فرزند شهید مدافع حرم حسین محرابی در نامهای خطاب به رهبر انقلاب نوشت: سلام اقاجان... نمی توانم در فضایی که شما هستید، ولی نمی توانم شما را ببینم نفس بکشم.کجا باید بیایم؟ بی قرار تر شدم زمانی که به من گفتید، باباجون، و دستتان را بر سر من کشیدید، به اندازه ی تمام عمر برایم پدری کردید. حالا این من هستم که ماندم، زینب!
من صدای گریه های شبانه ی مادرم را می شنوم و آرامش می کنم. بابا گفتن های محمد مهیار را می شنوم و با،بازی سرگرمش می کنم. بهانه گیری های خواهرم را می بینم و نوازشش می کنم.
اما تمام این سختی ها به اندازه ی یک لحظه که می شنوم که بعضی ها حد و شئونات شما را رعایت نمی کنند مضطرم نمی کند....! در زمان فتنه ۸۸ وقتی صدای استغاثه شما به امام زمان ارواحنا فداه را با پدرم از تلویزیونمی دیدیم ،من لرزش شانه های پدرم را حس کردم ،که ایشان گفتند،نمی دانم کجای کار کم گذاشتیم که آقا خود به تنهایی وارد میدان شدند.
پدرم گفت، شرمنده ام آقا جان!
من نمی خواهم یک بار دیگر شما را به تنهایی وارد عرصه ی نبرد ببینم. ما ایستاده ایم، تا اخر هم ایستاده ایم.
بنت الشهید زینب محرابی
