حریم حرم: بیش از هر کاری شوق پرواز داشت؛ یک خلبان تمام عیار و یک چترباز حرفهای بود. آنقدر به آسمان علاقه داشت که سایر فنون رزمی و تکاوریاش در سایه حرفه پرواز، کمرنگتر به چشم میآمدند. آرزو داشت کربلا را با چشمان زمینیاش ببیند اما تا پیش از شهادت قسمتش نشد. پس از شهادت اما انگار مقیم بهشت ارباب شده است؛ انگار همچنان در ابرها سیر میکند؛ گویا میتواند در قامت یک فرشته، مادر را بر بالهای خود بگیرد و تا آستان یار به پرواز درآید. این یک ادعا یا تعبیر شاعرانه صرف نیست، بلکه یک تجربه و احساس عینی مادرانه در پیاده روی اربعین از نجف تا کربلا است.
اصل ماجرا را از زبان مادر شهید مدافع حرم مسعود عسگری بخوانید:
«از آنجایی که پسرم مدتی در وزارت دفاع کار میکرد، پاسپورتش را به او نمیدادند. مثل بقیه افرادی که در ارگانهای حساس کار میکنند و پاسپورتهایشان را میگیرند تا نتوانند جایی بروند. از وزارت دفاع بیرون آمد و یک سال و اندی بعد توانست به قول خودش با کلک، پاسپورتش را بگیرد که به کربلا برود. اما خب الحمدلله قسمتش به سوریه بود و به آن شکل کربلایی شد! قبل از شهادتش نتوانسته بود کربلا برود اما خیلی دلش میخواست این سفر اربعین را تجربه کند.
اهل حرف زدن نبود... اما عشق کربلا در دلش بود. بعد از شهادتش خیلیها به نیابت از او به کربلا رفتند.
اما در مورد پیاده روی اربعین؛
سال 1395 یعنی یک سال بعد از شهادتش، خود مسعود من را برد! همسرم اجازه نمیداد تنهایی جایی بروم اما در مورد پیاده روی اربعین این اجازه را داد. با یک دانشگاه راهی شدیم. دیسک کمر من از قدیم آزارم میداد.
از همان ابتدا که میخواستیم از مقابل هتلمان در نجف حرکت کنیم، همان لحظه کوله را پشتم انداختم و دیدم نه! کمرم بریده است. کوله را گذاشتم زمین. وقتی همه راه افتادند، من ماندم در انتهای جمعیت. شروع کردم به گریه. با مسعود درد دل کردم. گفتم:«مسعود جان من هنوز راه نیفتادم و کمرم بریده! اصلا هنوز به ستونها نرسیدیم! خودت منو ببر! خودت باید یه طوری منو ببری!»
بعد ازاین صحبتها دیگر انگار داشتم روی بال فرشته میرفتم! مادر شهید «دهقان امیری» هم همراهم بود. او را هم کمک میکردم. خیلی راحت مسیر را طی کردم.
در بین مسیر به موکبی رسیدیم که خانمی از من پرسید:« شما رو بال فرشته اومدی که انقدر تمیزی؟ کولهات تمیز، چادرت تمیز، لباسات تمیز! مگه میشه همچین چیزی؟»
گفتم:«باورت نمیشه ولی من رو بال فرشته اومدم!»
وقتی استراحت کردیم و کولههایمان را برداشتیم که حرکت کنیم، عکس «مسعود» را روی کولهام دید. پرسید: «این کیه؟»
گفتم:«پسرمه!»
گفت:«شهید شده؟»
گفتم:« آره! مگه خودت بهم نگفتی انگار رو بال فرشته اومدی؟ فرشته من اینه دیگه! منو رو بال خودش کشیده و آورده. رو بال پسرم بودم، پام زمین نبوده که کثیف بشم.»
آن سفر برای من مثل یک معجزه بود.»
