تهران که بود، با ماشین خیلی اینطرف و آنطرف میرفت. میتوانم بگویم بیشتر عمرش در تهران توی ماشینش گذشته بود! مدام هم پشت فرمان موبایلش زنگ میخورد؛ همهاش هم تماسهای کاری. چند باری به او گفتم پشت فرمان اینقدر با تلفن صحبت نکن. ولی نمیشد انگار. گاهی که خیلی خسته و بیخواب بود و پشت فرمان در آن حالت میدیدمش، میگفتم بده من رانندگی کنم. با این همه دقت رانندگیاش خوب بود. همیشه کمربندش بسته بود و با سرعت کم رانندگی میکرد. یکی از همسنگرهایش بعد از شهادتش میگفت:«من بستن کمربند ایمنی را در سوریه از محمودرضا یاد گرفتم. تا مینشست پشت فرمان، کمربندش را میبست. یک بار به او گفتم اینجا دیگر چرا میبندی؟ اینجا که پلیس نیست. گفت میدانی چقدر زحمت کشیدهام با تصادف نمیرَم؟»
بریدهای از کتاب «تو شهید نمیشوی»، حیات جاودانهی شهید مدافع حرم محمودرضا بیضائی به روایت برادر(احمدرضا بیضائی) (ص90)
تهیه شده در واحد تاریخ شفاهی دفتر مطالعات جبههی فرهنگی انقلاب اسلامی
انتشارات نشر معارف
