این آدم بابای داعش ماعش را درمی‌آورد!

چشمم افتاد به حاج قاسم. تا دیدمش، با خودم گفتم: «نه؛ هنوز هزار باده ناخورده در رگ تاک است.» البته من حاج قاسم را فقط دورادور می‌شناختم. عکس‌هایش را دیده بودم و می‌دانستم که چه کاره است و کارهایش بزرگ است.
آن روز همین که آمد داخل حرم، من یکی جان گرفتم. سرش را انداخته بود پایین و آهسته و آرام قدم برمی‌داشت. خیلی عادی آمد؛ با دو – سه نفر. توی حرم زیارت کردند، نمازی خواندند و بعد هم دوری زدند در کوچه‌های اطراف.
من تمام مدت حواسم بهش بود. خب آدم مهمی بود و نمی‌شد از کنار حرف‌ها و رفتارهایش به سادگی گذشت. وقتی رفت و دیگر ندیدمش، رفتم به سید فواد گفتم: «سید، این حاج قاسم بود؛ رئیس سپاه قدس.»
گفتم: «سید، آمدن حاج قاسم یعنی که ایران حتما می‌آید اینجا؛ یعنی حتما پشتیبانی می‌کند از سوریه... اگر این برداشت من درست باشد، دیگر نباید کسی به رفتن از این کشور فکر کند. این آدم بی دلیل نیامده سوریه. حالا که او آمده، دیگر نباید بترسیم.» مطمئن بودم ایران بی‌دلیل نمی‌آید؛ صبرش هم که زیاد است.
این اتفاق هم‌زمان بود با پیدا شدن اسم و رسم داعش. یعنی تازه اسم‌شان افتاده بود سر زبان‌ها و حمله کرده بودند به شرق سوریه. هر روز هم خبر از جنایت‌‌های‌شان در اخبار به گوش ‌می‌رسید. من آن روز شک نکردم که آمدن سردار، بی‌ربط به ماجرای داعش نیست. این بود که به سید گفتم: «این آدم می‌ایستد تا بابای داعش ماعش را در بیاورد!»

او گفت: «خدایی ایران این روحیه خوب را دارد؛ روحیه جهاد و ایستادگی و مقاومت.» گفتم: «بله؛ ما داریم این را.» خیلی روحیه خوبی است. از این روحیه زیباتر، در هیچ جای دنیا نیست. من معتقدم این روحیه، دشمن را از رو می‌برد؛ چون یک عشق در پسش است.

آن روز هم به سید گفتم: «سید! ما و شما امام حسینی برای خودمان داریم که اگر دامنش را بگیریم، شکست در کارمان نمی‌آید. دیگران این را ندارند. این خودش خیلی پیروزی است. وقتی عقیده‌ات حسینی باشد، می‌دانی برای چه کسی می‌میری؛ می‌دانی مفت نمی‌میری.»‌

بریده ای از کتاب «اجاره نشین خیابان الامین»؛ ماجرای هشت سال معرکه سوریه از زبان «جمال فیض اللهی» (صفحه 62 تا 64)
نویسنده: علی اصغر عزتی پاک
نشر معارف