوز پاییزی بغداد، «احمد» مشغول عکاسی از درگیری‌ها بود که ناگهان مورد حمله قرار گرفت. فردی با چاقو به او حمله ور شد و به گلویش ضربه‌ای زد. خیلی سریع او را به بیمارستان منتقل کردند اما بر اثر شدت جراحت‌های وارده وخونریزی شدید به درجه رفیع شهادت نائل آمد و به دیدار حق شتافت.

«احمد» در خیابان‌های بغداد در خون خون خود غلطید و به شهادت رسید؛ رسید به همان آرزوی دور و درازی که در همه روزهای سخت جنگ با داعش نتوانسته بود به آن دست یابد.

خون «احمد» باطل السحر بود، آبی بود بر آتش فتنه‌ها... همانگونه که آیت الله سیستانی در حضور پدر شهید درباره او چنین گفت: «خون احمد در علیین است. خون احمد فتنه‌های آینده را خاموش خواهد کرد».

گویا «احمد» فکر پس از شهادت را هم کرده بود تا چراغ روشنگری‌اش خاموش نگردد؛ او وصیتی از خود به جای گذاشت که تأثیر بسیار زیادی بر زندگی دوستدارانش داشت. او عاشق باران بود و خود به مانند بارانی بود که امید را در قلب‌های دوستدارانش می‌کاشت. بعد از رفتنش هم آسمان می‌بارید. شاید آسمان هم از حزن رفتنش می‌گریست یا شاید می‌خواست یاسمن‌های قبرش را سیراب کند. و این گونه داستان زندگی این مجاهد جوان، در ایام شهادت حضرت فاطمه زهرا (سلام الله علیها) به پایان رسید.

وصیت نامه شهید احمد مهنا

«من، مجاهد احمد اللامی از منطقه جکوک هستم. شما را به [مراقبت] از پدر و مادرم سفارش می‌کنم. آن‌ها برایم رنج زیادی کشیدند خصوصا بعد از آنکه مجبور به ترک ابو غریب شدیم و شرایط سختی را گذراندیم.

پدرم دین‌داری و نماز را به من آموخت و در سخت‌ترین شرایط و با وجود ظلم و ستمی که رژیم صدام بر او روا داشت و برادرش را به شهادت رساند، ما را رها نکرد. او را به بردباری و نماز سفارش می‌کنم و اینکه محافظ و یاور برادران و خواهرانم باشد. مهم‌ترین چیزی که شما را به آن توصیه و سفارش می‌کنم آن است که «سید علی سیستانی»، علما و فقها را تنها نگذارید چرا که آن‌ها نائب امام زمان (عج) هستند.

به مادرم وصیت می‌کنم که مراقب خواهرانم باشد و به حجاب و چادر پایبندشان کند و خانه ما را به مثابه یک مدرسه، الگو کند. خانه‌ای که شهید داشته باشد ویژگی متمایزی از سایر خانه‌ها دارد و باید که شهیدشان را به یاد آورند و خطا نکنند.

خواهرانم را به حجاب، مطالعه، پایبندی به اخلاق و احترام به پدر و مادر سفارش می‌کنم. حتی بعد از ازدواج هم برادرتان را با صبر و بردباری خود سربلند کنید، زیرا که زندگی سخت است.

سفارش می‌کنم که از واحد رسانه حشد الشعبی حمایت کنید زیرا مایه فخر و مباهات است. دختران که نمی‌توانند در جنگ شرکت کنند، می‌توانند در حمایت از رسانه حشد مشارکت و سهمی داشته باشند.

 و در پایان سفارش و وصیت می‌کنم که «سید علی سیستانی» را تنها نگذارید.»