حریم حرم: انقلاب ما انفجار نور بود و از نورش هنوز سعادت مندیها خلق میشود. مکتب شهادت احیا شده و همچنان درهایش باز است، برای آنکه طالب باشد. انقلاب همچنان در خون مدافعان حرم جریان دارد. انقلابی که دشماننش او را کم بها و کوتاه اثر میخواندند، حالا سی و نه سالگیش را در کنار ملت جشن میگیرد.
واژه انقلاب برای ما تنها به معنای تعویض حکومت و فضای جوی حاکم بر جامعه نبود؛ انقلاب عبور از تاریکی و جهل زندگانی در ظلمات به سمت روشنایی و حیات اسلامی بوده و هست.
شاید برای نسل سوم و چهارمیها که در سایهسار آرامش و امنیتِ انقلاب رشد یافته اند، واژه ظلمت مفهوم روشنی نداشته باشد اما میتوان مفهوم درست آن را از لا به لای خاطرات پدر بزرگها و مادر بزرگها شنید. شنیدنیها و دیدنیهای بسیار دارد دنیای پر حادثه دیروزمان، اما گوش شنوا میخواهد و دیده بینا و تفکری بصیر.
تا قبل از انقلاب، ایران کشوری بود با مذهب غالب تشیع و مردمانی که دین را سرلوحه زندگی خویش میدیدند. همین ایران اما اسیر و در بند کشورهایی بود که غاصبانه سعی در قطع این شجره طیبه داشتند. بنا بر این وعده صادق خداوند که «سپاه حق همیشه پیروز است» یک ملت پشت یک رهبر الهی با تکیه بر این آیه ایستادند، جنگیدند و با مشتهای گره کرده حق طلبی را فریاد کردند.
با انقلاب اسلامی آرمانهایی چون حق طلبی، استکبار ستیزی، استقلال و آزادی تفکر، با تجمیع فریادهای مردم ایران در سایه بالندگی اسلام ناب محمدی (ص) رنگ اجرایی به خود گرفت. دستاوردی که چندان بی هزینه نبود؛ کسانی در این راه از جان و جوانیشان گذشتند و به حکم حق در برابر آتش اهریمنان زمان سینه سپر کردند تا قامت ما رنگ خمیدگی به خود نگیرد.
جوانانی که جام شهادت را سر کشیدند تا بگویند درسی را که حسین (علیه السلام) از کربلا برایشان به یادگار گذاشته است، از یاد نبردهاند. مردانگی لالههای خونین انقلاب، از ایرانِ غم دیده آن روزها، کربلایی دوباره ساخت. آنها برای این انقلاب، فریادها زدند، ایستادگیها کردند و مجاهدتها به خرج دادند.
هنوز هم دیوار نوشتهها در گوشه و کنار شهرمان فریاد «الله اکبر» آن روزهای عزیزانمان را زمزمه میکند تا مبادا در گذار از گذرگاه زمان، کوله بار خاطراتش سبک شود و از یاد ببرد آنچه را که بر مردم رنج دیده از ظلم و ستم و استکبار تحمیل شد.
ایران آن روزها در چنگال اهریمن خونخوار ظلم، اسیر شده بود و این خون نامه شهیدان انقلاب بود که همچون شاهکلیدی این مرز و بوم را از بند اسارت ظلم رهانید. و از آن روز بود که گلزارهای شهدایمان پر شد از یادگاری مردمان پاک سرشتی که در بحبحه ظلمت و خفقان، راه خود را از عافیت طلبان تاریخ جدا کردند.
و این یک سرمایه است؛ سرمایهای که حاصل جوانی فرزندان ایران است و هنوز خون جوانمردان است که بعد از 39 سال پایههای این دفاع را در برابر هجوم دشمنان داخلی و خارجی استوار نگاه داشته.
انقلاب آمد تا مردم شیعه ایران به اصلشان بازگردند، تا مملکتی که میتوانست مهد تشیع باشد، به برده در قید و بند صهیونیسم جهانی تبدیل نشود. انقلاب، اسلام ناب را حیاتی دوباره بخشید و نور آن را به جهانیان بازتاب داد. ما انقلاب را از همان ابتدا، آغاز راه میدانستیم و ظهور منجی را پایان مسیر؛ شعار «خدایا خدایا تا انقلاب مهدی(عج)، از نهضت خمینی محافظت بفرما» گواه این ادعاست.
انقلابی که دشماننش او را کم بها و کوتاه اثر میخواندند، حالا سی و نه سالگیش را در کنار ملتش جشن میگیرد. انقلاب ما انفجار نور بود و از نورش هنوز سعادت مندی ها خلق می شود. مکتب شهادت احیا شده و هنوز درهایش باز است برای آنکه طالب باشد. و انقلاب همچنان در خون مدافعان حرم جریان دارد...
