حریم حرم: صبحهایی که با آوای دلآویز صدایت بیدار میشوم، بیشتر دلتنگت میشوم. تصویر چهرۀ تو که محو میشود غم دنیا به سراغم میآید. دلم میخواهد به خوابی عمیق فرو روم و باز هم تو را ببینم. تو صدایم بزنی و من فقط، نظارهگر آرامش لحن صدایت باشم. دلم میخواهد تو لبخند بزنی و من نفسهایم را فقط بند نگاهت کنم. دلم میخواهد که بیدار نشوم. لحظاتی را فقط، من باشم و تو.
برایت از همۀ خوشیها و ناخوشیها بگویم. بگویم شهادت، مبارکت باشد مرد من! مرد جسور من! تو لیاقت شهادت داشتی. شهادتی که با تشییع پیکر هر شهید، حسرت را بر دلت به یادگار میگذاشت. تو آرزوی شهادت داشتی. آرزویی که سالها بر قلبت سنگینی میکرد. آنقدر سنگین که از من، مهسای هفتساله و مهنّایی که هنوز به دنیا نیامده بود گذشتی. از تنهایی حزین همسرت گذشتی. از غصههای بعد از شهادتت که از در و دیوار خانه، بر بالینم مینشیند گذشتی. خانوادهات را به خدایت سپردی و از جانی که بر کفت بود هم گذشتی.
اکنون تو بگو. روزهای نبودنت را، بدون امید برگشت، چگونه بشمارم؟ اکنون به چه بهانهای، دلگیری این شبها را از خاطرم بزدایم؟ مگر نه اینکه هر آخر هفته، وقت بیرون رفتن و شیطنتهایمان بود؟ نمازهای دونفرهمان را چگونه فراموش کنم؟ یادش به خیر؛ صبحهای جمعه، همیشه دونفرههایمان کنار حضرت رضا (ع) بود. خودت بگو! این خاطرات را چگونه هرلحظه با خود حمل کنم و استوار باقی بمانم؟ چگونه هدیههایت را گوشه و کنار خانه ببینم و باز هم...
شهادت، مبارکت باشد همسرم. شهادت، مبارک بدن بیدستوپایت باشد. تو، شش ماه بود که به آرزویت رسیده بودی و من شش ماه بود که در بیخبری از تو، روز و شبم را در هم آمیخته بودم. روزی که پیکر بیجانت را بعد از شش ماه مفقودی آوردند، نه از دستهایت خبری بود و نه از پاهایت. فقط صورت و سینهات، برای چند لحظه مهمان نوازشهای من بود. نمیدانم چرا آن لحظه هوس بوسیدن دستهایت را داشتم. دستهایی که کنارت حس نمیکردم. آخر مگر با همان دستها نبود که سخت کار میکردی؟ سنگکاری میکردی و درآمد حلال کسب میکردی؟
شنیده بودم با همان دستها در جبهۀ مقاومت، غذای برادرانت را فراهم میکردی. با همان دستها بود که در آشپزخانۀ هیئت، ساعتها مشغول میشدی. با همان دستها حس حمایت به خانوادهات میبخشیدی. اکنون که نیستی، دست نوازشگریِ چه کسی بر سر فرزندانت مینشیند؟ چه کسی در اوج عصبانیت مرا به خنده وا میدارد؟ با شوخیهایش دلم را گرم بودنش میکند و دلتنگیهایم با صدایش فروکش میکند؟
یادت میآید؟ به رفتنت راضی نمیشدم. میگفتی: «فاطمه، من بخوام برم؛ کارم گیر تو نیست. من آشنا دارم. میتونم برم. اما دوست ندارم ناراضی باشی. دوست دارم با رضایت تو برم.» آخر هم با رضایت من رفتی. یادت میآید؟ میگفتی: «سوریه، حس و حال کربلا رو داره. هرکی رفته همین رو میگه. همه میگن اون جا مثل کربلاست. منم خیلی دوست دارم برم.»
تو، به خواستهات رسیدی. اول حرم، بعد هم عقدنامۀ شهادت. شهادت، مبارکت باشد «کربلایی شهید سید قاسم حسینی.» همۀ وصیتهایت را خوب به خاطر سپردهام؛ اینکه تأکید داشتی بگویم «کربلایی شهید». اینکه سه روز بیشتر عزادارت نباشم. اینکه مراقب خودم باشم. هنوز هم طنین صدایت بر روانم باقی است.
مرد من! حضورت را حس میکنم؛ مثل همان نه سال باهم بودنمان. حتی اگر چشمهایم توانایی درک حضورت را نداشته باشد. حضورت را حس میکنم و میدانم که زندهای و نزد پروردگارت، روزی میگیری. حضورت را حس میکنم و آرامش مییابم از عطر حضورت. با همه دلتنگیهایم، حضورت را حس میکنم.
خاک خانطومان، پرپر شدن چند گل مثل تو را به چشم دیده؟ بهشت رضا (ع) آرامشگاه چند عزیز مثل تو و مأمنگاه چند همسر شهید مثل من بوده؟
تو اولین شهید راه عشق نیستی. آخرین هم نیستی. مرد من! استوار باقی میمانم؛ آنطور که فرزندانت، زینب (س) وار بزرگ شوند و ادامهدهندۀ راه تو باشند.*
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
*متن، برگرفته از مصاحبه خبرنگار حریم حرم با همسر شهید سید قاسم حسینی از رزمندگان لشکر فاطمیون است.
نویسنده: سیده مریم حسینی
