چند روز بعد از عقدشان ریحانه دل را به دریا زد و سؤالی را از امیر پرسید که مدتی ذهنش را مشغول کرده بود. چند سال پیش که فکر میکرد یکی از دلایل پاسخ منفی پدرش به امیر محاسن بلند او باشد از امیر خواسته بود قدری محاسنش را کوتاه کند، امیر هم شوخی و جدی جواب داده بود: «من نذر کردم تا به شما نرسیدن ریشام رو نزنم!» چند روز از مراسم عقدشان میگذشت و دیگر همه چیز تمام شده بود، هنوز امیر محاسنش را کوتاه نکرده بود. ازاینرو، از او پرسید: «حالا که ما به هم رسیدیم، نمیخوای ریشات رو یه کم کوتاه کنی؟» امیر خندید. پاسخ داد: «اون رو گفتم که دلت رو به دست بیارم!»
این جواب کنجکاوی ریحانه را بیشتر تحریک کرد و دوباره پرسید: «پس دلیلش چیه؟» امیر مکث کوتاهی کرد و گفت: «راستش آینه که این ریش بلند باعث میشه تا کمتر گناه کنم. مثلاً وقتی یک خانمی از جلوی من رد میشه، من به حرمت این ریش بهش نگاه نمیکنم تا با خودش نگه یه نفر با این ریش و با این هیبت نگاهش به دنبال نامحرمه و این رو و حساب مذهب و افراد مذهبی بذاره. این ریشه بلند به من کمک میکنه تا آدم بهتری باشم.»
بلندی محاسن امیر برای خیلیها سؤال بود. خیلیها حتی به بهانههای مختلف پاپیاش میشدند تا آن را کمی کوتاه کند، اما از آنجا که امیر این محاسن بلند را بهمنزلهٔ غل و زنجیری میدانست که خودخواسته به دستوپایش بسته بود تا بهواسطۀ آن بیشتر حواسش به اعمال و رفتارش باشد و کمتر گناه کند، گوشش به حرف هیچکس بدهکار نبود و خیال کوتاه کردن محاسنش را نداشت. او مدعی ترک کامل گناه یا سیر و سلوک در مقامات معنوی نبود، اما بهاندازهٔ خودش تلاش میکرد که از گناه دوری کند.
بریدهای از کتاب «هیچ چیز مثل همیشه نیست»؛ زندگینامه داستانی مدافع حرم شهید «امیر سیاوشی» (صفحۀ 53 و 54)
نویسنده: الهه آخرتی
ناشر: روایت فتح
