حریم حرم: هر روز که میگذرد، جای خالی فرمانده نصر و پیروزی سپاه اسلام و مقاومت عراق، شهید «ابومهدی المهندس» بیشتر احساس میشود. جای او خالی است و غمِ نبود او را التیامی نیست، اما امید به این است که سربازانی که در سالیان گذشته در مکتب او تربیت شدند، به زودی جای او را پر خواهند کرد. نگاهی به ابعاد مختلف زندگی و سلوک فردی و فرماندهی «ابومهدی المهندس» نشان میدهد که انسانسازی، یکی از اصول مورد توجه او بوده است؛ واقعیتی که سربازان و رزمندگان حشد الشعبی بر آن تاکید دارند. بخشی از خصوصیات و صفات این فرمانده شهید مقاومت از زبان دو تن از فرماندهان حشد الشعبی را در ادامه میخوانید:
خداوند مرا با شهادت رو سفید میکند
راوی نخست؛ «شیخ سبهان الجبوری» از فرماندهان اهل سنت تیپ 51 حشد الشعبی: «وقتی خبر شهادتش را شنیدم روی زمین نشستم و کلمهای به زبان نیاوردم؛ در حالیکه شهادت او را انتظار داشتم و خود او نیز دائما میگفت: «روزی شهید میشوم و به مرگ عادی نمیمیرم.» میگفت: «اطمینان دارم خداوند مرا با شهادت روسفید میکند.»
از او تواضع آموختیم؛ او برای استراحت روی زمین مینشست و روی خاک میخوابید. از هرچیزی به عنوان بالش زیر سرش استفاده میکرد. با مجاهدان غذا میخورد و هیچ نوع تبعیضی بین خود و آنان را نمیپذیرفت.
ایشان استفاده از خودروهای زرهی جهت تردد استفاده نمیکرد. وقتی در یکی از سفرهای بازدیدی به «شرقاط» رفتیم، ایشان در مقر تیپ خودشان برای نیروها ساندویچ درست کرد و مراقب بود که همگی با یکدیگر غذا بخورند.
«ابومهدی» به نماز اول وقت حتی در وسط عملیات تقید داشت و دعا را طولانی میکرد؛ وقتی میپرسیدیم چرا این کار را میکنید، میگفت که شما را دعا میکردم.
در سال 2014 قرار بود ایشان را برای اولین بار در بغداد ببینم؛ دقیقا بعد از تحرکات داعش و اشغال شهرهای شمال. این موضوع باعث شد فکر کنم «حاج مهدی» با جمع زیادی همراه و خودروهای فراوان میآید. اما ایشان به تنهایی با یک دستگاه تویوتا آمد؛ بدون محافظ. به خودم گفتم در برابر ایشان ما در کجا قرار داریم. به عنوان یک عضو سنی حشد به دیدار ایشان افتخار میکردم.
او در انتخاب فرماندهان بسیار با هوش بود؛ وقتی محاصره پالایشگاه «بیجی» شکست، خواستیم اولین مسیر به آنجا را بازگشایی کنیم و اولین مسیر جاده موصل - بغداد بود. داعشیها دو ساعت مانع بازگشایی راه شدند و از دادن تلفات هراس داشتند. «ابو مهدی» بعد از نمازش با آرامش گفت قضیه حل نشده؟ گفتیم نه! سپس «ابونورس» از فرماندهان حشد را صدا کرد و گفت: «ابو نورس»! شما و یارانت کار را تمام کنید». «ابونورس» در نیم ساعت کار را تمام کرد و برگشت و اسلحههای غنیمتی را آورد و گفت راه باز شد...
او مهربان و متواضع بود و در زندگی پرهیزگار. بین اقوام عراقی فرق نمیگذاشت. روزی یک شخص ایشان را برای شام دعوت کرد و برای احترام مقدار زیادی غذا فراهم کرد. «ابومهدی» اینگونه تاراحتی خود را ابراز داشت که: «ما نباید چنین سفرههایی پهن کنیم در حالیکه بسیاری از مردم در حصار و گرسنگی به سر میبرند و برادران سنی ما در مناطق داعش چیزی برای خوردن ندارند.»
پایان خوش شهادت بر او مبارک
راوی دوم؛ «ابواکبر الخالدی» فرمانده تیپ 33 حشد: «دغدغه اول «ابومهدی» تثبیت حشد به جهت پرداخت حقوق مجاهدان و رفتار با آنها مانند فرزندان خود بود. روابط پدرانه او با مجاهدان به دوران حیات رزمندگان محدود نمیشد و بعد از شهادت آنها هم ادامه داشت. او مزار شهدا را زیارت میکرد که نشان دهنده علاقه و حس پدری ایشان به آنها بود.
ایشان دائما در خطوط مقدم حضور داشت. در عملیات «کرمه» یک تانک «ابرامز» و تعداد زیادی خودروی بمب گذاری شده نزدیک ما بود. ناگهان حاجی به همراه نیروهای خط شکن شروع به پیشروی کرد؛ از او خواستیم مقداری صبر کنند تا واحد مهندسی خاکریزهای حفاظتی ایجاد کنند و بعد ایشان به خط بزند. اما او شوق داشت تا در کنار رزمندگان خط مقدم پیشروی کند؛ این موضوع را با چشم خود دیدم. این موضوع باعث میشد تا رزمندگان به وجد آیند و با فریادهای خود از حاجی حمایت کنند.
«حاج مهدی» خیلی به احوال مجروحان حساس بود. دائم از حالشان میپرسید و از احوال آنها اطمینان حاصل میکرد. همچنین به رفع نیازهای آنان اهتمام داشت. بسیاری از مجروحان و جانبازان را برای درمان به خارج میفرستاد. او حتی به حال مریضان و مجروحانی که عضو حشد نبودند هم توجه داشت. به خانواده های فقیر رسیدگی میکرد و به شکل پنهانی امورات آنان را رتق وفتق میکرد.
او ایمان داشت که شهید میشود. میگفت: «اگر امروز شهید نشویم قطعا خداوند روزی این منت را بر ما گزارده و شهیدمان میکند». در عمل به آنچه میخواست دست یافت. این پایان خوش بر او مبارک باد.
