سید ابراهیم که آمد «تدمر»، یکسره با او بودم. هنوز مسئولیت تبلیغات کل لشکر فاطمیون را داشتم. بالاخره بابت اینکه دائم با سیدابراهیم [شهید مصطفی صدرزاده] بودم، صدای شیخ محمد، مسئول فرهنگی لشکر، درآمد و گفت: «به اصطلاح من تو رو مسئول تبلیغات معرفی کردم، حالا که سید ابراهیم اومده، دیگه ما رو نمیشناسی؟»
گفتم: «حاجی! تو خودت میدونی که من از اول با سید ابراهیم بودم. الان هم من بی خیال تبلیغات نشدم. کاری رو که قبول کردم، انجام میدم، ولی اگه حملهای برنامهای چیزی باشه، خودت میدونی که سید ابراهیم رو ولش نمیکنم.»
بعد از صحبت با سید ابراهیم، او گفت: «بیا پیش ما.»
قرار شد با حفظ سمت، جانشین او در گردان [گردان عمار، لشکر فاطمیون] شوم. از این طرف شیخ محمد گفت: «بابا! تو مسئول تبلیغات لشکری، می خوای بری بشی جانشین گردان؟!»
گفتم: «آقا! خودت که میدونی، من در قید مسئولیت و این چیزا نیستم. از اول با سید ابراهیم بودم، تا آخرشم باهاش هستم؛ حتّی آگه به من فرمانده تیپی رو پیشنهاد بکنن، میدونی که سید ابراهیم رو ول نمیکنم.»
محل استقرار بچههای فرهنگی، یک مسجد بود. با آمدن سید ابراهیم و نیروهایش از «حما»، آنها هم در همین مسجد مستقر شدند. فرهنگی یک ماشین داشت که با هماهنگی فرمانده لشکر، این ماشین (علاوه بر ماشین گردان) زیر پای من و سید ابراهیم بود.
بریدهای از کتاب «مصطفی و مرتضی»؛ خاطرات خودگفتۀ شهید مدافع حرم «مرتضی عطایی (ابوعلی)» (صفحات ۱۹۰ و ۱۹۲، با تصرف)
مصاحبه و تدوین: علی اکبری مزدآبادی
نشر یا زهرا (س)
