حریم حرم: فروردین 94 با سقوط ادلب، محاصره دو شهرک فوعه و کفریا آغاز شد. دو شهرک شیعه نشین با 20 هزار جمیعت که 70 درصد آن را سادات تشکیل میدهد، همچون مولای خود حسین بن علی (ع)، جهاد و مقاومت را بر ذلت تسلیم ترجیح دادند. کمبود مواد غذایی، نبود آب آشامیدنی سالم، از بین رفتن مزارع و زمینهای کشاورزی به سبب بمبارانهای متعدد، در طول سالیان گذشته اتفاقات تلخی را برای این مردم صبور و مظلوم رقم زد. شهادت هزاران زن و کودک به سبب این کمبودها، در کنار شهادت مردان و جوانان این سرزمین بر اثر بمبارانهای متعدد و دفاع در برابر متجاوزان، هر روز به عمق فاجعه انسانی این سرزمین میافزود.
فزرند شهید در دوران محاصره منتظر هواپیما است تا به او و خواهرانش نان برساند. نوشته است پدرم از بهشت مارا میبیند
نام و نشان این دو شهرک و ساکنان آن در میان تمام اتفاقات تلخ و شیرین دنیا به ویژه در میان اخبار جنگ سوریه پنهان بود تا اینکه یک فاجعه غمانگیز، چند روزی نام آنها را بر سر زبانها انداخت. فروردین ماه سال 96 بود که تروریستهای مسلح دهها نفر از زنان و کودکان فوعه و کفریا که از محاصره خارج شده بودند را با انفجار یک انفجار خودرو مواد غذایی در منطقه «الراشدین» به خاک و خون کشیدند.
ماجرای این تراژدی دردناک از آنجایی آغاز شد که بعد از چند بار نقض توافقِ خروج زنان، کودکان و مجروحان از حلقه محاصره، مقرر شد تعدادی از کودکان، زنان و مجروحان این دو شهرک از فوعه و کفریا خارج شوند. اتوبوسها از دو شهرک خارج شده و در منطقه «الراشدین» توقف کردند. این توقف و انتظار 48 ساعت به طول انجامید. طبیعی است در این شرایط شنیدن خبر ورود ماشین مواد غذایی به منطقه، همه جمعیت به ویژه مادران نگران و کودکان گرسنه را به سوی خود میکشاند. اما این بار نیز دستهای خونین و جنایتکار یزیدیان زمان، از آستین این اقدام به ظاهر انسانی نمایان میگردد. با انفجار این خودرو انتحاری تعداد زیادی از کودکان و زنان به شهادت رسیدند.
فاجعه «الراشدین» و به خاک و خون کشیده شدن دهها نفر از زنان و کودکان فوعه و کفریا
قطعا برای مردان مبارز فوعه و کفریا که دو سال جنگیدند تا از سقوط فوعه و کفریا و اسارت و شهادت زنان و فرزندان خود جلوگیری کنند، این خبر سخت و دردناک بود اما این خبر از مقاومت و مبارزه آنان نکاست. آنها به مقاومت و مبارزه ادامه دادند و حتی در بسیاری از نبردهای سوریه از جمله نبرد شکست محاصره نبل و الزهرا شرکت کردند و شهید دادند. سختترین شرایط را تحمل کردند و سعی کردند خبر مقاومت جانانه خود را به سراسر جهان مخابره کنند.
پیروزیهای پی در پی رزمندگان مقاومت در سوریه، آزادی ادلب، و ادامه مقاومت در مرزهای فوعه و کفریا و به عقب راندن مسلحین، دشمن را بر آن داشت تا به خروج مردم این دو شهرک رضایت دهد و سرانجام تسلیم اراده مردمی شود که به حق میتوان صبر و ایستادگی آنها را تجلی مقاومت حسینی در عصر حاضر دانست.
اکنون مردم فوعه و کفریا پس از سه سال مقاومت و با تقدیم بیش از 3500 شهید و هزاران مجروح و زخمی، از محاصره خارج شده و وارد حلب شدند. شیعیان این دو شهرک به اسطورههای مقاومت، شرافت و مردانگی تبدیل شدند و مادران این خطه، سالهای سال قصه میهندوستی، رشادت و ایستادگی مجاهدان این دو شهرک را برای کودکان خود تعریف خواهند کرد. چرا که خداوند آنان را برای امتحانی عظیم برگزید، امتحانی از جنس امتحان امت رسول خدا (ص) در شعب ابیطالب و اسارت خاندان رسول (ص) در کربلا و شام.
و چه بسیار فراوانند کودکانی که بدون پدر به حلب رسیدند. بدون پدرانی که در این سالها قصه آزادی را برای آنان میگفتند و چه بسیار مادرانی که بدون کودکان شیرخواره یا دخترکان سه ساله خود به حلب رسیدند. آنان با غم از دست دادن کودکان خود چگونه سرخواهند کرد؟ چه بسیار زنانی که غم شهادت پدران، برادران، همسران و فرزندانشان را با خود به حلب آوردهاند و چه بسیار مردانی که تنها و بدون خانواده به حلب رسیدند.
خروج زنان و کودکان از محاصره و پایان رنج سه ساله
و ما امید داریم به وعده الهی که فرمود: «و نرید أن نمن على الذین استضعفوا فى الأرض و نجعلهم أئمّة و نجعلهم الوارثین»؛ «اراده ما بر این است که بر ستمدیدگان نعمت بخشیم و آنان را پیشوایان و وارثان روى زمین قرار دهیم». به امید روزی که با اتمام جنگ و کوتاه شدن دست دشمنان از سرزمین پر آشوب شام، مردم فوعه و کفریا، بتوانند با برگشت به میهن خویش، سرزمین خود را آبادتر از گذشته بسازند.
