حریم حرم – حنانه قویدل: قبل از آمدنش زندگی، همان زندگیِ عادیِ همیشگی بود و بهراحتی هر جا که دلمان میخواست میرفتیم، محدودیتی در کار نبود. شاید هم آمد به ما بفهماند قدر داشتههایمان را ندانستیم و آنطور که باید شاکر نبودیم.
لحظهای که پایش به زندگیهای ما باز شد، مهمان ناخوانده خطابش کردیم و فکر میکردیم بهزودی راهش را میگیرد و میرود؛ اما هر چه گذشت عرصه تنگتر شد و فهمیدیم به همین سادگیها هم نیست.
کمکم بیرون رفتنها جایش را به خانه ماندن داد و دیدوبازدیدها به ارتباط از راه دور تبدیل شد.
لحظهبهلحظه محدودیتها شدیدتر شد و به جایی رسید که اگر رعایت نمیکردی اسیرش میشدی و درگیر مبارزهای سخت برای زنده ماندن و برگشتن سلامتیات.
انجام توصیهها آنقدر هم سخت نبود که نشود از پساش برآمد. برای حفظ سلامتی، ارزش داشت.
فقط چند نکته را باید رعایت میکردیم.
گفتند از خانه خارج نشوید تا درگیرتان نکند، مگر بهضرورت!
اما کاش میگفتند منظورشان از ضرورت چیست و به عهده خودمان نمیگذاشتند!
اوایل اوضاع خوب بود. بیشتر رعایت میکردیم تا هر چه زودتر این ویروس کوله بارش را جمع کند و برود؛ اما به رعایتها پایبند نبودیم و اوضاع از آنی که بود، بدتر شد و حتی رفتنش هم به تعویق افتاد.
بیرون که میرفتیم با ماسک و دستکش بودیم و خیلیها را هم میدیدیم که با وجود اینهمه تأکید، باز هم رعایت نمیکنند؛ انگار مشتاق هستند خودشان این درگیری و مبارزه را تجربه کنند! تا وقتی افراد خودشان نخواهند، نمیتوانی نکتهای را بهشان متذکر شوی چون اثری ندارد؛ اما جان دیگران که به میان میآید، همهچیز معنایش تغییر میکند. حتی اگر جان خودت هم برایت مهم نیست وظیفه داری به خاطر دیگران، وارد تجمعات نشوی و هرجا میروی ماسک داشته باشی.
روزبهروز آمار قربانیان بیشتر شد و باز هم عدهای بودند که به هشدارهای وزارت بهداشت توجهی نمیکردند و زندگی عادی خودشان را در پیش گرفتهبودند؛ آن هم در شرایطی که وضعیت بحرانی بود.
در همین وضعیت بحرانی به مراسم عروسی میرفتند و در تشییع و وداع با پیکر شهدا شرکت میکردند. شاید این حال خوش شرکت در شادی نزدیکان و استقبال از یک عزیز به وطن برگشته، لحظهای و گذرا باشد زیرا اگر به عمق ماجرا نگاه کنیم و به هشدارهای مختلفی که دلسوزانه و ملتمسانه میدهند، توجه کنیم، به اینجور فضاها نمیرویم و لحظهای نمیگذاریم خودمان یا هر کسی درگیر این ویروس منحوس شود.
جان آدمی باارزشتر از آن است که اینگونه از دست برود.
روزی که همۀ مکانهای مقدس زیارتی، مسجدها، تالارها، مراسم و حتی حج بسته شد، شاید همۀ ما از اعماق وجود ناراحت شدیم اما مهمترین پیامش این بود کرونا با هیچکس شوخی ندارد و کسانی جان سالم به درمیبرند که به جاهای شلوغ نروند و اگر هم مجبور میشوند از خانه خارج شوند، فقط برای انجام کارهای واجب، به همراه ماسک و دستکش.
وقتی شهیدی را میآورند، حضور و همراهیاش تا خانه ابدی، یک نوع وظیفه محسوب میشود که درواقع خودمان محتاجش هستیم. اما این وظیفه در شرایط عادی حاکم است، نه در شرایطی که حضور هر کدام از ما منجر به بالاتر رفتن مبتلایان و بیشتر شدن از دست رفتگان میشود.
روزها یکی پس از دیگری میگذرند. اوضاع از این بدتر و شرایط بحرانی، عادی فرض میشود.
مراسم در زمان خودش با ذکر رعایت تمام پروتکلهای بهداشتی انجام و تجمعات روزبهروز بیشتر میشود؛ اما سؤال مهمی که پیش میآید این است که آیا یک ماسک میتواند از ما در برابر همۀ خطرات محافظت کند و ما با خیال راحت میتوانیم در مراسم مختلف شرکت کنیم؟
شاید بهتر باشد خودمان را گول نزنیم و گمان مبریم تنها با توسل به ائمه و بزرگان دین میتوانیم از خودمان محافظت کنیم.
اگر کارت دعوتی برایمان میفرستند، به جهت احترام است و ما موظف هستیم بهعنوان وظیفه شرکت نکنیم و اگر اطلاعیۀ مراسم شهیدی توجهمان را جلب میکند، به آن مکان نرویم و از طریق فضای مجازی پیگیر مراسمها باشیم.
در اصل گرفتن مراسم در این شرایط کار درستی نیست و باید از آن پرهیز کرد اما اگر هم این اشتباه رخ میدهد ما نباید آن را بهراحتی بپذیریم و در آنجا حضور یابیم.
دعا در همه حال خوب است و همین «عَظُمَ الْبَلاءُ» ها حافظ همۀ ما بوده که شرایط بدتری به وجود نیامده؛ اما توسلی که کنارش رعایت و فکر عاقلانه نباشد، کار به جایی نمیبرد.
بهخوبی در خاطرم هست که حضرت آقا، رهبر جامعهمان، در سخنانشان فرمودند:«وظیفۀ ما حزباللهیها بیشتر است و ما باید بیشتر از دیگران رعایت کنیم.»
در زمان جنگ، فرمانده اگر حرفی میزد همه بدون هیچ چونوچرایی اطاعت میکردند و تمام تلاششان را میکردند که به بهترین نحو دستور را اجرا کنند؛ چون میدانستند حرف فرمانده مطمئناً به صلاحشان است و اوست که از همه باتجربهتر است.
آن زمان توپ و خمپاره و آتش دشمن و شهادت به میان بود؛ اکنون نیز رعایت تمام دستورالعملهای بهداشتی و توصیههایی که مطمئناً به صلاح ماست و جامعه را زودتر به بهبودی نزدیک میکند به میان است.
شهدا خالصانه جنگیدند تا محافظ ما باشند و حالا هم جنگ دیگری درگرفته که باید سلاح به دست گرفت و خالصانه محافظ زندگی و جامعه بود تا مبادا این ویروس، عضوی جداییناپذیر از زندگیهای ما بشود.
ما همانهایی هستیم که انتظار آمدن آقایی را میکشیم؛ آقایی که همهکارۀ جهان است و مشتاقیم که سرباز و همراهش باشیم. حیف است به همین سادگی، مرگمان فرا برسد و از دیدارش محروم شویم.
