داخل آشپزخانه بودم. زمزمهای به گوشم رسید. به داخل پذیرایی آمدم. صدا از داخل اتاق بیرون میآمد. ابوالفضل روبروی قاب عکس باباش دو زانو نشسته بود و با گریه میگفت:
- بابا خیلی بدقولی! حواست باشه! گفتی میری و میای با هم بریم فوتبال! پس کو؟ چرا دیگه نمیآیی؟ ما دیگه خسته شدیم! ...
به سمتش رفتم و او را بغل گرفتم. وارد پذیرایی شدیم. کنارش نشستم. برایم سخت بود تا بگویم پدرت شهید شده و دیگر آمدنی در کار نیست.
***
عکس محمد را به صورت بنر سر کوچه پدر و مادرش نصب کردهاند. هر بار میخواهیم به خانه پدربزرگش برویم، ابوالفضل توجه میکند من نگاهی به عکس بابا میاندازم یا نه و میگه: «مامان بایست هر بار خواستیم بریم خونه مامان جون، بابا رو ببینیم و برویم».
علی اکبر که چهار سال بیشتر ندارد، ادامه میدهد: «مامان! بابا که بود ما چهار تا بودیم، ولی چرا حالا سه تا شدیم؟!»
به فکر فرو رفتم. با خود میگویم: پدرتون برای بچههایی مثل شما به سوریه رفت.
***
- سلام بابایی!
- سلام باباجون! صبحت بخیر!
این ها سلام و صبح بخیرهایی هست که هر روز صبح بچهها موقع بیدار شدن از خواب با قاب عکس پدرشون میکنند.
و یا وقتی میخواهند به مدرسه بروند: خداحافظ مامان! خداحافظ بابا!
گاهی اوقات دلم برای علی اکبر میسوزد که تنها تعبیرش از پدر، همان قاب عکس روی دیوار است.
بریدهای از کتاب «از حرم تا عرش» ؛ شهید محمد مرادی، اولین شهید مدافع حرم ارتش جمهوری اسلامی ایران در استان اصفهان
(صفحات 99 تا 101)
نویسنده: فاطمه علیپور دهاقانی
نشر دارخوین (اصفهان 1395)
