هنوز محرمیت ما به یک ساعت نمیرسید که اولین زیارت را باهم رفتیم. یک امامزاده در نزدیکی محضرخانه بود. قرار شد برای زیارت، به امامزاده سلطان سید عبدالله برویم. کمتر نگاه به آقا ابوالفضل میکردم، از چشم توی چشم شدنش واهمه داشتم. به زیارت رفتیم. یک ضریح کوچک که داخلش پر از نور سبز بود. دستانم را به شبکههای ضریح گره زدم و برای فردای زندگیمان آرزوهای خوب کردم. چند دقیقه داخل ضریح، زیارتنامه و نماز خواندیم و به حیاط امامزاده آمدیم. پدرشوهرم ما را صدا زد. میخواست از ما عکس بگیرد. خجالت میکشیدم شانهبهشانهاش بایستم. بافاصلهی چند قدمی هم، ایستادیم. اولین عکسهای دونفرهی ما را پدرش با گوشیاش به ثبت رساند.
پدر آقاابوالفضل چادر ماشین را از صندوقعقب آورد. گوشهی حیاط امامزاده پهن کرد و ما بر رویش نشستیم. خانوادههامان ما را تنها گذاشتند. میخواستند لحظات اولیه که به هم محرم شدیم، کمی تنها باشیم و صحبت کنیم. کمی دورتر از ما نشستند. نسیم خنکی میوزید. روبهروی آقا ابوالفضل نشستم. کمتر به چشمانش نگاه میکردم و بیشتر چشمم را به خطهای آبی و سفید چادر ماشین میدوختم. چنددقیقهای سکوت بین ما بود و صدای زائرین که گاهی از کنار ما رد میشدند و این سکوت را میشکستند. آقاابوالفضل بعد از چنددقیقهای صدایش را صاف کرد و گفت: «میدونی خانوم، من یک ارادت عجیبی نسبت به مقام معظم رهبری دارم. یک حس غیرت، یک حسی که نمیتونم بیان کنم. سعی میکنم تمامی حرفهاشون رو در زندگی شخصی خودم عملی کنم. اگه هرکسی در زندگیاش از سخنان ایشون بهره میگرفت و به کار میبرد، هیچ مشکلی در زندگی و بعدهم در جامعه نبود.»
من نگاهش میکردم و از حرف زدنش لذت میبردم. من شنونده و او گویندهی جمع دو نفرهیمان بود. تمام وجودم گوش شده بود. دوست نداشتم حتی پلک بزنم. میخواستم فقط حرفهایش را گوش بدهم و از کنار بودنش لذت ببرم. یکساعتی بیشتر از محرمیت ما نمیگذشت. ما کنار یکدیگر نشسته بودیم و فقط صحبت از مقام معظم رهبری بود. شبیه یک کارشناس، سخنان رهبری را در موضوعات مختلف بیان میکرد. گاهی هم بین صحبتهای رهبری، یک مورد را به زیبایی تحلیل میکرد. تحلیلهایی که شاید من از کمتر جایی دیده یا شنیده بودم. مسائل سیاسی را بهخوبی درک و تحلیل میکرد و در آخر هم میگفت: «ما باید چشم و گوش و عملمان به سخنان رهبری باشد. هرچه ایشون گفتن، باید ملاک عمل ما در مسائل مختلف سیاسی باشد».
حرفهامان گل کرده بود که بزرگترها بین خودشان تصمیم گرفته بودند به مشهد برویم. آفتاب کمکم داشت نور آخرین لحظات خودش را به رخ آسمان میکشید و پایین میرفت و سرخیِ قشنگی در آسمان از خودش برجا میگذاشت. دومین زیارت و اولین سفر؛ سفری ساده، اما شیرین که تکتک لحظاتش برایم عزیز و نجیب بود. همیشه برای من اولینها یک جذابیت و حالوهوای دیگری داشت. اولین سفر با آقا ابوالفضل که دیگر رنگ و بویش هم برایم ویژه بود.
بریدهای از کتاب «عزیزتر از جان»؛ شهید مدافع حرم ابوالفضل راهچمنی به روایت مهناز ابویسانی (همسر) (صفحه 39 تا 41)
نویسنده: کبری خدابخش دهقی
انتشارات: نشر بیست و هفت بعثت
