حریم حرم: شهید مرتضی عطایی ملقب به «ابو علی» 4 اسفند 1355 در مشهد دیده به جهان گشود. او یک بسیجی معمولی بود و به کار تاسیسات ساختمان اشتغال داشت. ثمره ازدواج این شهید مدافع حرم یک فرزند دختر و یک پسر است. او در سال 93 برای اولین بار از طریق لشکر فاطمیون برای دفاع از حرم به سوریه اعزام شد. رشادتهای او در میدان نبرد او را به جانشین فرماندهی یکی از تیپهای عملیاتی لشکر فاطمیون رساند. 21 شهریور سال 95 و همزمان با روز عرفه، مرتضی سرانجام به آرزوی قلبی خود رسید و به جمع یاران شهیدش پیوست. همسر این شهید مدافع حرم در گفتگو با حریم حرم ناگفتههای زیادی را از زندگی مشترک با «ابو علی» و حضور او در جبهه سوریه مطرح کرده است؛ از جمله اینکه چرا همسرش در بین رزمندگان مقاومت به شهید آوینی زمان معروف شده بود. مشروح این گفتگو را در ادامه از نظر میگذرانید.
من پسر حضرت زهرا (س) هستم
وقتی آقا مرتضی مجرد بود، برادر و مادرش تصمیم میگیرند برای زیارت به سوریه بروند. اما علیرغم اصرارهای آقا مرتضی او را نمیبرند. آقا مرتضی از شدت ناراحتی با گریه میخوابد. به قدری گریه کرده بوده که بالشتش خیس شده بود. شب خانمی را خواب میبیند که میگویند: «اشکال ندارد که تو را سوریه نیاوردند. تو بیا پسر من باش.»
اوایل زندگی و بعد از عقد این را برای من تعریف میکرد و گاهی میگفت: «به نظرم آن خانم، حضرت زهرا (س) بودند؛ من پسر حضرت زهرا (س) هستم.» اما بعد از شهادتش، من به او گفتم: «ایشان حتما حضرت زینب (س) بودند که برای نرفتن به حرم ایشان گریه کردی. گفتند اشکالی ندارد که تو را نیاوردند، بیا پسر خودم باش و در نهایت تو مدافع حرم حضرت زینب (س) شدی.»
مرتضی حرف شهادت را همان اول زد
شب اولی که من به خانه آقا مرتضی دعوت شده بودم، سرکار نرفته بود و تمام اتاقش را با عکسهای شهدا تزئین کرده بود. وارد اتاق که شدم، حال و هوای شهدا داشت. جلوی هر عکس در مورد آن شهید توضیح میداد. همه را با چفیه و سربند تزئین کرده بود. مثلا وسط چفیه را برش داده بود و مثل پرده بسته بود. بعد از شهادت مرتضی با خودم فکر میکنم، مرتضی حرف آخر را همان شب اول زد و من متوجه نشدم.
آقا مرتضی قبل از اعزام به سوریه، جزء بسیج بود و فعالیتهای زیادی داشت. حتی عکسش در دیدار حضرت آقا که با بسیجیان رفته بودند، هست که در صف اول نشسته و عکس حضرت آقا را به پیشانیاش زده. خیلی ولایی بود و راهپیماییها را هم شرکت میکرد.
سعی میکرد احترام پدر و مادرش را حفظ کند. با اینکه با هم اختلاف عقیده بسیار زیادی داشتند اما احترامشان را حفظ و در مواقع اختلاف سکوت میکرد.
خادم ویژه زوار امام حسین (ع)
آقا مرتضی ارادت ویژهای به ائمه، حضرت زهرا (س) و امام حسین (ع) داشت. ما دفعات متعدد و به صورت آزاد، به کربلا میرفتیم. هر وقت میرفتیم به اطرافیان اعلام میکردیم و به صورت گروهی، دوست و آشناها را میبردیم. اربعین مخصوص آقایان بود و بقیه مواقع خانمها هم بودند. موقع برنامهریزی حتما یک شب جمعه را برای کربلا برنامهریزی میکرد و میگفت: حتما شب جمعه کربلا باشیم چون حضرت زهرا (س) شب جمعه به کربلا میآیند.
موقع مسافرت میگفت: «خانم! کسی افراد مُسن فامیل را به مسافرت نمیبرد. بچهها حوصله بردن پدر و مادرهایشان به مسافرت را ندارند، بیا ما آنها را کربلا ببریم.» مثلا مادربزرگ آقا مرتضی، مادربزرگ من، خالهشان و عمهشان، که سن بالایی داشتند را با خودمان میبردیم. میگفت: «به بزرگترها احترام بگذاریم و آنها را ببریم.»
برای رفتنش اشک میریختم و پرپر میزدم
من از ابتدا در سال 93 با رفتنش به سوریه مخالف بودم چون واقعا نمیدانستم در سوریه چه خبر است. آقا مرتضی هم به ما نگفت که به سوریه میرود. گفت به کربلا میرود. نیمه شعبان سال 93 آخرین سفر مشترک ما به کربلا بود. بعد از ماه مبارک رمضان، یک ماه از طرف ستاد بازسازی عتبات که ثبت نام کرده بود، برای راهاندازی بیمارستان امام سجاد (ع) نزدیک نهر علقمه، 45 روز به کربلا اعزام شد. چند روز زودتر برای عروسی خواهر من برگشت. بعد از یک ماه گفت: «مسئولین بیمارستان از کار من خوششان آمده و من را دعوت به کار کرده اند.»
نمیدانید چه حالی داشتم. اشک میریختم و پر پر میزدم که کارت اینجا هر چه هست، خیلی خوب است. میگفتم به کمش راضی هستم که کنارم باشی اما اقا مرتضی گفت نه و رفت. آقا مرتضی درآمدش در ایران خیلی خوب بود چون همه از کارش راضی بودند. اصلا من را آماده نکرده بود که میخواهد برای جنگ برود. من هم نگران بودم که بخواهد هر از گاهی برای کار به عراق برود، چون برای من تنهایی در خانه سخت است.
بعد از سه هفته از سوریه به برادرش زنگ زده بود که من به سوریه آمدهام. گفته بود یک دوره بیست روزه تهران بودهام و الان سوریه هستم. یک مدت با اقا مرتضی قهر کردم. زنگ میزد، به بچهها میگفتم شما صحبت کنید. من فقط صدایش را میشنیدم. خیلی هم دلم تنگ شده بودم. بعد مدتی با هم حرف زدیم. این سفر 109 روز طول کشید. چون آقا مصطفی (صدرزاده) به ایران برگشته بود، آقا مرتضی به جای آقا مصطفی به عنوان جانشین فرمانده بود. در شب لیله الرغائب برگشت. همه به من میگفتند شب آرزوهاست، خدا همسرت را به تو برگرداند. آن سه ماه خیلی سخت گذشت. الان هم که یادم میاد دلم برای خودم میسوزد.
در سوریه به مرتضی آوینی معروف بود
در سوریه به دلیل اینکه فیلم و عکسهای زیادی از منطقه و از نیروها میگرفت و بعد از شهادت افراد در اختیار خانوادههایشان قرار میداد، به او مرتضی آوینی میگفتند.
از اینجا با خودش کتابها و نوشتههای متعددی را برای تبلیغ به سوریه میبرد. یک باند را با خودش میبرد تا آنجا برای نیروها صوت پخش کند. به خاطر فیلم و عکسهایی که میگرفت، از طرف حفاظت اطلاعات از رفتن به سوریه ممنوعش کرده بودند اما بعد از مدتی از طریق دیگری به سوریه رفت. در آن سفر هم فردا صبحاش از حرم حضرت زینب (س) فیلم گرفت و برای ما فرستاد. باز هم به او تذکر داده بودند که نباید عکس و فیلم ارسال کنی!
از اینجا عکسهای متعددی از حضرت اقا به سوریه میبرد که در منطقه پخش میکرد. حتی الان هم در منزل در ویترینی که وسایل بجا مانده از شهید را گذاشتهام، عکسهایی که داخل کیفش قرار داشت، وجود دارد. عکسهای حضرت آقا را همیشه روی جیبش میزد.
میگفت مجروحیتهای من تقصیر توست!
آقا مرتضی یک بار از ناحیه پهلو و دست مجروح شد. وقتی دستش مجروح شده بود، میگفت: «چشیدم که حضرت ابالفضل (ع) چه کشیدند» و وقتی پهلوی ایشان زخمی شده بود برای من نوشته بود: «حالا روضههای حضرت زهرا (س) را بهتر میفهمم.»
آقا مرتضی در عملیاتی از ناحیه پهلو مجروح شده بود که فرماندهی محور را بر عهده داشت. ماجرایی که ایشان برای من تعریف کردند این بود که یک روز ساعت ده و نیم، «خانطومان» را آزاد کردیم و به نیروهای مقاومت لبنان سپردیم. ما به مقر خودمان آمدیم. شب نیروهایی را برای سرکشی از «خانطومان» فرستادم. به آنها گفتم: «من نیروهای گشت شب را تعیین پست کنم، به شما ملحق میشوم.» اما وقتی به سمت «خانطومان» حرکت کردم، در نزدیکی آنجا احساس کردم سکوت غیرعادی حکم فرماست. اگر بچههای ما به سلامت در منطقه باشند، باید صدای صحبت کردن و رفتوآمد آنها باشد. اما سکوت مطلق حکم فرما بود. وقتی در نزدیک ترین فاصله ممکن قرار گرفتم، داعشیها به سمت من با رگبار شلیک کردند. یک تیر به پهلوی من خورد، با آسیبرساندن به طحال از سمت دیگر خارج شده بود.
آقا مرتضی به من میگفت: «مجروحیتهای من تقصیر توست. من با آن رگبار باید شهید میشدم و به قول معروف آبکش میشدم. اما چون تو چله زیارت امام رضا (ع) برمیداری، شهادت من به تأخیر میافتد.» در آن زمان اقا مرتضی دو روز در بیمارستان بستری بوده اما چون فرمانده محور بود، بعد از دو روز از بیمارستان فرار کرده و خودش را به منطقه میرساند.
وقتهایی که آقا مرتضی به سوریه میرفت، من چله برمیداشتم و 40 روز حرم میرفتم. روزهایی که استرس داشتم، دو بار میرفتم. سری آخر، دو روز قبل از رفتنش به او گفتم: «آقا مرتضی این دفعه بری، از دستم رفتی.» گفت: «روز قیامت، گلوی امام حسین (ع) بریده باشد و گلوی من سالم باشد، من خجالت میکشم. شرمنده میشوم. دقیقا تیر به گلویش خورده بود.»
مرتضی را به حضرت ابالفضل (ع) بخشیدم
آقامرتضی در اثر موج انفجار تشنج داشت. وقتی خبر سقوط جای خاصی یا خبر شهادت دوستانش را میشنید تشنج میکرد. من به حرم رفتم. به امام رضا (ع) گفتم: «هر دفعه که برمیگردد، حالش بدتر میشود. این بار بیاید و دیگر به سوریه برنگردد.» از بعد از نماز مغرب نزدیکترین جا به ضریح نشستم تا ساعت 11 طول کشید. وقتی بیرون باب الجواد (ع) رسیدم، روضه حضرت ابالفضل (ع) را میخواندند. رو کردم به آسمان گفتم خدایا من مرتضیام را خیلی دوست دارم اما از حضرت اباالفضل (ع) بیشتر دوست ندارم. من جان مرتضی را به حضرت اباالفضل (ع) بخشیدم. اقا مرتضی تهران بود و داشت برمیگشت. بعد با خودم گفتم: «فاتحه این چند ساعت ذکر گفتنت را خواندی. رفته بودم که برگشت و نرفتنش را بخواهم اما به حضرت ابالفضل بخشیدمش. »
اما خوب بود و خیلی خوشحال بودم. میگفتم: خدایا! همه رو مثل هم دوست دارم. خدایا! اگر من از مرتضیام بگذرم یعنی از همه دنیا گذشتم. اما آن شب واقعا از مرتضی دل کندم و او را به حضرت ابالفضل(ع) بخشیدم.
