«محمد، برادرش حسین را در جنگ از دست داده بود. به او میگفتم: حاج محمد! بیشتر مراقب باش، نباید تو بشی دومین شهید خانوادهت. به فکر مادر داغدیدهت باش!
میگفت: اگه من شهید بشم، تازه میشیم مثل پسر عموم، اصغر!
اصغر میگفت: من اگر شهید بشم، میشیم سه تا!
شهادت، آن شهد شیرینی بود که طرح آن حتی به شوخی، دور از عقل مینمود، اما اینجا بحث عشق و جانبازی بود. با اطمینانی که از صدایش برمیخاست، میگفت: من اومدم اینجا که آسمانی بشم! از برگشتن صحبت نکنید. کسی با من دربارهی رفتن به عقب صحبت نکند!
گاهی سینه سپر میکرد و برای بچهها رجز میخواند. چند ساعت بیشتر به عملیات نماندهبود. آنجا که نگرانی و تشویش مستولی میشود و درگیریهای فکری هجوم میآورند. حاج محمد در اوج بینش و بصیرت و آرامش، شروع کرد به رجزخوانی. میگفت: برادرها کی مثل منه؟ منی که در دفاع مقدس حضور داشتم، 50 درصد جانبازی دارم. از خانوادهی شهدام. از نظر سرمایه چیزی کم ندارم. وضع مالیم عالیه. عالی، اما خداوند مرا در یک خانوادهی معمولی به وجود آورد. من میلیاردرم، سرمایهدارم، اما دنیا نتونسته منو فریب بده. اینجا هم اومدم که یکبار دیگه خودمو امتحان کنم. پشت به دنیا و مافیها زدم. خداحافظ دنیا! ما آمدیم که برویم به آسمان و خدایی شویم. کسی در این جمع مثل من نیست.
دل ما از فرط تعجب و ذوق بازمیماند. در این لحظات چه باید میکردیم؟ چه واکنشی نشان میدادیم؟ چه میگفتیم؟ در چه فرهنگی اینچنین روحیهای را میشود دید؟ این اتفاق فقط در فرهنگ ناب محمدی رخ میدهد. شک نمیشود کرد که محمد لیاقتی جز شهادت در راه خدا نداشت. او با آگاهی و اطاعت وارد میدان شد. عاشقانه پیش رفت و خداوند هم مزد او را به درستی داد و محمد را نزد خودش برد!»
به نقل از حاج حمید رستمیان(فرمانده لشکر 25 کربلا)
بریده ای از کتاب «خداحافظ دنیا» مجموعه خاطرات شهید مدافع حرم «حاج محمد شالیکار» ( صفحه 197 و 198)
نویسنده: مصیب معصومیان
ناشر: انتشارات شهید کاظمی
