حریم حرم: شجاع بود و آرام. در بند مادیات نبود اما حساسیت زیادی به حلال و حرام بودن اموالش داشت و به اطرافیانش هم گاهی تذکر میداد که مبادا از انصاف خارج شوند و دِینی به گردنشان بیفتد. آنقدر بر روی این مساله دقت داشت که بدون اطلاع قبلی کارش را ترک نمیکرد تا مبادا حقی را ضایع کند. در مورد غیبت کردن نیز بسیار حساس و دقیق بود. ابتدا تذکر میداد، اگر فایدهای نداشت محل را ترک میکرد. تا سوم راهنمایی بیشتر درس نخواند. میگفت: «وقتی پدرم را میبینم که چقدر کار میکند، خجالت میکشم دست تنها بماند.» گچ کار بود و به گفته پدر، ذرهای در کارش کم فروشی نمیکرد.
سه بار پنهانی و بدون اطلاع خانواده به سوریه اعزام شد. حتی وقتی مجروح شده بود برای اینکه بتواند دوباره به سوریه برگردد به تهران رفت و توانست از آنجا مجوز اعزام بگیرد. وقتی پدر و مادرش از بی خبر رفتن او اظهار ناراحتی کردند، گفته بود: «اشکهای مادرم پاهایم را سست میکند؛ برای همین نمیگویم و میروم.»
تمام مشخصاتش را تغییر داده بود و با نام مستعار «مصطفی احمدی» در سوریه میجنگید. دو دفعهای که به مرخصی آمد، خانواده و فامیل دورهاش کردند که دیگر برنگردد. او هم سرش را پایین میانداخت و حرفی نمیزد. یک باربه مدت یک ماه و بار دیگر به مدت سه ماه در مرخصی ماند ولی بازهم ناگهانی و بی خبر میرفت. در جواب اصرار مادرش برای منصرف شدن از رفتن به سوریه، میگفت: «این همه در عزاداریهای ماه محرم میگوییم کاش آنموقع بودیم؛ حالا زمان امتحان ماست. ما شیعه علی (ع) هستیم...»
مادرش گفته بود: «آنجا جنگ است؛ خانه خاله که نیست؛ خطرناک است...» مرتضی در پاسخ گفته بود: «اگر عمرم به دنیا باشد وسط آتش هم هیچ اتفاقی برایم نمیافتد.» برای تأیید حرفش از دوستی سخن گفته بود که از جنگ میترسیده و به همین دلیل در بسیاری از عملیاتها «مرتضی» به جای او به جبهه رفته بود. خانواده او را بر میگردانند تا از مرز زمینی به کشور دیگری برود. در مرز تیر میخورد و کشته میشود.» مرتضی او را مثال میزد و میگفت: «اگر در سوریه شهید میشد، چه مقام والایی داشت ولی او برای راحتی خودش رفت و آنجا کشته شد. در هر حال عمرش به دنیا نبود.»
پدر و مادر اصرار زیادی برای داماد شدنش داشتند تا هم دستش را بند کرده باشند و هم به آرزوی خودشان برسند ولی «مرتضی» همیشه طفره میرفت و میگفت: «هنوز زود است، ان شاءالله بعداً ازدواج میکنم. من که الان زن و فرزندی ندارم میتوانم راحت به سوریه بروم.»
چون با نام مستعار به سوریه اعزام شد در هنگام شهادت با همان اسم ثبت شده بود و حتی هنگامی که پیکرش بازگردانده شد، نام «مصطفی محمدی» روی آن نوشته شده بود. به همین دلیل ابتدا با خانواده تماس میگیرند تا بپرسند آیا شخصی به این نام را میشناسند یا نه. بعد از پیگیریهای لازم، خبر شهادت را به خانوادهاش میدهند. در این مدت تقریباً همه همسایهها و دوستان از موضوع شهادت «مرتضی» باخبر بودند به جز خانواده شهید. کسی هم توانش را نداشت که این خبر را به پدر و مادرش بدهد تا هنگامی که از طرف بنیاد شهید خبر موثق شهادت را به پدرش میدهند. فردای آن روز اقوام برای عرض تسلیت در خانه جمع میشوند اما مادرش نمیتوانسته شهادت پسرش را باور کند تا اینکه چهره معصوم فرزندش را در «بهشت رضا (ع)» میبیند.
به گفته مادر شهید تا وقتی خود به سوریه نرفته بوده از شهادت فرزندش ناراحت بوده و میگفته ما برای اینها [شهروندان سوری] که حجاب ندارند فرزندانمان را میدهیم. اما وقتی به زیارت حرم مطهر حضرت رقیه (س) و حضرت زینب (س) میرود و دلش آرام میگیرد، میگوید اگر قبل از شهادت «مرتضی» اینجا را دیده بودم، خودم اجازه میدادم که برای دفاع از حریم عمه سادات به سوریه برود.
