من سنی و اهل حمص هستم و چیزی درباره من نمیدانند تا من را بهعنوان کنیز دستگیر کنند. لباس شرعی که آنان اجبار میکنند را نیز بر تن کردهام و همانگونه که به زنان تدمر دستور دادهاند؛ حتی در بیمارستان هم پوشیه را از روی صورتم برنمیدارم. متعرض من نمیشوند؛ نگران نباش. تازه ابوالهدی پسرخالهام نیز هست؛ فکر میکنم به همراه آنان آمده است؛ زیر او چند ماه است که با آنان بیعت کرده است. یاسر میدانست که ابوالهدی در درگیریها یک سال پیش کشته شده است و میدانست که دیما دروغ میگوید تا او را آرام کند، اما همه سخنان دنیا نیز نمیتوانست سیاهی و بدبختی را از قلبش بزداید.
در بیست و پنجم ژوئن 2015 احساس کرد که کار مهمی روی داده است و طولی نکشید که مادر دیما تماس گرفت و درحالیکه گریه میکرد به او خبر داد که دیما بهعنوان کنیز به بازار بردهفروشان برده شد که مجاهدان آن را در شهر ایجاد کردند و به یک چچنی فروخته شد و او هم او را بهعنوان هدیه برای امیر مافوق خودش به رقه فرستاده است.
قبل از اینکه دیما به تدمر برود؛ روی بالش خود یک شاخه گل به همراه یک ورقه کوچک برای یاسر گذاشته شده بود که در آن چند کلمه نوشته بود:
«هرچقدر هم که از تو فاصله بگیرم و از تو دور شوم؛ باز تو در قلب و جان منی. هرچه هم که زمان به درازا کشد و فاصلهها بیشتر شود؛ تو از دل و دیده من نخواهی رفت.»
آنچه برای دیما اتفاق افتاده بود، برای یاسر فاجعه بود. بهراستی دیوانه شده بود. تعادل خودش را از دست داده و افسرده شده بود. هیچ چیزی برایش مهم نبود. همیشه اخبار را دنبال میکرد و انسان ریش داری را که در خیابان میدید، به او حمله میکرد. برای چندین بار به اتهام حمله به رهگذران سر از بازداشتگاههای پلیس درآورده بود.
دوستش الخطیب او را هرگز رها نکرد، بلکه در کنارش ماند و تلاش میکرد تا او را آرام سازد و از اندوهش بکاهد و او را به فکر وادارد تا راهی برای آزادی یا دست کم به دست آوردن اطلاعاتی درباره سرنوشت دیما کند.
پس از سه ماه یک پیامک از یک شماره سوری ناشناس دریافت کرد که در آن نوشته بود:
من دیما هستم، هنوز زنده هستم، نمیتوانم برای نوشتن پیام طول بدهم، حیوان چچنی خوابیده است و من گوشی را دزدیدهام. یاسر مواظب خودت باش، تو همیشه در قلب منی و من هر اتفاقی برایم بیفتد، نمیخواهم کشته شوم؛ چون میخواهم نزد تو برگردم. این امتحان خدا است که میخواهد من و تو را آمایش کند. نباید در این امتحان سرشکسته شویم.
من همسر توام و روحم در اختیار تو است؛ هرچند جسمم ناخواسته آلوده شد. دعا کن خدا من را هم مثل دو پسر سلیم از اسارت آزاد کند. یاسر بچهام را سقط کردند. آنقدر روی شکمم زدند تا سقط کنم. پسرم را کشتند. بچه پنجماههام را کشتند؛ کاش من را هم با او میکشتند؛ اما میخواهم زنده بمانم تا برگردم و همهچیز را برایت بگویم تا قصه و غصهام را بنویسی.
خیلی دوستت دارم...
بریده ای از کتاب «عطش»؛ روایتی داستانی از آنچه در سوریه میگذرد (صفحهی 233 و 234)
نویسنده: خضر محمد سعید عوارکه
مترجم: سید مهدی نورانی
ناشر: نشر شهید کاظمی
