.jpg "سیارهٔ رنج")
نفس عمیقی می کشم. یادآوری این خاطرات برایم دشوار است. دیگر نفس هم با اکراه در سینه رفتوآمد می کند.
بالای صفحه مینویسم: دهم اردیبهشت ۱۳۹۵
این روز، روز تولد دایی بچهها شهید میثم نجفی است و میخواهم به بهانهٔ او، به دنبال دخترها در مدرسه بروم و به آنها بستنی بدهم، اما معلم زینب، حسابی ذهنم را مشغول می کند.
«زینب خیلی گوشهگیر شده. دیگه با بچهها نمیاد توی حیاط بازی کنه. با من هم حرفی نمیزنه.»
این تمام حرفی است که معلم زینب به من میگوید. حرفی که تلی از غم را بر سرم آوار میکند. باید فکری کنم. زینب به قدری بابایی هست که این غم او را از پا در بیاورد. نگران میشوم و نگرانیام سریع به اضطراب و بدل میشود.
میثم نجفی را بهانه می کنم و به همراه معلم، دوست زینب و مادرش بعد از ساعت مدرسه، در کلاس میمانیم. به زینب و دوستش پول میدهم تا بروند بستنی بخرند. میروند و میآیند. زینب بستنی ها را مقابل ما می گیرد و هر کدام، یکی بر میداریم، اما برای خودش برنمیدارد.
نمیخواهم مقابل دوستش چیزی بگویم. میگذارم آن روز همانطور بگذرد.
فردای آن روز، بعد از کلی سروکله زدن با خودم که چه بگویم و چه نگویم، زینب را صدا میزنم: «زینب! میای باهم حرف بزنیم؟»
جلو میآید و باآن چشمهای معصومش نگاهم میکند. از او میپرسم: «چرا اینقدر گوشهگیر شدی؟»
زینب نمیخواهد جواب بدهد، اما بالاخره تسلیم میشود و میگوید: «بچهها توی مدرسه به من میگن بابات شهید شده. بهشون میگم شهید یعنی چی؟ بهم میگن یعنی دیگه بابا نداری. مامان من دیگه بابا ندارم؟»
سؤالش خیلی صریح است. رکوپوستکنده. رکتر از این شعر:
انشام دوباره بیستِ، بابای گلم
موضوع؛ کسی که نیستِ، بابای گلم
دیشب زن همسایه به من گفت: «یتیم»
معنی یتیم چیست؟ بابای گلم
زینب دست بردار نیست و ادامه میدهد: «اصلا برای چی بابای من رفته سوریه و پدر بقیه بچهها توی خونههاشونن؟
چرا اونا پدر دارن و من ندارم؟»
قربان دل کوچکش بروم که این حرفها بر آن سنگینی میکند.
او را به آغوش میگیرم و اولین دستِ نوازش پدرانه مادرانهٔ خود را روی سرش میکشم و با خنده پاسخ میدهم: «بابای تو رفت سوریه، چون بچههای اونجا پدرومادر نداشتن. دشمن پدرومادرشون رو کشته. خونههاشون خراب شده. لباساشونم پاره شده. غذا هم ندارند که بخورند.
بابات به من گفت: «اگر من برم سوریه، زهرا و زینب و رقیه؛ هم خونه دارن، هم غذا و هم لباس. پس باید به کمک اونها برم که اینها رو ندارند.»
به نظرت آیا پدرت نباید به اون بچهها کمک میکرد؟»
زینب که گویی قانع شده باشد، خودش را در آغوشم رها می کند و می پرسد: «چرا، ولی چرا برنمیگرده؟»
لبخندی میزنم و ادامه میدهم: «کی گفته برنمیگرده؟ اصلا میدونستی پدر دوستات وقتی بمیرن دیگه نمیتونن به دنیا برگردن؟ ولی بابا احسان تو شهید شده؛ یعنی وقتی امام زمان (عج) بیاد بابای توام باهاش برمیگرده. اونوقت تو پدر داری و هیچکدوم از دوستات پدرندارن.»
زینب باز تأملی میکند. نمیدانم در آن سر کوچک با آن افکار کودکانه چه میگذرد اما هر چه که هست او را آرام میکند؛ چرا که پاسخ میدهد: «از این به بعد هر چی به من بگن، توی دلم بهشون میخندم. نه حرفی میزنم و و نه جوابی میدم.
اما از حالا میدونم که من یه روزی پدر دارم که اونا ندارن»
دفتر را میبندم و گوشهای میگذارم و به این سیاره رنج میاندیشم که رنجش تمامی ندارد. به نوشتهٔ روی دفتر نگاه میکنم: «آرمانخواهی انسان، مستلزم صبر بر رنجهاست. پس برادر خوبم! برای جانبازی در راه آرمانها یاد بگیر که در این سیارهٔ رنج صبورترین انسانها باشی...مرتضی آوینی.»
بریده ای از کتاب «کوچه باغ انار به ماندنم عادت نکن»؛ روایتی ادبی داستانی از زندگی مدافع حرم شهید «سید احسان میرسیار» براساس خاطرات سیده فاطمه میر کریمپور همسر شهید (صفحه ۱۶۳ تا ۱۶۵، با تصرف)
نویسنده: حمیدرضا بشیری فراز
انتشارات: روایت فتح
