یک فرهیخته کتابخوان و یک مجاهد خستگی ناپذیر

حریم حرم: با دو چشمان کوچکش رفتن پدر به میدان جهاد را نگاه می‌کرد و ازاین منظره تکراری، جز شعله ورشدن شوقی که درونش را دگرگون می‌کرد، چیزی نصیبش نمی‌شد. آن شوق درون برای مدت کوتاهی او را به جنبش و بازی کودکانه وا‌ می‌داشت و پس از آن دوباره به سکوت و آرامش می‌رسید. از زمان کودکی تا بزرگ‌سالی‌‌اش صحنه رفت و آمدهای پدر تکرار می‌شد و درک او از روزهای دوری از پدر نیز عمیق‌تر می‌شد.

روز تولد، روز تجدید عهد

زمانی که «علی» نبودِ پدر را درک کرد، حقیقت در برابر چشمانش نمایان شد. او فهمیده بود که انتخاب این راه فداکاری می‌طلبد و تلخی و خستگی از ملزومات آن است؛ در عین حال که حلاوت معنوی این انتخاب با رسیدن به بهشت موعود نسبت به سختی‌های آن قابل مقایسه نیست. او فهمید و دانست که این راه، انتخاب کسانی است که خداوند تبارک و تعالی را در تمامی زندگی‌شان می‌بینند و درک می‌کنند.

روز تولد «علی» روز جشن گرفتن نبود بلکه روز تجدید عهد بود. او در شب دهم از ماه محرم الحرام متولد شد و نخستین روز زمینی شدنش مصادف با روز حزن بزرگ و فاجعه عظیم بود. اسمش را از روی اسم حضرت علی اکبر (ع) «علی» نهادند و او نیز حق اسم را ادا کرد و از این شخصیت بزرگ، اکسیر شجاعت و استواری در سخت ترین شرایط زندگی را فرا گرفت. او عمیقا درک کرده بود که تمام زندگی‌اش با کربلا و راه حسین (ع) گره خورده است.

«علی» در قامت یک فرهیخته کتابخوان

مدرسه رفتن «علی» باعث شد هوش و ذکاوت او بیش از پیش به چشم بیاید. او بسیار پایبند به درس و تحصیل بود و در عرصه علم آموزی برتری محسوسی نسبت به دیگران داشت. خوشحالی والدینش نسبت به نتایجی که به دست می‌آورد برایش بسیار مهم بود و تلاش می‌کرد تا امیدشان نامید نشود. «علی» یک ویژگی خاص دیگر هم داشت؛ سعی می‌کرد درشرایط سخت زندگی برای کاهش شدت آن حادثه و خروج از آن با کمترین خسارت ممکنه، چاره‌ جویی کند.

«علی» در شهرک «خرایب» در کنار پدر، مادر، برادران و خویشان پرورش یافت. عاشق مطالعه بود و اگر کتابی در دست می‌گرفت گویی در بین سطور آن غرق می‌شد. برخی کلمات کتاب در چهره‌اش متبلور می‌شد؛ گاهی این کلمات لبخندی بر لبان «علی» می‌نشاند و گاهی هم سطرها با دم گرم حسرت‌ها، شعله می کشید و هر کسی که او را می‌دید، با احساس عمیقش در آنچه که می‌خواند شریک می‌شد.

انتخاب راه مقاومت

ایام عمر سپری شد و اتفاقات از پی هم آمدند. جنگ‌های ویرانگر رژیم صهیونیستی علیه مردم مقاوم لبنان استواری، فداکاری و ایثار را به او آموخت تا نهایت او هم مثل پدرش قدم در راه مقاومت بگذارد و غایب همیشگی خانه شود.

انتخاب راه مقاومت برای خانواده آسان نبود. ایستادن در کنار حق، گران بهاتر از هر چیزی است. این درسی است که «علی» با چشمان خودش نظاره‌گر آن بود، درباره آن حکایت‌ها شنیده و تا آخرین لحظات زندگی اش آن را فراموش نکرده بود.

«علی» دوره اول آموزش‌های نظامی را در سن شانزده سالگی گذراند و دوره‌های تکمیلی را یکی پس از دیگری سپری کرد. با شوق زیاد آماده مشارکت در نبرد بود. میدان نبرد برای او فرصتی برای درو کردن خرمن مجاهدت‌ها و تلاش‌هایش بود. «علی» به همراه دیگر رزمندگان حزب الله منتظر بود تا نوبت به آنها برسد. اما آنچه که انسان از دور انتظار آن را می‌کشد گاهی از آنچه که فکر می‌کند به او نزدیک‌تر است.

شام، موطن حقیقی رزمندگان مقاومت

سرانجام هنگامه نبرد فرا رسید؛ زمانی که «علی» صاحب سه فرزند شده بود. چقدر انسان آن زمان که پدر می شود تغییر می‌کند. زیبایی دنیا در چشمان فرزندان تجلی می‌یابد. اما «علی» راه خود را انتخاب کرده بود؛ چاره‌ای نداشت جز اینکه برای یک هدف والا و انسانی، از لذت بودن در کنار عزیزانش بگذرد. او با همرزمانش برای دفاع از حرم حضرت زینب کبری (س) راهی سرزمین شام شد.

بر خلاف انتظار، هر زمانی که «علی» از جبهه شام به خانه‌ باز می‌گشت غم و غربتی غیر قابل توصیف او را فرا می‌گرفت گویی که او موطن حقیقی‌اش را در شام و در کنار مقام سیده زینب (س) یافته بود. در راه آرمان مقدسش، از بودن در زیر رگبار شبانه روزی گلوله و موشک تکفیری‌ها خسته نمی‌شد. حتی زمانی که در میدان نبرد سرش دچار جراحت شد حاضر نبود برای رفتن به بیمارستان و معالجه میدان را ترک کند. اما به محض اینکه متوجه شد بیمارستان در مجاورت حرم حضرت زینب (س) قرار دارد، رفتن به آنجا را برای زیارت و تبرک مغتنم شمرد.

شهید «علی ناصر» در کنار شهید «علاء حسن نجمه» 

پایان روزهای انتظار

«علی» پدر رئوف و مهربانی برای فرزندانش بود. هر زمان که از جنگ باز می‌گشت، می‌کوشید تا روزهای نبودن در کنار فرزندانش را با بازی و توجه به آن‌ها جبران کند. فرصت را از دست نمی‌داد و به همسر و والدینش در توجه به آنها سفارش می‌کرد.

قبل از رفتن به مأموریتِ یکی مانده به آخر، وقتی فهمید خواهرش قصد رفتن به زیارت عتبات در عراق را دارد، کفنش را پیش او برد و به او داد تا آن را تبرک کند. خواهرش آنچه که خواسته بود برایش انجام داد بدون آنکه به ذهنش خطور کند که برادرش در دیدار بعدی کفن را از او خواهد گرفت و بعد از رسیدن به مرادش یعنی شهادت، در آن کفن پیچیده خواهد شد.

روزهای انتظاری «علی» به پایان رسید. انگار وقتی خانواده او برای آخرین بار از روی بالکن خانه خیره به جاده، دور شدن «علی» را نظاره می‌کردند، می‌دانستند که سایه عزیزشان دیگر بر آن جاده جلوه‌گر نخواهد شد. در میدان نبرد «علی» به آرزویش رسید و در سن 23 سالگی بر اثر اصابت موشک تکفیری‌ها به شهادت رسید.