حریم حرم - شهیده دلیری: وقتی خبر اسارتش رسید، برایم اسیری بود مثل بقیه. خبر شهادتش را به مناسبت فعالیتهایم پیگیر بودم. خبر تشییعش را هم برای دیگران فرستادم. حتی وقتی پیکرش را برای زیارت به مشهد آوردند، برای تشییع رفتم مثل خیلیهای دیگر که آمده بودند. اما برایم نچسب بود. نتوانستم مثل بقیه با او ارتباط بگیرم. موقع صحبت و اظهارعلاقه و محبت دیگران به او، سکوت میکردم. شاید برای آنها یک شهید متفاوت بود اما برای من یک شهید مدافع حرم بود مثل خیلیها؛ با این تفاوت که دیده شد.
آتش گرفتم وقتی مادر یکی از شهدا گفت: «پسر من هم مثل شهید حججی و قبل از او اسیر شد، داعش سر از تنش جدا کرد و پیکر بیسرش را سه ماه بعد برای من آوردند. اما کسی از پسر من یادی نمیکند.» برایم این همه تبلیغات و دید و بازدیدها قابل هضم نبود در مقابل مظلومیت مادری که وقتی به دیدارشان رفتم، پنج ماه از شهادت پسرش میگذشت اما خبر شهادت پسر را در خانه عروس شنیده بود و هیچ مسئولی در این پنج ماه برای تسلای دلشان به دیدارشان نرفته بود. اینها را خواهر شهید که گفت، مادر اخمی به دخترش کرد و گفت: «پاره تن و عصای دستم را فقط برای حضرت زینب (س) دادهام. از کسی انتظاری ندارم.» کلی قربان صدقهیمان میرفت. انگار ما را پسرش از بهشت به دیدارشان فرستاده بود. وقت نماز هم جانماز هدیه پسرش را برایم آورد و این بار من بودم که بوی بهشت را استشمام کردم.
برخی حرفها و برخوردها از شهید «حججی» دورترم کرد. روز به روز دور و دورتر شدم. احساس کردم با جمله «محسن سر داد که روسری نرود» خیلیها مثل من از شهید «حججی» فاصله گرفتند. شاید حرف درستی بود اما اثر نامطلوبی گذاشت. در این میان سخن رهبر معظم انقلاب به دلم نشست و شد تکه کلام من برای تسلای دل خودم و دیگران: «محسن عزیز، نماد نسل جوان انقلابی و معجزه جاری انقلاب اسلامی است»
آری او نمادی بود از شهدای مدافع حرم. از نسل جوان انقلابی که ثمره خوندل خوردن هزاران نفر در این انقلاب هستند. اما هنوز هم تصویری که از شهید «حججی» برایم در رسانهها و مصاحبهها شکل گرفته بود، گیرا و جذاب نبود.
اما شهدا زیرک اند و بهشتی؛ نمیگذارند کسی به خاطر سخن و رفتار دیگران از آنها فاصله بگیرد. نزدیک باب الجواد (ع) حرم امام رضا (ع)، پشت شیشه یک کتابفروشی تبلیغی نظرم را جلب کرد: «پنج سفر سوریه برای پنج برنده مسابقه کتابخوانی.» خوشحال و ذوق زده سربلند کردم تا نام کتاب را ببینم. اما وقتی اسم «سربلند» را دیدم، سرم را برگرداندم و به راهم ادامه دادم. اما عشق سفر به سوریه نگذاشت چند قدمی بیشتر بردارم. گرچه میدانم بین این همه عاشق و شیفته قرعه به نام من نمیافتد اما نمیتوان عاشق بود و هیچ تلاشی در راه این وصال نکرد. برگشتم و کتاب را خریدم.
بین راه با بیمیلی کتاب را ورق زدم اما اولین خاطره کتاب، «حججی» متفاوتی را به من معرفی کرد و نتوانستم کتاب را کنار بگذارم. شهید «محسن حججی» جاری در کتاب، شباهت اندکی با «محسن حججیِ» تک بُعدی معرفی شده در رسانهها دارد. خندهها و شوخیها و شیطنتهایش، تلاشهای شخصیاش، اهل بزم و تفریح بودنش، عاشقانهها و پدر بودنش، تحولات اندک اندکش، همه و همه زیباست. حتی آن بخشی که در برخی رسانهها پررنگ شده، در این پازل در جای خودش زیبا و معقول است. واقعاً اگر انسان بخواهد او را واقعی و فارغ از هر جبههگیری سیاسی و فرهنگی ببیند، به نظرم باید کتاب «سربلند» را بخواند. باید خط به خط کتاب را خواند و این شراب ناب را جرعه جرعه نوشید تا در تمام رگهای تنت رسوخ کند و تو بتوانی «محسن حججی» دیگری شوی همانطور که او از یک جایی به بعد، شیطنتهای نوجوانی و جوانیاش را مدیریت میکند و قدم به قدم به انسانی تبدیل میشود که لیاقت نماد شدن را مییابد، جریانساز میشود و سیر تحولی را ایجاد میکند. شاید بخشی از راز جریانساز شدنش همان دغدغهای است که داشت: «درددل کرد که زیاد شهید مدافع حرم دادیم ولی تأثیرشان در حد خانواده، اطرافیان و شهرشان بوده. از ته دل آرزو میکرد که ای کاش بتواند با خونش جریان بسازد»
تسبیح دستش را از خاک تربت شهیدان در سوریه ساخته بود. بعد از شهادت، به نخ تسبیحی بدل شد که این اثربخشی شهدای مدافع حرم را به یکدیگر متصل کرد و جریانساز شد.
****
«برای هفتهی دفاع مقدس، نمایشگاه کتاب راه انداختیم. مشغول چیدن وسایل بودیم. خانمی آمد و پرسید که درِ «کتابشهر» را باز نمیکنید؟ وقتی جوابش را دادم و رفت، محسن پرسید: «میشناختی؟» گفتم: «نه! ولی فکر کنم از بچههای مؤسسه باشد!» فردا که نمایشگاه افتتاح شد، دیدم محسن نیست.
- سید من برم چند تا عکس بگیرم.
نگو این خانم در غرفهی بسیج خواهران مشغول بود. آقا محسن هم هی میرفت عکس بگیرد؛ حالا از چی، خدا میداند! یک روز آمد که میخواهم بروم خواستگاری این خانم. گفتم: «این دختر، لقمهی دهن تو نیست» هیچ نقطهی اشتراکی نداشتند. نه فرهنگی، نه مالی، نه سبک زندگی. یک روز با اعصاب خرد نمایشگاه را ول کرده بود به امان خدا. مردم فکر کرده بودند این کتابها نذری است، همه را برده بودند.
یک هفته قبل از عید غدیر با موتور آمد «کتاب شهر»، یک خانم هم ترکش. همان دختری بود که همه مخالف ازدواجشان بودند، خانم عباسی! جا خوردم. گفت: عقد کردیم.»
بخشی از کتاب «سربلند»، صفحات 165 و 166
