حریم حرم - حسن شمس آبادی: هر زمان که بهانهای برای دیدار با خانواده شهدا و جانبازان مهیا میشود، احساس خوشایندی به دست میآید؛ حتی اگر آن خانوادهها از نظر معیشتی، نیازمند بوده و این بار، بهانه دیدار، توزیع بستههای ارزاق بین آنها باشد.
هرچه به محل توزیع بستههای ارزاق نزدیکتر میشوی و در کوچههای این شهر غریب قدم میگذاری، صدای بازی کودکان، بیشتر در گوشت میپیچد. در یک عصر بهاری، کودکانی که غرق در لذت دوران کودکی با هم سن و سالان خود به بازیهای دستهجمعی سرگرم هستند و به اندازه بزرگترها مشکلات زندگی را درک نمیکنند. لبخند این کودکان را که میبینی دلت غنج میزند و به یاد فداکاری شهدا میافتی که چه زیبا این لبخند را بین کودکان مظلوم کشورهای دیگر تقسیم کردند.
روحیهبخش است وقتی با خانوادههای بسیار صبوری روبرو میشوی که یک یا چند عضو از خانواده خود را ازدستدادهاند. عضوی که نیروی کار آن خانواده بوده به شهادت رسیده یا جانباز شده؛ زمانی که تصمیمش را برای حضور در جبههها گرفت آینده را پیشبینی میکرد. نه خودش هراسی داشت نه حالا خانوادهاش نگران آینده است. آنها راضیاند به رضای خدا و خرسند از این فداکاری.
اصلاً جنس این آدمها فرق میکند. با نداری ساخته و طمعی ندارند. این را آنجا متوجه شدم که به مادر شهید دو بسته ارزاق تحویل داده شد و یکی از آنها را پس داد و گفت: «این یکی اضافه ست.»
مهربانی این خانوادهها قابل وصف نیست. آنقدر خوشمشرب و مهماننوازند که اصلاً احساس غریبی نمیکنی. انگارنهانگار که این، اولین دیدار است. اصرار داشتند تا مهمان منزل و سفره افطارشان باشیم. سفرههایی که شاید زرقوبرق آنچنانی نداشته باشد و خالی از خوراکیهای مرسوم ماه مبارک رمضان باشد اما پر از صفا و صمیمیت است.
آنها عضوی از خانواده خود را فدا کردهاند. عضوی از این خانوادهها با جان خود کمک مؤمنانه کرده و برای مواسات قدم برداشته است. حالا به خاطر بستۀ ناچیز ارزاق، آنقدر تشکر و قدردانی میکنند که جز خجالت و شرمساری برای ما حاصلی ندارد.
بهسرعت، بستههای ارزاق بین خانواده شهدا و جانبازان مدافع حرم توزیع میشد. شاید در روزهای اخیر ما چندمین گروهی بودیم که به این منطقه سرکشی میکردیم و قدمی کوچک برمیداشتیم. امنیت منطقه برقرار بود. شهر در محاصره نبود. سؤالی در ذهنم ایجاد شد: «راستی چه کسی از کوچههای شهرهای محاصرهشدۀ یمن، فلسطین و سوریه خبر داره؟»
یکی از اقلام موجود در بستههای ارزاق، جنسش فرق میکرد. کتابچهای به نام «میثاق نامه مکتب حاج قاسم» که شامل وصیتنامه سردار دلها بود.
در آخر به منزل یکی از جانبازان لشکر فاطمیون رسیدیم. زنگ خانه را زدیم و خودش در را باز کرد. قد و قامت بلندی داشت. کاملاً ورزیده و تنومند همچون پهلوانان. بعد از تحویل مواد خوراکی به وی در پایان، میثاق نامه حاج قاسم را تقدیم او کردیم. تا نگاهش به عکس «حاج قاسم» روی کتابچه خورد، زانوهایش سست شد. با چشمان اشکبار نگاهم کرد و با بغض در گلو گفت: «یتیم شدیم.»
وقتی آفتاب، غروب کرده و در شام شهادت امیرالمؤمنین (ع) از یتیم شدن سخن به میان میآید یاد کودکان علی (ع) میافتی و اینکه داغ یتیمی ما قدیمی است. اما چشم امید ما این است که روزهای تلخ گذشته روزی به پایان میرسد.
میرود قصۀ ما سوی سرانجام آرام
دفتر قصه ورق میخورد آرام آرام
مینویسم که شب تار سحر میگردد
یک نفر مانده ازین قوم که برمی گردد
