حریم حرم: مثل همه دختران خردسالِ دوست داشتنی که هرگز از پدرانشان جدا نمیشوند؛ که وقتی دست در دستان پدر دارند گویا در پناه قدرتی ماورایی و شکست ناپذیر قرار میگیرند؛ که حتی کوچکترین غم و ناراحتی را در چهره پدر برنمیتابند و با نوازش دستان کوچک خود، سعی میکنند آثار سختیها و ناملایمتیهای روزگار از چهره او بزدایند، دختران شهدا هم باباییاند. و چه سخت است روایت کردن از این «رقیه»های زمان ...
ماجرای عشق بی نهایت شهید «علی دقیق» و دخترش
«فاطمه» با دنیایی پر از رویاهای کودکی و عشق به کسی که او را همچون کوهی پرصلابت در پشت خود احساس میکرد، پدرش را از دست داد؛ او ماند و دنیایی از غربت و غمِ نبودِ پدر و گریههای سوزناکی که در آن بابای مهربانش را میخواند. این کودک خردسال، پدر را تنها میتواند در عکسها و ماکتهایی که از او به یادگار مانده ببیند.
«فاطمه» با دیدن یکی از ماکتهای پدر، گمان میکند که پدرش بازگشته است. آرام به سویش میرود و دست پدر را با عشقی کودکانه میگیرد و پاهایش را در آغوش میکشد با این تصور که شاید برگردد و نگاهی پدرانه به او بیندازد و در آغوشش بگیرد. اما دریغا که تنها ماکتی از پدرش را به آغوش گرفته بود. به هر روی، دیدن آن ماکت، فرصتی دیگر در اختیار «فاطمه» گذاشت تا بار دیگر پدر را ببوسد، دستان بزرگاش را بگیرد و او را بغل کند.
اما این عشق پدر و دختری یک طرفه نبود و شهید «علی دقیق» نیز در وصیتنامه خود از عشق بینهایت به دخترش گفته و به دوستانش سفارش کرده بعد از شهادت، مواظب دختر عزیز و خردسالش باشند. «علی» دقیقا قبل از شهادت در وصیتی، از دوستانش می خواهد که مواظب دختر کوچک و دلبندش باشند:«برادران، دخترم قبل از اینکه به جبهه بیایم مرا با لباس نظامی تصور میکرد. اگر شهید شدم مواظبش باشید چرا که من او را بسیار دوست دارم.»
خاک گلهای حلب را ببوسید
«فاطمه» نور چشم شهید «علی دقیق»، که حتی پیکر پدرش نیز بازنگشت، نامهای برای همرزمان پدر نوشت و در آن نامه از آنها خواست تا خاک هر گلی که در صحرای حلب میبینند را ببوسند؛ شاید که پدرش در پای آن گل دفن شده باشد.
یکی از رزمندگان در پاسخ به این خواسته «فاطمه» نامه محبت آمیزی برای او نوشت و اینگونه پاسخ داد:
« فاطمه جان
نامهات به دستمان رسید و بسیار بر آن نامه گریستیم.
عزیز و نور چشم ما، در صحرا جست و جو کردیم و طولی نکشید که گل های بسیاری را که بعد از آزادسازی حلب در آنجا روییده بود یافتیم و متعجب در مقابل آنچه که یافته بودیم ایستادیم؛ هر گل رائحه شهید و مجروحی را در خود داشت؛ در آن زمین پاک که به خون رزمندگان و مجاهدان سیراب شده بود، گلهایی به رنگ خون این قهرمانان روییده بود .
دخترم، ما به سفارشت عمل کردیم و آن گلها را بوسیدیم به این امید که در پای یکی از گلها پدر شهیدت و دوست عزیز ما دفن شده باشد[...]»
درباره شهید «علی دقیق»
شهید «علی شفیق دقیق» فرزند مقاومت از جنوب لبنان، عشق به ولایت و اهل بیت (علیهم السلام) را از دامان خانوادهای عاشق اهل بیت آموخت.
او پس از ازدواج صاحب دختری شد که چون جان دوستش میداشت. نامش را به عشق حضرت فاطمه زهرا(س) «فاطمه» نهاد.
سیرتِ «علی» همچون صورتش درخشان بود. زیبایی که بر صورتش نقش بسته بود چیزی جز تجلی نور خداوند در وجود او نبود. شهید «علی دقیق» به عشق ولایت و دفاع از حریم آل الله تمام دلبستگیهای دنیوی حتی جگر گوشهاش، «فاطمه» را رها کرد و راهی مسیر عاشقانهای شد که میدانست بازگشتی در آن نیست.
شهید «علی شفیق دقیق» با نام جهادی «امیر» در رمضان سال 1395 – 1437 در جنوب حلب سوریه آسمانی شد. میزان عشق این رزمنده مقاومت به قرار گرفتن در ردیف عاشقان و فدائیان حسین (ع) تاحدی بود که غربت و بی نام و نشان بودن را برگزید و شهید جاویدالاثر شد.
