شیر آتشین فاطمیون

حریم حرم: محمد هم پدرش شهید شده بود و هم برادرش. خوب غم و داغ از دست دادن برادر و پدر را درک کرده بود و شهادت برایش هدف والایی شده بود. پدر و برادرش به دست طالبان شهید شده بودند.

«محمد» صفری جوانی قوی و باهوش مانند پدر و برادرش جزو نیروهای مقاومت مردمی افغانستان بود؛ تا چند سال پیش از وطن خود یعنی افغانستان دفاع می‌کرد و با شروع جنگ در سوریه به خانواده و دوستانش گفته بود که دفاع از حرم وظیفه اوست و تا زمانی که حرم بی‌بی زینب (س) در خطر است او نیز آرام نخواهد نشست. ازآنجایی که در افغانستان سابقه نظامی‌گری داشت، مادر خیلی راحت اذن رفتن را به او داد و شب و روز دعایش می‌کرد.

«محمد» با نام جهادی «آتش» در جبهه مقاومت حضور داشت. به همۀ هم‌رزمان او ثابت شده بود که این شیر آتشین برای مبارزه به سوریه آمده و دفاع از حرم، هدف و آرمانش است. او را به خاطر شجاعتش تحسین می‌کردند. دوستانش می‌گفتند دو یا سه باری «محمد» را گم کردیم؛ نمی‌دانستیم شهید شده یا اسیر که بعد از چند روز پیدایش می‌شد. یک‌بار گفته بود در مناطق اشغال‌شده به دست داعش استتار کرده بوده و بعد هم به مقر بازگشته بود. آن‌قدر قوی بود که می‌گفتند دو یا سه روز بدون آب و غذا هم می‌جنگید.

این رزمنده فاطمیون بعد از پنج بار رفتن به سوریه یک شب در ایام مرخصی خواب دید که در عملیات اربعین حضور دارد. پس مرخصی‌اش را نیمه‌کاره رها کرد و از تهران به سوریه رفت. این آخرین حضور آتشین او در جبهه دفاع از حرم بود. «محمد» بعدازآن خواب به شهادت رسید.

ارادت خاصی به امام حسین (ع) داشت. شهادتش از سر علاقه به امام حسین (ع) بود و شاید همین باعث شد که در عملیات اربعین لبیک شهادت را بگوید. از بچگی هیچ‌گاه نمازش قضا نمی‌شد و همیشه در کار خیر پیشگام بود. نماز جمعه‌هایش قضا نمی‌شد و پای منبر سخنرانی‌ها می‌نشست. عقیده داشت امام حسین (ع) مظلوم نبود، بلکه شجاع بود و به همین دلیل هم خداوند شهادتش را امضا کرد. متأثر از همین دیدگاه، شجاعت را به خود دیکته می‌کرد و همین شجاعت پلی شد به‌سوی سعادت همیشگی‌اش.

 همیشه می‌گفت که باید برای امنیت ایستاد و اگر ما برای امنیت تلاش نکنیم پس چطور مردم می‌توانند در آسایش زندگی کنند. شنیده بود و البته اعتقاد داشت که با دشمن باید در خارج از خاک خود جنگید .

مهربانی «محمد» از بارزترین خصوصیاتش بود. هر هفته برای مادر زنگ می‌زد، با او حرف می‌زد و خیالش را از بابت سلامتی‌اش راحت می‌کرد. برای مادر، از حال و هوای سوریه می‌گفت؛ از این‌که دشمن خیلی تبلیغ می‌کند. اما تأکید می‌کرد که ان‌شاءالله پیروزی از آن ماست و چیزی تا پیروزی نمانده. زنگ می‌زد و مادر را از نگرانی درمی‌آورد.

آن‌قدر مهربان و دست‌ودل‌باز بود که هر وقت که به مشهد می‌رفت، برای همه سوغات می‌آورد و هیچ‌کس را از تحفه‌ای هرچند کوچک بی‌نصیب نمی‌گذاشت. عیدها برای بچه‌ها کادو می‌خرید و به آن‌ها پول می‌داد تا برای خودشان خرید کنند. مهربانی‌اش را به بچه‌ها ابراز می‌کرد و وقتش را با آن‌ها می‌گذراند.

در کابل  یک زیارتگاه به نام «ابوالفضل العباس» وجود دارد که «محمد» هفته‌ای دو بار آنجا می‌رفت و زیارت می‌کرد. این منطقه در مقطعی به دست دشمن افتاد؛ آن زمان بود که «محمد» از دور بر سر بام خانه می‌ایستاد و سلام می‌داد. عشقش به حضرت  ابوالفضل العباس (ع) و امام حسین (ع) بسیار زیاد بود و آن دو بزرگوار برای او الگوی رشادت، شجاعت و شهادت بودند.

این عشق و ارادت و تلاش، خیلی زود «محمد» را به سر منزل مقصود رساند. او 22 سال بیشتر نداشت که پای در وادی سرخ شهادت گذاشت. شهید «محمد صفری» در تاریخ ۹۴/۹/۶ در منطقه «تک‌درخت» حلب به مقام رفیع شهادت رسید.