با تمام شدن دوره آموزش زبان، برگشتیم سر کار پهپاد. همان ایام اعلام کردند رزمایشی در زیباکنار برگزار میشود که تمام یگانهای نیرو با تخصصهای مختلف در آن شرکت دارند. برای ما بهترین موقعیت بود که بتوانیم در آن رزمایش که فرمانده نیرو هم شخصاً حضور داشتند، پهپاد را معرفی کنیم.
برای نماز که به نمازخانه رفتیم، آقا خسرو که فرماندهی ما را به عهده داشتند، آنجا بودند. بعد از نماز از ما پرسید: «چند درصد آمادگی دارید که این رزمایش با پهپاد بیاید؟» سید حسن با تأمل از من پرسید: «سید چند درصد؟»
گفتم: «صد در صد». سیدحسن مات مانده بود. ما هنوز خیلی از امکانات را نداشتیم و چند ماهی هم از آموزش خود ما نمیگذشت. کمی جلوتر رفتم، گفتم: «سردار ما برای این کار پرنده لازم داریم».
- میفرستم یک فروند پهپاد از اصفهان تحویل بگیرید.
- اگر دو تا باشه کار عالی میشه.
- باشه برید دو فروند تحویل بگیرید.
فردای آن روز با ذوق و شوق رفتم سرکار. دیدم سید حسن خیلی ناراحت با یک بغضی منتظرم نشسته است.
- چی شده؟
- آقا خسرو وقتی فهمید امکان آسیب دیدن یا از بین رفتن پرنده هست، مخالفت کرد.
آمدیم پیش حاج علی جریان را مطرح کردیم. زنگ زد به آقا خسرو. برای ایشان توضیح داد که این فقط یک احتمال است. بالاخره توانستند آقا خسرو را راضی کنند. رفتیم از اصفهان دو فروند تحویل گرفتیم. رفتیم زیباکنار.
به زیباکنار که رسیدیم، فرمانده ما آقا خسرو به ما ملحق شد و همه بچهها را داخل مسجد جمع کرد. کمی عصبانی بود. چند تا از بچههای قدیم سر غذا شیطنت کرده بودند.
- نمیدونم الان باید شما را نصیحت کنم؟ شما دیگه بچه نیستید. چرا این کارها رو میکنید؟ بچهها دارند زحمت میکشند، عرق میریزند ...
همین موقع کمال خندهاش گرفت. آقا خسرو با قاطعیت گفت: «برادر کمال شما به چی میخندی؟ من دارم صحبت میکنم!»
کمال بین من و سید حسن نشسته بود. دوباره آقا خسرو گفتند: «به چی میخندی؟ بگو ما هم بخندیم».
آقا خسرو عصبانی بود. کمال یکدفعه گفت: «راستش من به حرف شما خندیدم».
- کجای حرفم خندهدار بود که شما اینطور میخندی؟
- حاج آقا ببخشید.
پشت سر کمال بودم. یکم آمدم نزدیکتر گفتم: «کمال چرا خندیدی؟ بعدش هم این چه حرفی بود زدی؟»
- مقصر سید حسنه؛ وقتی آقای خسرو گفت بچهها عرق میریزند، یادم افتاد موقع تمرین کاراته، وقتی یکم میدویدیم، همون دو دقیقه اول سید حسن کلی عرق میکرد. من یاد صورت سید افتادم و خندیدم.
آن روز مراسم با دلخوری آقا خسرو تمام شد. صبحگاه وقتی آرایش گرفتیم و رژه رفتیم، آقا خسرو چند دقیقهای سخنرانی کرد. ایشان اخلاق خیلی خاصی که داشتند، همیشه میگفتند: «دلخوری برای قیامت باقی نگذاریم» ؛ برای همین پایان سخنرانی گفتند: «اون جوان لواسانی بیاد بالا!»
کمال رفت کنار ایشان و آقا خسرو با کمال روبوسی کردند و این دلخوری همانجا تمام شد. برای همهی ما جالب بود که یک فرمانده اینقدر حساس باشد. ما از همین حسنخلق ایشان استفاده میکردیم و اگر حرفی میشد، سریع میگفتیم: «باشه برای فردای قیامت» اگر حق با ایشان بود، باز هم میگذشتند. این ترفند را ما چند جا بخصوص سر توبیخی سید حسن هم استفاده کردیم و جواب گرفتیم. گاهی به دوستان هم کلید پیش رفتن کارها را میگفتیم؛ بخصوص بعد از سجده آخر نمازشان که همیشه هم طولانی بود، هر طرح پیشنهادی که میدادیم، امضا میکردند.
در زیباکنار ما دو روز فرصت داشتیم. روز اول هر کاری کردیم، پرنده روشن نمیشد. استارت نمیزد. به ما قطعه معیوب تحویل داده بودند. اصلاً فکر نمیکردیم با ما چنین کاری کنند. پرنده اصلاً روشن نمیشد. فهمیدیم استارتر سوخته است. رفتیم از بازار استارت ماشین فولکس خریدیم. برایش دستگیره طراحی کردیم.
هوا خیلی سرد و روغن ماسیده بود. هر کاری میکردیم استارت نمیخورد. موتور پرنده روشن نمیشد. گاز پیک نیک تهیه کردیم و زیر موتور آتش روشن کردیم تا روغنش گرم شود. بالاخره با استرس و بدبختی موتور استارتی زد.
روز رزمایش تمام فرماندهها بخصوص فرمانده نیرو حضور داشتند. قرار بود ما هم بعد از سقوط بیاییم پای پهپاد. سردار سلامی داخل بالگرد ما را دیدند. با هم سلام و علیکی کردیم، نوبت پریدن من و کمال شد. بلند شدیم گفتیم: «حاج آقا التماس دعا». در باز شد ما پریدیم پایین.
رسیدیم زمین بلافاصله آمدیم کنار پهپاد، هر کاری کردیم موتور روشن نمیشد. همه استرس داشتیم. به صورت حاج علی نگاه کردم. در آن سرما صورتش برافروخته شده بود و به شدت عرق میریخت. اینجا برای اولین بار باید پهپاد معرفی میشد و این اتفاق برای ما مهم بود اما هر کاری میکردیم موتور استارت نمیخورد و ملخ پرنده قفل کرده بود.
یک مرتبه حاج علی با پیچگوشتی یک ضربه به یکی از پرههای ملخ زد، موتور روشن شد. خیلی خوشحال شدیم. سریع پرنده را بلند کردیم. فرماندهان همزمان از کنار ما رد میشدند. سردار سلامی نگاهی به ما کرد و گفت: «شما که الان آسمان بودید، روی زمین چه کار میکنید؟» بعد هم با لبخندی کار ما را تأیید و از کنار ما رد شدند.
هم زمان پرنده آماده پرواز شد. من، کمال، سید حسن و مهرداد به نوبت با پرنده مانور دادیم. قبل از فرود آمدن پرنده آقا خسرو گفت: «برادرها این کار صلوات نداشت؟»
به برکت صلوات و پرواز موفقی که داشتیم، رسماً تیم پهپاد یگان تشکیل و معرفی شد.
بریدهای از کتاب «چمروش»؛ خلبان شهید مدافع حرم کمال شیرخانی (صفحات 146 تا 150)
نویسنده: شهلا پناهی لادانی
انتشارات شهید کاظمی (قم، 1396)
