ماه رمضان سفره افطاری حال و هوای خودش را دارد.
اما برای خانوادههای شهدا، عجیبترین بغضها را.
خانوادهٔ پنجنفرهٔ اسماعیل بعد از شهادتش، چهارنفره مینشستند دور سفره، بدون بابا!
اما یک شب از این ماه متفاوت بود. با بقیه؛ با خانوادههای شهدا مهمان حاج قاسم شدند. حاجی خودش کنار تکتک خانوادهها میرفت و احوال میپرسید:
- حسین جان خوبه؟ فاطمه خانوم، زینب جان!
اسم بچهها یادش بود.
وقتی تشکر همسر شهید اسماعیل را از دعوت شنید، گفت:
- شما هم دعوت کنید من میآیم! حسین آقا زنگ بزند من میآیم!
همسر شهید متعجب پرسید: «واقعاً میآیید؟»
- بله اگر حسین جان زنگ بزنند، من میآیم!
واقعاً هم حسین زنگ زد، یکی، دو بار؛ اما حاجی ایران نبود. تا اینکه یک روز تلفن خانه زنگ خورد.
- حاج قاسم سلام رساندند و گفتند برای ناهار به منزل شما میآیم.
خانه و اهلش به شور افتادند. دوباره تلفن زنگ خورد:
- مهمان شما فقط حاج قاسم است. برای بیشتر از یک نفر تهیه نبینید. حاجی قاسم گفتند ناهار ساده باشد.
یک نهار شمالی، یک خانوادهٔ خوشحال. سه فرزند شهید، یک بانوی شهیدپرور و یک فرمانده بینظیر.
حاجی تنها آمد. بدون محافظ. با بچهها گرم گرفت؛ خاطرهها داشت از پدرشان. از یاری رساندن به کودکان ترسیده و زنهای بیپناه. از زیرورو کردن مکانها برای یافتن غذا و نفت برای نجات جان کوچک و بزرگ سوریه!
حاجی همراه بچهها بغض میکرد و میخندید.
***
«یقین بدانیم این انقلاب شکستناپذیر است. ماها امتحان میشویم. خودمان را با تحلیلهای غلط و بیخود سرگرم نکنیم.
این بنای الهی است. 180 کشور در این دنیا وجود دارد...
والله العظیم والله العظیم والله العظیم، هیچ کشوری در جهان اسلام وجود ندارد الا اینکه زیر سیطرهٔ صلیبیها باشد، جز جمهوری اسلامی ایران.
و این هنر امام بود...
همهٔ فشاری که روی ما هست، برای این است که ما را از خروش بیندازند.» (سردار سپهبد حاج قاسم سلیمانی)
بریدهای از کتاب «حاج قاسم» (صفحهٔ 71 تا 73)
نویسنده: نرجس شکوریان فرد
ناشر: عهد مانا
